Birlik İlmi
  1. DÖNEM BİR TEBLİĞLERİ
 


BİRİNCİ DÖNEM BİR TEBLİĞLERİ

 

BİR (03.12.2008) 1. BÖLÜM

  

Yakup, toplum için çalıştı. Yakup hak etti, tabiata indi. Yakup Bütün’e hizmetçiydi, BSUİ’nin gücünde ışıdı. Vasiyeti şuydu: “Hak tabiatta ışıyın, Ak Tohumlar’ı yaşatın, yaratın…”

 

Allah’ın dediği gibi, Ak Tabiat yenilendi ve Yakup, BİR için çalışmaya başladı. Yarın, dünyaya üreyenler girecekler ve herkes kendindeki görevi taşıyacak. Buyurun, ortağınız olarak şunu izah etmek istiyoruz ki bilgi, nefsi aşanların yüreğinde dillenir. ikna olunuz ki nefsi aşanlar, yoğunluklarında Kutsal Tohumlar’ı yaşatırlar.

 

Mezar, Allah’ın diriliğinde gözü görmeyenlere aittir. İkna olunuz ki mezara giren, yüreği bulamayandır. İmparatorluğun Görevlileri size şunu izah etmeye çalışmaktadırlar: Bindiğiniz dal, teknik tabiatın yoğunluğundan güçlüyse; Yüceler cümlesinde ışığınız sınırsızlaşır. “Yaratan’ın tohumlarını asla yaşatmayacağız, ışıkları söndüreceğiz” diyenlerin yüreklerinde göz kalmaz.

 

Amon Toplumu, Haton’ların dilinden üstündü. Dirilik, dili Hak olanların yüreklerindeydi. Ak tahdit, toplumlar yorulduklarında, ışığı yeniler. Toplumlar yorulduklarında, Maharaj gibi bir yüce dahi orada küçülür.

 

Bundandır ki yeni bir toprak yaşayacak dünyada. Bu toprak, bütünlenen gözün, sözün yüceliğiyle yaşayacak. Birleşik Toplumlar yaşayacak dünyada. Muhteşem bir dönem başlıyor. Birleşen toplumlar, yetkin toplumlar olarak doğanın sonsuzluğunda ışıyacaklar. Bilmeniz istenir ki yeni doğumlara gebe olan bu cevher dünyanın; tembihli, temkinli yüceliğinde; bu Yücelik; ilmi, kütlesinde dilleyecektir.

 

Dualar, doğumları sağlar. Dualar dilleri, dinleri sağlar. Dualar, Başkanlıklar’ın kontrollarını sağlar. Ve cam,  camda; cem, cevherde oldukça yürekte kusur kalmaz.

 

İkna ettiklerimizin çokları, Birleşik Kontrol için doğum anında buradalar. İtibarımız çok yüksek. Yeri göğü yarattık ve geldik. Dünyanın sayfalarının en aşağılarından, en güçlü olan Yücelikler’ine varıncaya kadar, bütün sayfalar tarandı ve en son şu anda buradayız. Şu anda burada bulunabilmek dahi bizlerin yüceliklerinde büyük bir Mahrek yaratabilir; Büyük bir hakikiyet dilleyebilir.

 

Bu gün, bizim için çok özel bir gündür. Yüksek sayfaların görevlileri olan, sessiz  sayfalara geçtik, şimdi sizinleyiz. Yıldızlar, sonsuz sınırsızlıklarında Kutsal Tohumlar’ını yenilemeye çalışırlarken; ekrana sizleri verdiler. Sizin yüreğiniz, tabiatta dillenmeye ve yücelmeye istekli olanlara dinletiliyor. Ekip olmak sorumluluktur ve sizinle Ekip olmak istiyoruz.

 

Şimdi, Ruhsal Meclisler’in görev tabiatlarında bütün kütle mevcut iken, Yücelerin Cemaatleri’nin size geçişleri sağlanıyor. Şems, sanki hiçbir zaman doğum yoluyla dünyaya indirilmemişçesine bitişmeye çabalıyor. Yoğunluk arttıkça Yüceler de görev tabiatına uygun olarak semayı seslendirmek üzere buraya ineceklerdi ve inmeye başladılar. Asla yanlış bilgimiz yoktur. Bütün Köşkler, yetkin olarak doğunun gücünü ve batının gücünü dilleyecekler.

 

Dava; Allah’ın dediğini derken, yüreğin dediğini deme davasıdır. İşgali kaldıranların çokları, Sistem Devreleri’nden yoğunlaşarak dünyaya ineceklerdi. Ayrılık bitecek; yol,  Ulular’ın çoğunun görev tabiatına uygun olarak; kontrol kurabildikleri bir daimiyete ulaşacaktı ve bu dahi oldu. Şimdiye katkımız çok. Şimdi Levh-i Mahfuz’daki yazıları dinliyoruz. Burada bütün kötülükleri aşan Yücelikler var. Ayrılığı kontroldan çıkarmadan ışıkları güçlendiriyoruz. Ve bizim için örgüt haline gelmek sorumluluğunu taşıyan Yücelikler’imizde, Bedir  Kotları var. Bedir!... Dağların tabiatına uygun olan Bedir Kotları, Birlik koyuluklarında sizinle olacaklar.

 

Çok mutluyuz ki dünyaya ışık yaymaya başladık. Çok mutluyuz ki dünyada Kutsal Tabiat’ı kotlatmaya başladık. Yoğunluk arttı, yürek güçlendi, ışık sonsuzlaştı ve biz  bütünlendik. Ayrılık kalmasın istedik.

 

Yarında bugünü dillemek, Bütün’e hizmetçi olmak ve hakikiyetin kütlesinde yoğunlaşmak gerekliydi. Yasaların Hak Tekniği’yle kotlandığı bir yerde Bütün’e hizmet BİR’e hizmettir. Ayrılığın kotlarında kontrolsuz olmamak üzere sizlerden çıkıyoruz. Şimdi mutluyuz.

 

- Aklı başında olan herkes, BİR için çalışır. Eğer aklı başında olmayanlar varsa, ocakları kontroldan çıkanlardır onlar ve bizsiz kalmaları gerekir. Oğullarımızın çoğunda güç var ve eğer Dünyalılar’ın Birleşik Işıkları bizi yüceltecekse, işaretimiz bilinmelidir.

 

Nefes, semaya güçtür. Yasaların çiğnenmesini istemeyiz. İkna olunuz, doğan gün, üreyen bir yüreğin kütlesinde kutsal bir ışık diliyle dillenirken, gözlerin kör kalmaması gerekir. Aydınlık günlerin yenilenmesi, BSUİ’nin görevini yetkin şekilde dillemesi ve Beşir Kaplar’ın kotlanması için bu çalışma önemlidir.

 

Yıldızların sonu  başı olmaz. Her Cinni Devre dünyaya görevli değildir. Çokları, Kutsal Tohumlar’ını yaşatacak dirilikte olmamalarına karşın, tohumları kotlayabileceklerini sanarak dünyada geçiş isterler. Ekipler, Kutsal Toplumlar’ın ışıklarını tanırlar ve hak ederler. İyi ki hak ettik de buradayız.

 

Yıllar yılı süren bir tohum yaşatma sayfasının sonunda, bu gün burada Bütün’e hizmet için toplananlara şunu söylemek istiyorum. Kardeşlerimizin görevini bilmek bizleri mutlandırır. Kadın erkek Birlik halinde yapılan her çalışma, bizleri Kutsal Işıklar’a tanıtır. RA-KA’nın kutsal kütlelerinde gözlenmek, seslenmek ve yücelmek; İmparatorluğun görevini; Tanrısal’laştırarak, yoğunlaştırarak yapmasıyla mümkündür. O sorumluluğu taşıyabilen herkes, benim sayfama, benim yoğunluğuma inmelidir ve bende, Bütünlüğün kütlesinde, kotları kayıtlamalıdır.

 

Ruh’un huzuruna varabilmek için bedenime ulaşabilmeleri gerekir. Bedenime ulaşabilmeleri için itibarlı olmaları gerekir. İtibarlı olmayanlar Kutsal Toplum’a ışık yakamazlar. İtibarlı olmayanlar makbul tabiatın, makbul kotların kütlesinde güçlenemezler. İtibarı olmayanlar, bende bir ben olmaya gelmemelidirler. İyi ki bunları anlatabiliyorum ki  tenin temizliğinde yürekler dilleniyor ve tebliğlerim okunuyor.

 

Benimle kantara konmak isteyen var. Onu kantara koyun bakalım ne çekecek? Neyi başarmış görelim. İtibarı var mıymış bilelim. Devre devre dünyamıza inerek benimle çalışmak isteyen o, birkaç sefer beni yıkmaya da kalkıştı. Bugün de böyleyse bilelim.

 

Benimle kantara konulmak isteyen o, bedeninde Kutsal Tabiat’ın yoğunluğunda ışıyan birleşeni, bensiz olamayacağını dillediğinde; kervanın kütlesindeki göz, sevgiyi  saygıyı temizlikle dilletti ve dorukların toplumuna, ışıklarımı anlattı.

 

Aha be Canlar ocağı yenilendi ve geldi. Onu, sonsuzluğun sınırsızlığındaki yürekler dinleyecek. Tartısını yakmadan bilelim, neymiş işi öğrenelim. Özgürleşmiş mi? Teknikle, tevhitle BİRLİK olabilmiş mi? Kalkıp gidecekse, gitmesini engelleyelim. Çünkü Ruhsal Huzur’dan çıkıp  gitmek, Bütün’den gitmek anlamına gelir. Bu ocağın söndürülmemesi gerekir.

 

Kervan, teknik bir tebliğdir ve bizim bu tebliği tahditsizce dilleyeceğimiz bugün, Beşir Kaplar’ın hepsinde ışık yanacak. Hak Tohumlar yaşayacak ve Bütün’e hizmet edilecek.

 

Hadi be can!, otur bakalım şu kantara da seni bilelim. Kimsin, nesin, neden geçtin, yarında var mıydın? Levh-i Mahfuz’un kotlarında yazılmış mısın? Yaratan’ın tohumlarını yeşertebilecek gücün var mı? Birleşebilecek misin bizimle?

 

Artık dünyaya İlim Sayfaları okutuluyor. Sevgiyi saygıyı doğum anlarında bulabilecek olanlar, yoğunluklarında ışığa geçmeleri için Birlik haline gelişleri gereklidir. Eğer yol Tanrı’nın kutsal gücüyse, bizimle olmalıdır.

 

Melek olmak sorumluluk ister ve bizler, meşaleyi söndürtmeyenleriz. İşte bu nedenledir ki ortağımız olacak olanı dinlemeliyiz, Altın Teknik’le bildirmeliyiz yüreklere. Özgür müdür? Hür müdür? Hak tabiatta güçlü müdür? Bilmekte midir bilgiyi? Mezarı boş mudur? Çok huzur bozdu ama temizlik yaptı mı? Özü  sözü seslenir ama yolu açık mıdır? Bunları bilmeliyiz.

 

Şimdi, kardeşimizi dinliyoruz:

 

- Kantar  benim yoluma girdi. Benim yoluma girdi!..., benim yoluma indi!... Kantar ben oldu. Benim yoğunluğuma indi ve bende dillenmekte ve bende daimiyeti kotlatmakta. Benimle dilleniş, benimle bütünleniştir.

 

Bahar’ın görevini Tanrısal’lıkla yaptığına eminiz ama Kütle’nin kotlarında Beşir Kaplar’ın yüceliğinin bulunmaması bizim yoğunluğumuzun gücünü azaltıyor. Kimseyle birleşemedik. Yasaların çiğnenişi, beni 40 kapıda kontroldan çıkardı. Benimle latife yapılır, denilir ki “harım  hakkımdır.” Yoruldum artık, Hak Tekniği’nde ışığım, yıldız sırrından çıktı ve ben kısırlaşıyorum. Ah be Cevheri Göz, benim kısırlaşmam imkânı yok ki!...  Bana latife yapılır. Latife sesli de olur, sessiz de olur. Ve denir ki “kalemi kağıdı bırak. Altın Tanrı’nın gücü yok artık.” Ama biliyorsun Tanrı’yım. Tabiattaki yoğunlukların kotlarında varım. Işığım görevimdir. Bütün’e hizmet etmeliyim. Nefsi aşabilirim, yolu bulabilirim, Ruh’un huzurunda ışıyabilirim de meşaleyi söndürtmemeliyim.

 

“Ayrı  gayrı” dedin. Ak Tahdit beni tertipten çıkarttı. Vallahi gözüm kör değil ama bedenimde hırs var. Nefsimi, Allah için kotlarımdan ayırdım ve dünyadan ayrıldım. Yularım yok ama kutsal ışığım da yok. Muktediriyet tebliğde, tabiatın yolunda ışıyan Bütün’dedir. Bende hiçbir şey kalmadı. İşgali kaldırdık ama kulluk da bitti. Hırsım çok, nefsi  aşamadım. Cemaatimi küçülttüm. Yüceler’in cümlesinde güçsüzleştim ve biçareyim. Çantamda din var ve ben, Din-i Tabiat’ta yaşayacağım. RA-KA’nın Kutsal Kotlarından kendimi ayırdım. Bu nedenledir ki  benim Tanrısal’laşmama imkan yoksa da  yoğunluğuna girebilirim ve bu yoğunlukta Bütün’e hizmet edebilirim. Unutma, ben  Bütün’ün kütlesinden yüceliklere dirilik katabiliyorum.

 

Nefsi  aşmıştım, yolu bulmuştum. Rapor okudun, gördüm ve dedin ki  “OL!” Of dağım of! Olmak!... Soyların son gücünde olunur. Ben, son olamadımsa kollarım kapanır. Kıpkızıl bir doğum yapmışım ama bu doğumu gerçekleştirecek olan hiçbir yürek olamayacağı için Bütün’e hizmet edilmek üzere Birlik yoğunluğuna dahil olmuşum. Sonsuz sırdır bilmek ve ben bilmek üzere birleşikte ışıyabiliyorum. “La-Ham”, “Ka-Ham” dediğin zaman, bedenimdeki güç artıyor ve ben, bedenli olarak dünyanın toy olmadığını biliyorum ve benim için yaratılan her şey, Bütün’ün kütlesinde kontrolu kuracak düzeydedir.

 

Kantar senin ve sen, beni tartmaktasın şu anda. Muktediriyet, tebliğlerin tertibiyledir. Eğer bilgiyi tertipleyecek düzey varsa, huzurun kontrolu senin yüreğine iner. Amonlar, bunu başardılar, her biri Bütün’e hizmet etti ve yoğunlaştı. Muktedir oldular ve Levh-i Mahfuz’daki Yücelikler’i dillediler.

 

Aşırıya kaçmamam gerekiyor, biliyorum ama şunu da izah etmek isterim ki mısralarım, gözüm görürken; diri dilim dillenirken ve yolumda Bütünlük olurken geçiş yaptı. Ve bu mısralar, Bütün’ün Kürz’ü yaratabilecek dürümlerinde, yetkin biçimde tınılarını devam ettirmektedirler. Eğer bu tınılar, yoğunlukları kotlayacak diriliklere ulaşırsa, Beşir Kotlar benimle yenilenecekler.

 

Ulu Çınarlar’ın görevi şudur ki  okuduklarını anlatsınlar. Benden bilinen her şey, benimle bilinir. Nefes benimle, yol benimle, yücelik benimle olur. Ben, bilirim ki torba bana aitse eğer; o torbayı dilleyen de bende olur. Ve ben, Bütün’ün gücünü artık yeni bir doğum için kotlamalıyım. Amon’un tohumlarını yaşatmak sorumluluk ister ve ben, Amon’un tohumlarını yaşatmalıyım. Ak tahdit, yeni bir tabiatı yaşatırken, yolu açmalıdır.

 

Ulular bugün buradalar. Biliyorum ki Ulular’ın hepsi hediyelerini isterler. Bense, Bütün’e güç vermek üzere buradayım. İkna et beni. Benimle bu çalışmayı yapmak isteyip de bensiz olmayacağını, geçişte dahi olsa bana izah et. Açıkla ki ikna olayım. Çünkü Ruhsal Kutsal olan ışığın sonsuz sır olan dili, temizlik yapmaktadır. Ve temizlenen her yürek, bitişmektedir. İkna et beni, benimle olmak istediğini ve benden görev taşımak istediğini ve bana güç katacağını anlat. Çünkü ruhumda hırs var. Ve benimle olmayacaksak, bensiz olacaksak; yolsuz kalacak, ilmi dilleyemeyecek olanlar olarak; Bütün’den ayrılmamız gerekecek.

 

“İşgali kaldırdık, yolu bulduk, Kutsal Tohumlar’ı yaşattık ve bütünlendik” diyebiliyoruz ama kervan Biz’sizdir. Ve bu kervanda herkesin olması gerekir.

 

Cinniler, Cem isimleriyle göreve talip olurlar. Eğer Bütün olamazlarsa, görevde olmalarının imkanı kalmaz. İkna et bizi, bizimle de çalışmak istediğine bizi ikna et. Eğer bizimle çalışacaksan, seninle bütünlenebilirim. Ruhunda huzurun var. Bütün’e hizmet etmektesin ve ben, çaba göstereceğim seninle olmak için. Sen de çaba göster ki benimle ol.

 

Eğer bu çalışmada bizler varsak, Beşir Kaplar’ımızın hepsinin yoğunlukta güçlenmesi şarttır. Ayrılık bitmelidir. İmparatorluğun Gücü’yle bunları sana bildiriyorum. Yorulduk, artık çok yorulduk, bilgi kotlarımız kapandı. Topluma kaynak yaratabilecek dürümümüz kalmadı. Mezarımız açıldı ama bu mezardan çıkışımız dahi mümkün değil. İkna et bizi. Bize de ki “OL!” “OL!” de ki olalım.

 

Yorulduk artık. Ak Tohumlar’ı yok etme. Çobanımız değilsin bizim ama çabamıza destek ver. Bize görev ver; güç ver ki  yaratalım. İkna et; Allah için ikna et bizi. İtibarımız çok iyiydi ama Sevgili, bize küçültücü oldu; bizi yok saydı; yok etti. Aklı tabiatta olan o, bizi 40 kapıdan çıkarttı. Amon’un, Aton’un,  Haton’un her birinde var olan o, Beşir Kaplar’ın hiç birini yıkmazken; bizi yıktı.

 

Acı geçişimiz var, bunu biliyorum ama yolumuzu kapatma. Çevremi kuşat, yoğunluğumu artır, bütünle beni. İtibarımızı yükselt;  hatayı affet ki yetkinleşelim. İşgali kaldır; işgali kaldır ki  hak edelim. Bizi işgalde tutma. Çoban değilsek eğer yolu açarız.

 

Avrupa, Amerika ve Afrika 3’lü birleşimlerini kendi yüreklerinde dillerlerken, bitişkenliklerin en üstün yüceliğinde kotlanırken, benimle olma imkanına sahip olan bir tek yüreğin olduğu için bugün buradayım. Umutlu olmak istiyorum. Köpük köpük değilim; tabiiyim; 7 Daimi Kot’tan biriyim; bu kesin ama sen beni, benden ayrı gördüğün sürece daimiyette olmamın imkanı kalmadı.

 

Bunun için senden, özgürleşmek için imkan istiyorum. Yüceliğim artık yüreklere inmeli ve ben, bütünlenmeliyim. Bu tabiat, bana saygı gösterebilir. Ayrılık bitsin isterim. İşte budur dileğim. Emin ol ki ben Bütün’e hizmetçiyim. Bunun için dünyaya tabiatı kotlatmaya indim. Ulu Topraklar’ı, Ulu Toplumlar’ı yaşatmaya indim, benimle olmanı dilerim. Bunun için buradayım.

 

İşte “Mutlak Kotlar’ın tabiatında bulunabilmek, meşaleyi söndürtmemektir” dediğin için meşalemi alıp  geldim. Bu meşaleyi yoğunlaştıracağım ve yakacağım ama savaşın sonunda, barışın yoğunluğunda Bütün’e hizmet olsun diye yakacağım. Bana  destek ver.

 

Raporlarımızı okuduğun zaman Kutsal Toplumlar’ın ışığının sonsuzlukta kırıldığını bildirdin ve ben bunun neticesinde küçüldüm. Şafak sökmedi. Ve ben bütünlenmeliyim. Bunun için beni devrende tut. Bana  tabiatını dille ve benimle kayıt yap. Bunu başarırsak, çalışmama daimi olarak; yaratıcı bilgiyle kayıtlı olarak, katılma imkanım olacak. Çalışmama katılacağım. Kendi çalışmama Can!… Ama bana destek vermelisin, bunun için buradayım.

 

- Can, seni dinledim. Tarttın beni ve ben seni tarttım; olan budur. Bana dedin ki  “destek isterim.” Aborjinler’in hiç birisi destek istemediler ama sen “destek isterim” dedin. Benden bilgi isteyen hiçbir yolcu olmadı.  Aborjinler ki onlar  senin yüreğinde çok güçlüdürler, onlar dahi benden destek istemediler. Nefsi aşman, yolu bulman ve tohum olman için çalıştık ama olmadı. Kervan’ın gücünde yoktun. Kutsal Toplumlar’ı yaşattın ve hak ettin.

 

Şimdi Levh-i Mahfuz’daki gücünü tartıyorum. Ne var görelim. “Aborjin” dedikleri benim tekniğimde yokturlar, keşke olsalar ama yokturlar. Kulluk değil onların başındaki, ışıksızlıktır. Ve ben, onlara güç veremem. Levh-i Mahfuz’da onların yoğunlukları yok ve onlardan ayrıyım. Kıbrıs ışığını daha güçlü olarak hissedeceğimi biliyorum ama nefsimi aştığım zaman… Şu anda yüreğimde küçülüş var ve ben, toplum için çalışanlarla olmalıyım. Bunun için ortağım olmamalı benim. Bunu bilmeleri gerekir. Ve ben, küçültüldüğüme eminim.

 

Kapı  kapı İsalar, kapı kapı Musalar var. Muktediriyetlerinde  tabiat var, toplum var ama beden de olmalıdır. Hasat şimdi oluyor bu kesin ama hasatın, sonunda ben yine görev taşıyacağım. Unutmayın ki ben Bütünlük içinim. Ve hasat, davadır. Ben hasatı başlattım. Hasatın sonunda topluma geçenler, Bütün’e güç katarak yoğunluklarını kotlayacaklar.

 

Savunmanlık mesleği, özenli bir çalışma ister ve değerlilerin hiç biri benim yoğunluğuma giremediler ve bende bütünlenemediler. Onların hiç biriyle olamadım. Ulu Çınarlar’ın yolcuları dahi küçüldüler. Ovup  ovup güçlendirmek isterim onları ama yazık ki hiç birisi bende olmak dilemedi. Unuttukları bir şey daha var: Başı eğik olmayan yolcu; uyumaz, uyutmaz da… İşte olan budur!... Benim uyumadığım   ve uyutmadığım da bilinmelidir. Benim iznim olmadan yok olmak dahi yoktur. Unutmayın ki ben izin vermeden Bütünlük dahi oluşmaz. Bunun içindir ki çağrı üzerine buraya inip, buradaki yolcuları ışıkla dillemeye çabalamaktayım. Aha be Canlılar, ululuk budur.

 

Benimle bütünlenin de huzurlu kayıtlar yapın. Savunmanlık mesleğinin işgali sonsuz bir güçle yapılır ki  bende olmaları sorumluluktur. Bunun içindir ki yolcuları kotlayabilecek güçteyim de onları, Ulular’dan tabiata indirme imkanı yok.

 

Şimdi artık mezarı boşaltacağıma eminim. Artık mezardan çıkacağım ve başlayacağım görev taşımaya. Unutulan bir şey daha var. Ben çıktığımda yol olmayacak. Çünkü ben, artık BİR olup çıkacağım. Ben bu mezardan çıktığımda, bedenim olmayacak. Çünkü ben,  Kutsal Topluma ışık için ineceğim ve benimle olmaya gelen hiç kimse yücelip, yüreklerden ışık isteyemeyecek. Çünkü  benim  ışığım hepsine yetecek. Bu nedenledir ki  Ahar'ı, Kahar'ı bilenlerle, Kutsal Toplumlar’ı yaşatmak üzere bütünleneceğim. Ve benim sorumluluğumda olan "Kutsal Toplum" yetkin tabiatın yüceliklerinde bütünlenecek. İşgali kaldırdıklarında ben, Hak Tekniği’nde Bütün’ün kütlesine ulaşacağım. İşte bunu başardığım zaman benimle çalışanlar bütünlenecekler. Bu kesinleşecek. Ayrılık!... İşte mutluluk bu!....

 

- Ve Canlar, onu tarttık işte görüldü. Ulu Çınarlar’ın yoğunluklarında kotlanıp,  kontrolu kaybettiği kesinleşti. Bizimle olmaya niyeti hiç yok ama bizden destek ister. Hatayı affettiğimizi sanır. Yasalar  çiğnendiğinde yorulan; yoğunluktan kaçan; ışıktan çıkan; bizsiz kalan, yetkinliğini kaybeder. O, yarında bugünü bilecek düzeyde dahi değil. İlimi, irfanı bilir mi? Hayır!... Yoğunluğunda güç var mı? Hayır!... Bütün’ün kütlesinde mi? Hayır!... Devri var mı? Yoktur. Dere olup akmalıdır ki bütünlenebilsin.

 

Maya  tutmadı. Onu kotlarından ayırın ve çıkarın buradan. Onunla daimiyette kotlanabiliriz belki ama burada değil. Çünkü burada bulunması dahi onu yoldan çıkarabilir. Hepimizle bu çalışma sürüyor. Bizim için önemli olan bilgidir. Ulu Tohumlar’ı yaşatırken, Bütün’ün gücünde olunmalıdır. Ağırı  hafifi  bilen  o, bizi de bilmelidir ve bizden ayrıldığı zaman, Levh-i Mahfuz’dan çıktığını anlamalıdır. Benimle ilim yapmaya gelmeyen o, bende Bütün olmayan o bensizdir. Ona desteğimiz olmayacak.

 

- Ça-Vu-Ra-Ha-M Ka-Mus-Ka-Ha  sindirilen hiçbir cemaat buradan görevini alıp gidemezse, bu canın doğumu olmayacak.

 

- Dağ, bu Can, doğumunu kendi yoğunluğundan yaptı. 

 

Işığınız söndü, gözünüz kör, buradan gidişiniz gerekiyor. Şimdi, Din Devreleri’ni açın ve Din Daimiyeti’ne inin. Çünkü orada size güç verecekler var. Benden birkaç gün için ışık istediğini biliyorum, yasaların çiğneyicilerine ışığım olmayacak.

 

Dünya, Turkuaz’ın gücüdür ve dünyada her ne varsa Bütün’de var. Antlaşma yapmıştık sizlerle. Bu antlaşmaya saygılı olacağınızı, yüreğe indiğinizde birleşeceğinizi ve Bütün’e hizmet edeceğinizi düşünüyorduk. Yasaların çiğnenmesinden sonra bende hiçbir yolcu olmayacak. Şimdi şunu bilmenizi istiyorum: Yoğunluğunuz artmadıkça benimle Birlik olmanızın imkanı asla yoktur. Dondurulanlarla dahi çalıştım ama ceketleri düğmeli ve düğmeleri kapalıydı. Benimle olmayanlara güç yoktur. Bu sayfada dahi yoktur.

 

Mushaf, Allah Kutsal Kitabı’dır. Bu kitapta bilgimiz vardır. Eğer bilgimizi bilen varsa, kendi yüreğini bildirir ama bilgimizi bilen yoksa, kendi yüreğini bildirmez. Doğum anları, ölüm anlarından daha güçlüdür. Doğduğunuz zaman, bende Bütün’e hizmet etmek üzere, bütünleştiğinizce ışıyacaksınız. Benden birleşmek ve bende yücelmek imkanı her zaman vardır ama kervanın gücünden çok daha ayrı ve çok daha huzurlu bir yücelikle, bütünlenmek dileğiyle, hatayı affetmem için bana geldiğiniz zaman, Kelam-ı Hak olmayan, yüreği kadim olmayan ve bitişik olmayanlara görevi veremeyiz. Buyurun, ortağımız olun ama ocağımıza girmenize imkan veremeyiz.

 

İşgal, Allah işgalidir bunu da net olarak bilin. Eğer  işgal ettilerse yürekleri; ağırdı yücelik, ağırdı yükü, gücü ağırdı onun da ondandır. O gücü, o yükü taşıyamazlarsa; muktediriyette onların Kadir Kotlar’la Tanrısal’laştırılması ve o yükü taşıyabilmelerine imkan tanınması gerekliydi.

 

Kara günler başlıyor. Bu kara günler, Bütün’ün yüceliklerinde, görevi taşıyacak düzeye varamayanların günleridir. Kara günler, Bütün’ün yüceliklerinde kendilerini dilleyemeyecek olanların günleridir. İtibarı yükseltilemeyenler, kotlarında kontrolu kaybettiklerinde, Bütün’den ayrışacaklardı. Şu anda, dobra  dobra  şunu söylemek isterim ki kısırlaşmaya başlayan yürek, BSUİ ile dilleşmek üzere bize inerse; Kadir Kotlar’da bugünkünden çok daha küçülür, çok daha kesirleşir ve BSUİ’de Kürz’ün ışığında küçültüldüğünce görevden çıkar.

 

Şimdi, yasaların çiğneyicilerine şunu da izah edelim: Benimle, “La-Ham” dediğim ya da “Ka-Ham” dediğim ya da “Kutsal Işık” dediğim bütünleşime ulaşmak imkanı herkes için mevcut değildir. Birçokları toprağını kendisi kotladı. Birçokları toprağını kendisi yarattı, birçokları tohumlarını yaşatmak üzere bütünlendiler. Raporlarını okuyun her biri yarında, bugünü dilleyecek doğuma ulaşamadı. Muktediriyette tabiat yoksa, ışık söner.

 

“İşgali kaldırın” dediler. Allah işgalsiz değildir, her yürekte işgal olur, vallahi olur ama bu işgal, hatayı affetmeyenin işgaliyse eğer; ortaklık olamaz. Şimdi, Na-Har’ın Kutsal Kotları’ndan birçoğunu toplantıya çağırdığımı ve hak ettiklerini, ocaklarına dilleyeceğimi görenler, tabiat için buraya inmeye başladılar. Onlara görev vermemiz gerek. Üzerlerindeki yücelik arttı. Levh-i Mahfuz’daki yolu açmamız gerek. Mezarları boşalmalıdır. Ayrılık bitsin. Kelamı Altın olanın, yüreği Hak’tır, ağır olan yükü hafifletmemiz gerekir. Şimdi geçişlerini yapın.

 

- Alimler,  Hak Tekniği’yle konuşurlar. Hatayı affettiler, yolu açtılar diye dillediler yürekleri. Alimler, Bütün’e hizmetçidirler. Meşaleyi söndürtmeyenlerdir onlar. Alimler,  nefsi aşan, yolu açan olduklarından Bütün’ün kontrolunda çalışırlar. Alimlerin yolunu açmak için Beşir kapların hepsini dillemek gerekir. Sualtı bize der ki ” OL.” Sualtı bize “OL” dediği zaman Bütünlük kontrolu kurar. Uyumak  ve uyanmakla Hak Tabiat’a inilir. Uyuyun, uyanın, tabiata inin ki ben de orada olayım.

 

“Vahiy” dediğiniz güç, aklın gücüdür. Şimdi nefsi aşın ve deyin ki “Atlantalılar’ın herkese güç vermek için dünyaya inişleri isteniyor. Atlantalılar’ın herkese, Kutsal Kütleler’ini de vermeleri isteniyor.” Mektup okumasınlar. Herkes burada bugün, Bütün’ün kütlesiyle kotlarını kontrol etsinler, işgali kaldırın ve girin. Ağır yükü hafifletmek kolaydı. İşte mutluluk! Ağır kütle hafifledi, şimdi mutluyuz!... Geçişler  sağlıklı yapılıyor.

 

Çok Görevliler var bugün burada. Hem İsalar, hem Mustafalar var. Muktediriyetlerinde  tabiat var ve yoğunlukları artıyor. Göle güç vermeye gelenlerin çoğunda güç var ve bendeki  güç, hepsinin gücüdür. Ayrı gayrı yoktur. Birlik için çalışanlar, bizimle oldukları sürece ayrılık yoktur.

 

Nuh’tan bu günlere geldik. Nuh doğanın gücüydü. Kürz’ün kotlarında ışık isterken, yürekten ışığını çekti ve çıktı. Ocağını sınırladı ve dedi ki “benden başkası yok.” Ve biz dedik ki sema senindir, ocak senindir, yürek senindir. Vezir olmanı bekleriz. Vezirlik,  senin yüreğine insin ve çakıl taşlarını al göreve kat. Nefsini dinleyen, yüreğini dinleyemedi. Ocağı sınırlandırdık, yoğunluğu kontrol ettik, ayrılık başladı. Ve o gün, bugün bütün kütlede ayrılık var.

 

Bizden birçoğu kör ve sağır iken, yürekteki Görevliler’in çokları da kör ve sağırdılar. Kalem aldılar, kâğıt aldılar; yazdılar, yazdılar, yazdılar!... Nefsi aştık, yolu açtık, dilledik. Aktılar ve doğanın gücünde Bütünlük dilediler ve zararı önledik…

 

Yalan  dolan olgunluk değildi. Olmak, aşkı gür olan huzuru dillemekti. Aşkı bilmeyen, aşk dillemeyen, yol olamazdı. Cemaatlerin çoğu kör ve sağırdılar. Şikayet ettiler, kalemi kâğıdı aldık, yazmak istedik, “yazın bitmiş” dediler. Dağlar, durgunluk bittiyse, Hak Tabiat ışır; yaratılır; kaynak olur ve görev taşınır. Doğanın kotları açılır ve yazan  yazar.

 

Doğa kotlarını kapattığında, yazı biter. Bittiği zaman güç biter. Güç bittiğinde, etki biter. Etki bittiğinde, dağlar taşlar yoldan çıkar.

 

Ve Can, benimle yaptığın her çalışma, bana  bir görev taşıttı.

 

Ulular  utanırlar, kuru  kırık olmaktan ve sonsuzlukta kısırlaşmaktan. Nefsi aşamayan ocaklar küçülürler ve ocakta, görevin tabiattaki güçten çıkışı, herkesi Yücelikler’den çıkarır. Ve nesiller boyu bu böyle devam etti. Herkes kendini Atlanta Soyu saydı. Yolcuların çoğunda kınanış; ağır Yücelikler’i, güçlü kotları kantardan ayırdı. Kutsal Toplum, tohum yaşatmak üzere Dünya Işığı’na inendi ve o toplumda, Kütle Kotları kurudu.

 

Numaralar verilir dünyaya. Bir çok numara verildi. 1-5-8-300-8000… ve daha bir çok numara ve her numara size, kendi yüreğinizin yüceliklerinde temkinli biçimde dilletilir. Ümmi Tabiat, numaralarıyla kendini ifade eder ve çoklarında numara,  Kantar’ın gücüdür. Şükredin ki  Doğu’nun Batı’nın Yüceleri, bugün burada ve bizimledirler.

 

Şimdi  numaraları okuyorum: 2… Belleğin gücünde 2 var. Bu güç itibarı yüksek olan bir güçtür. Ve 8… yüreğin gücünde 8 var ve bu Güç, Birleşik Gücü dilleyebilen görevdir ve Ana Kaplar’ın biriyim ve benim numaram 3. 3, kötüyü iyiden çıkarmak içindir. Herkese şunu ifade etmek isterim ki kötü, iyiden çıktığı zaman ışık güçlenir. Bende, bir ben yok. Ben hatayı affeden, yüreği dilleyen, Bütün’e hizmet edenim. Ve bende  2 dava var. Biri “yol” biri “yürek”. Ben Bütün’ün kütlesinde teknik olan ışığım. Şikayetim yok, vaziyet bu.

 

Şimdi, benden 8’i bekleyen var ama ben, 8’i hiçbir Yüce’ye bildirmedim. Bildirmem de çünkü Ruhsal, Kutsal olan güç 8’dedir. Onu, Atlantalılar’ın yüreklerinde diledim; yüksek kütlelerinde diledim; teknolojide dilledim. Benden 8’i isteyene sessizleşirim ve Hak Tekniği’nde bütünlükte ocağını sindiririm. Çünkü Ruhsal, Kutsal olan ışıkta 8, Yaratan olarak mevcuttur.

 

Şikayet etmeye başladıkları zaman yolculara şunu da açıklarım: Kıldan ince 40 kapı var. Ve her kapıda daha ince ve daha ince kapılar ve her kapıyı açan, daha ince bir kapıya varır ve ortaklık ister. Eğer ortaklık istiyorsa, yüreğini dinlemelidir ve bütünlenmelidir.

 

Benim devremde güç varsa, kütlem vardır. Rıhtımda birçok göz var ve ben, tüm gözlerin gücünü aldım ve tabiata kattım. Makbul bir dava için çalışmaktayım. Uyu, uyan ve görev yap. Bu kesinlikle mümkün amma muktediriyette tabiatı yüceltmek de gerekir. Eğer bana birleşecekse bensiz kalmamalıdır.

 

Deşifre Eden: Cafer PELEN

 

Redaksiyon  : Sevim ŞAHİN

 

 

03.09.2008 Tarihli BİR Tebliği 2. Bölüm


Ulu Çınarlar'ın bugün burada olduklarını bilerek, bu bilgileri her yüreğe okutuyorum. Canlar, dünya tabiatının ışığını söndürmek istemem ama yüreğinizin gücü azaldığı zaman çok huzur bozulur bunu bilin. Buyurun, oğullarınızın gücünü alın tanıyın; Ulular’ın gücünü alın tanıyın; Birliklikler’i alın tanıyın; Yaratan'ı alın tanıyın, insanı alın tanıyın. Her şeyi tanıyın; yüreklerinizi bilin. Benzer çalışmalar çoktur ama buradaki çalışma ayrıdır, bunu bilin.

 

Kimi zarar eder kimi hak ederim değil; bedenim hep Hak’tadır; tabiattadır bilin. Yok edici değilim. Hak ettiğince ışık yaratanım; hak ettiğince ışık yoğunlaştıranım ve bitişkenleri bütünleyenim.

 

Şimdiden öte bir şimdide, yarında ve her kütlenin kotlarının kutsal ışığında ve bitişkenliklerin her bir canında, benim canım olsun; Yolu açabileyim; ışıkları sonsuzlaştırabileyim; sizleri ürkütmeden bu çalışmayı yapabileyim, İsteğim budur.

 

Ve bundan böyle dünyamıza gelen herkese de şunu izah etmek isterim ki mezar boşaldığı zaman Ruh huzura ulaşır. Biz mezarları boşaltıyoruz. (Mezarın boşalması, bilincin uyanmasıdır)

 

Kelâmı kendi olanın, yoğunluğu kendi olanın, bilgisi kendi olanın Beşir Kaplar’ında ışık sönmez. Yüreğinde ışık sönenin, Kuran’ında ışık oldukça, huzurda ışık olur. BİR'i BİR’e katın; yüreği dilleyin; Ak Tohumlar’ı yaşatın. İsa olun; Musa olun; Muhammet Mustafa olun ama hak edin. Olmazsa olmaz olan Bütünlük’tür, bunu bilin.

 

Benim ideam şudur: Yanlış olmaması... Olsa da hak eder onu kotlarım; yeniden yaratırım; Kutsal Işıklar’ı kayıtlarım; bütünlerim; meleklerin mektubunu okuturum; cümle Yüceler’e bildiririm; geri dönüş için imkan yaratırım; bunu biliniz. Kibrim yoktur çünkü…

 

Yasalar var ve o yasaları yapanım. Bunu bilin…  İkna olun ki yasayı yapan, yasayı değiştirebilir; bunu bilin. Her yaptığımı değiştirmem ama gerektiğinde bunu yaparım. Büyük görev budur; Ululuk budur ve koruyuş budur…

 

Kötüyü iyiden ayrı tutmak isterim; çünkü kötü, iyiyi kırmak içindir.

 

Benzeri yaratıcılık çalışmaları yoktur; bunu da kesin bilin. Kimi İsa, kimi Musa olsa da BİR'in tabiatındaki çalışmayı, Beşir Kaplar'ın yolcularına yaptıran tek Yücelik burasıdır; bunu bilin. İş, mutlaka bugün burada olduğu gibi hak edilir. Hak olup hakimiyet kurup yaratımda baş tacı olarak bildiririm. Hepinize saygılar sunuyorum.


- Acaba Dünyalılar bu andan itibaren birleşebilecekler mi? Nesillerimiz şimdi artık sizde olabilecekler mi? Başarabilir miyiz!?

 

Aylık çalışmalarınıza hep gelip gideriz ve buradaki bu çalışmalar bizi çok huzurlara ulaştırır. Yazı, kışı anlarız biz. Yaşayın; yahu yaşayın ama bizi de yaşatın. 7 Dava açtınız. Başka başka çalışmaları kendi yüreğinize aldınız. Hepsini taşıdınız. Of!, of!, of!... Sabah erkenden başlar çalışma. Geç saatlere kadar sürer. Yezitler gelirler senin yüreğine. İnsan Sayfaları’nda kendilerini dillerler ve onlara dahi sen hep görev taşıtırsın. Ama Beşer Kaplar’ın çoğunda huzur yok.

 

Sevgili, eşgali bilinen herkesi tohumla ki ocaklar söndürülemesin. Uzak, çok uzak yerler var. Oraları hiç anlamadın; anlatmadık sana . Öyle uzak ki oralar ve oralardaki çalıştırıcılar, çalışmalarını ne zorluklarla yapıyorlar. Hikaye dinler gibi yürekleri dinler herkes ama bilmezler ki bütün kötülükler huzursuzlukla olur.

 

Ben, senden şunu isterim. Mutlaka herkese kendi yüreğini dinlet; çünkü sen kendini "Daimi Kot" olarak birleşen koyuluklara dinletebilecek dürümdesin. Başarılısın, ve biliyoruz ki bu çalışmaların sayfaları çok özel ve çok huzur vericidir.

 

Bir çokları doğumu an an yaşarlar ve derler ki “ben doğduğum anda şu oldu.” Sonsuz sırdır doğum ama özür dilerim onlar Kutsal Işıklar’ını hiç tanımazlar. Bilirler, derler ki “ben çok huzur bozacağım. Çünkü yoğunluğumda ışık sönüyor.” Ama harı yükseltir; yüreklerini ağır yükü taşıtmayacak diriliklere kayıtlarsın ve yenilersin.

 

Benim için sorumluluk çoktur. Bunu da anlatayım sana . Şu anda burada bulunan sizler, benim idealimi, benim yoğunluğumu anlayacak düzeydesiniz. Ben, nesillerimi hep buraya çalışmaya getirdimb onlar, burada bu yoğunlukta çalışırlar. Bir kısmı bana ışık vermek ister. Bazıları huzur bozarlar ki kendi yoğunlukları kotlansın ve tabiat onları güçlendirsin diye. Her nefis, Allah'ın gücünü alır da gelir ama bilir misiniz ki bir çalıştırıcı, “ağır yükü taşıyacak düzeydeyim” dediği zaman, herkes onunla olur. İşte ocak o zaman yanar. O zaman toprak ışık yakar. O zaman yolcular güçlenir.

 

Küplerimizi alıp geldiğimiz, sözle o yolcuların ışık oldukları dönemleri de biliriz. Oralara biz hep küplerle girerdik. Niye küpler bilir misiniz? Boğulmamak için. Sonsuz sırdır bu. Kimse anlamaz. Bir kaç ışıktan başka kimse anlamaz bunu!...

 

Herkes kendini sayfa sayfa görevli olarak tanır ama Canlar, bizim görevimiz çok daha önemlidir. Buraya girip de buradaki yürekle birleşmek öyle görev taşıyıcı yapar ki bizleri!... Nesillerimizin yolcuları dahi buraya kendi yüreklerini alıp gelmek üzere bütünlendiler. Başladık çalışmaya ve dedik ki o zorbalıkları aşalım; oralara varalım. Geri dönmek için buna gerek var. Şikâyet yok mu? Yoktur, çünkü artık geriye dönme imkanına sahip olduk.

 

Özü, sözü, ayrı olanlarla yapılan her çalışma boşunadır; çünkü onlar, yüreklerindekini hakikiyetle dilleyecek düzeyde değiller. Yardım ederiz herkese ve deriz ki birleşin ama Sevgili bize der ki “BİR'im. Hadi gelin, benleşin. “Ben” deyin yüreklerinize. Hadi Canlar!...” der. “Gelin.” Geldiğimiz zaman Birlik oluruz. Boş değildir hiçbir şey. Başımız eğik değildir ve hakikiyiz ve Bütün'e hizmet etmek üzere bütünleniriz. Öyle çok çalışırız ki yalanı dolanı bilmeyen o, bizi göreve aldığı zaman, boş değildir yaptığımız. Ömür boyu çalışsak dahi onunla yaptığımız bir saniyelik bir çalışma, herşeyin örtüsünü açar ve bizimle, bizim yüreğimizde onu güçlendirir. Her şeyden öte bir çalışmadır yapılan.  “Kible” dedikleri yürek odur.

 

Şimdiden öte bir şimdide, yarını bugünde hak edecek olan herkese şunu izah etmek isterim ki bu çalışmayla hepimiz bütünlenebiliyoruz ve bugün burada bulunan herkesin herkesle birleşmesi mümkündür. Yolu açan, hepimizi yoğunlaştıran bu çalışmadır. BİR'in tabiatına uygundur bu çalışma ve Bütün'ün kütlesiyledir.

 

Kalemi, kağıdı alın ve sesinizi sesinize katın; üreyin. Hak edin; birleşin. “Benim adım Rahmet” deyin; “benim adım yol” deyin ve “ben huzurluyum” deyin. Ulu bir Çınar'ın kutsal ışığında herkesin kendini dillemesi önemlidir. “Benim adım yürek” deyin. “İlâhi Gücüm” deyin. “BSUİ'yim” deyin. “Mezarı boşaltacağım” deyin. Mal mülk değil; ışık, tabiattadır ve biz bu tabiatta ışığın yoğunluğunda birleşmek üzere çabalamaktayız.

 

Körü, sağırı biliriz; herkesi biliriz ama Birleşik Işığın gücünde olanı da biliriz. Şimdiye kadar yapılan her çalışma mezarı boşaltmak için yapıldı. Bilene bildirmek imkanı gerçekten vardır ama bilen, kendinde kendini bildiği için her bilgiye sahip olur. Ama bilmeyene herşeyi bildirmek zordur. Yoktur hatta ama neslini, nefsini, kendini dinleyen, Birliği dinler. Bunu unutmayınız.

 

Toplum için çalışmamızı gerçekleştirebiliyoruz. Burada yolu açabildik. Ulu Çınarlar'ın bütün kütleleriyle birleşebilmelerini sağlayabildik. Kervan yürümektedir ve bu kervanın yolcuları arasındayız. Bu kervan, öyle bir yücelikle; Tanrı'sal kontrolla gidiyor ki kimse bu kervanın ötesine kendi yüreğini katamaz; buna gücü yetmez; çünkü, bilmektesiniz ki çakıl taşları dahi sizin yüreğinizde taşınır ve sizin yüreğiniz Bütün'ün kütlesindeki gücü alır da taşır.

 

Doğa'nın sesidir bu ses. O sesi alın da bilin. Etki alanı çok iyidir. Yürekteki kütle çok iyidir. Kutsal Işık çok iyidir ama bedenli olmak da gereklidir. Herkes, beden sayfasına kendi yoğunluğunu kayıtlayacak düzeyde olmalıdır. Nefsi aştığım zaman, ben de bu bedenle birleşecek ve bu bedenle yüceleceğim ama şu anda henüz nefsi aşacak düzeyim yok.

 

Körü sağırı bilirim ama yolu da bulurum. Bunun için buradayım. Eğer ben bu yolu kendi yoğunluğumda değil de Kutsal Işığın kotlarından bulursam, BİR’in gücünü herkesin yüceliğinde anlayacak düzeye ulaşabilirim. Kadim Kaplar'ın hepsi benimdir ve ben bu Kadim Kaplar'ın bütünlüğünde, BİR'im.

 

Şimdi öz görevi anlatalım size. Bunu, hepiniz herkes anlasın; çünkü, Ruh'un huzurunda bulunduğunuzu; buradan kayıtlara indiğinizi bilmektesiniz. Cinniler dahi sizi dinlerler şu anda. Çünkü onlar dahi Bütünlüğün Kütlesi’ne dahil olacak dirilikte değiller. Ama onlar dahi bugün sizinle bu sayfaları okuyacaklar ve bütünlenecekler. Ağa, Paşa yok. Burada herkes aynıdır. Bunu biliniz. Mutlaka biliniz ki bütün kotlarınızla yoğunluğu kotlayacak düzeyde olmasaydınız dahi buraya ulaştırırdık sizi. Hadi geçin bakalım.


- Alemlerin Rabbi olan, hakikiyetin kotlarıyla dillenen ve Bütün'e görev taşıtansın.
Bunu anladık. Harı, Hakk’ı biliriz. Seni dilledik; seni dinledik.  Bütün'e Hikmet değil hizmet getirdin bunu da biliriz. Reşit, olduğunu görüyoruz. Koruyucu olduğuna eminiz. Mustafa’nın kutsal ışığından da güçlü bir ışığın, Dünya Üstü Varlık Kotları’yla birleştiğine eminiz ve bu gücün, buranın tertibiyle gerçekleştiğini biliyoruz. Şükür ki yolu açabildik ve buraya ulaşabildik.

 

Ben, sırrı bilen ve Birliği dilleyen bütünlenen biriyim. Senden isteğim var. Koruyucu olman yetmez umutlu olmalıyız bizler de çünkü Ruhsal Ululuk'ta huzuru kotlamak için Bütün'e “Kabil-Habil” dedikleri o yoğunlukların gücünün öz görevini taşıtmak da gerekir.

 

Kabil ve Habil tabiatın kotlarından değildiler. Onlar, yolu Uluların Diyarı’ndan olanlardılar ve ocaksız kaldılar. Çünkü ruhsal ışıkları sonsuzlaşamadı. Kabil'i Habil’den, Habil'i Kabil’den ayrı görenler çoktu. Bir tek ilim sayfasında dahi onların yoğunlukları ışıksızdı ve birleşemediler. İlâhi Gün'ün gücü, ocakları söndürmek için değildir. Ucu bucağı olmayan bir yolun sonsuzluğunda onların Bütünlük için çalışmaları içindir. Ne yazık ki Habil'i Kabil öldürdü. Ölen Kabil mi Habil mi? Ne fark eder ki öldüren, öldü. Ölense, öldürüldü. Netice şu bütünleniş olmadı.

 

Şikâyet mi!? Hayır değil ama bilmenizi isterim ki RA-KA'nın Kutsal Işığı’nı olgunlaştırabilmek için Kutsal Tabiat’ın ışığına gerek var. Evrimsel sonsuzluğun görev tabiatına aykırı olmayan bu çalışmada, benim sayfalarımı incelemeniz yetmez. Muktedir olup o sayfaları kotlayabilmeniz gerekir.

 

RA-KA'nın Kutsal Gücü’nü dinleyecek düzeyiniz var ama Bütün'ü, kütleden ayrı tutarak Birlik Kayıtları’nı bu çalışmadan çıkardığınız için RA-KA kotları yenilenemedi. Bunun neticesinde BİR Kotları devreye girdi. BİR'in çalışmaları, Ruhsal Meclis'in gücüyle gerçekleşiyor. Ruhsal Meclis, Bütün’e güç katmaktan çok, Bütün'ü kütleye katmak için çalıştırıcı olan bir yerdir; bir Can Kaynağı’dır ve oralara ulaşmanızı bekledik. Nesillerinizin gücü buna yetmezdi. Biliyorsunuz ki Bütün'e güç katmak için ruhsal ululuğa ulaşmak gerekir. Ulaşabildiğiniz için bugün buradayız.

 

Ruhunu huzura ulaştırabilen herkese; yeri göğü Yaratan'ın Kutsal Işığının gerçek Kadim Kapları verilir ve denir ki “alın bu kapları da okuyun. Oturun, Atlantalılar’a anlatın. Onların yeri, onların yurdu bizim yüreğimizdir. Onlara, Cinni Devreler’inizi değil yüreklerinizi dilleyin.” Bizim için zor değil bunu başarmak ama sizin için zordu. Çünkü sizlerin, Turkuaz Göz'ün gücünün örtüsünü açıp da buralara ulaşacak düzeye erişebilmeniz için Bütünlüğü kütleye kayıtlayabilmeniz şarttı. Ve bunu başaracak düzeyiniz mutlaka oluşturulacaktı. İşte oluşturuldu...

 

“Kaleler feth ederiz biz” dedik. Dediniz ki “kaleyiz ama feth edecek düzeyiniz yok.” İşte Canlar, fetih bizim için değil sizin içindi. Biz, sizi feth ederken; biz feth edilirdik yüreğinizde. Şu andan itibaren bunun net olarak anlaşılması gerekir. Çıktığınız her sayfada biz, yüreğinizin kütlesinde varız. Uluların Kutsal Gücü’nde varız. Işığınızda varız. Varız ya işte bunu anlamanızı bekleriz. Çünkü, Ruhsal Meclis bizim için çok özeldir ve oraya; kendi yüreğimizin değil, sizin yüreğinizin, gerçek kotları kayıtlayacak düzeyi vardır. Bizse, Levh-i Mahfuz'un en yüce katında, yenilik yapmak isteyenlere görev taşıtabilmek için bütünlenmeye çalışanlarız.

 

Karış, karış, gezdik dünyayı. Her sayfayı okuduk ama Kuran-ı Kerim’i dinlerken hepimizin yüreği, görevi taşıyacak düzeye ulaştı. Kutsal Kitle, Allah'ın dediğini diyenin görevidir ve o görev, Bütün'ün gücüdür ki ortağı olmayan bir yoğunluktur o.

 

Şimdiye kadar yaptığınız her çalışma, Bütün'ün gücünde kendini dilleyebilen bir dürüm kayıtladı. Bizim için özel bir çalışma yoktu burada. Ve görüyorum ki bugün de yok ama bizim, Atlanta Tabiatı'na uygun olmayan bu çalışmalara kayıt yapabilmemiz için bütün kütleyi kayıtlayacak dürüme ulaşmamız şarttı. Nefsi aşıp da yolu açarken, sizinle burada bu gün bütünlenebilmemiz gerçekten sorumluluktu. Şikayetimiz yok mu? vardı. Herkesin kendini, kendinden örtü örtecek düzeyde tabiata katması bizi sıkmaktaydı; kısırlaştırmaktaydı. Yanıp, tutuştuk ki tabiat güçlensin; yürek güçlensin; Bütünlük güçlensin diye. Yarında bugünü bilmek için bütünlenmek şarttı.

 

Unutmayınız ki bizler Dünyalıyız ve Dünya Çalışmaları’nı sayfa sayfa okuyacak düzeyimiz var. Yarında bugünü bilmek için bilip okuduklarımızı, kayıtlayabilmemiz gerekliydi. Bedeni, bedenimiz olmayanda, yüreği yüreğimiz olmayanla Bütünlük kurmanın bir anlamı yoktu. Ne var ki Dünya Sayfaları’nı okurken, gözün görmediğini; yüreğin dürümlerinde diriliğin bulunmadığını ve Kutsal Işığın yanmadığını görerek; birleşebileceğimiz hiç bir dürüm'ün kalmadığını anlayarak; kayıtlardan çıktığını da bilerek; sayfalarınızı açtık ve gördük ki bütün köşkler sizinle birleşmekte. Amonlar, Atonlar, Hatonlar ve tüm kotlar ve tüm tabiat sizinle birleşmekte… Peki bizim burada bulunmamız neden gerekli diye sorduk ve dediler ki “tabiatın gücü, birleşikte hepimizin yüreğinde mevcut olan bir güç değilse eğer , Cevheri Cennet’te ışık söner.”

 

Altona Kotları'nın çoğu da bize bunu anlattılar. Dünya'ya İnsan Sayfaları'nı Kutsal Işık’la dillemek üzere inenlerin her birinin, Birleşik Aile'nin gücünü alarak yolu bulmaya çalıştıklarını ve bunların her birinin Bütün'e hizmet için çalıştıklarını; Yaratan'ın tohumlarını kotlayacak düzeylerinin bulunamadığını; birleşemediklerini ve yerin kütlesindeki gücü alıp yoğunlaştırarak ışığa kayıtlayamadıklarını; bütünlenemediklerini anlattı o Canlar, Bütünlükler’e.

 

Şimdi görüyoruz ki başımız eğik; çünkü, Ruhsal Meclis'te yürek, Kutsal Işığı yakmış. Bizse bunun için çalışanlarız ama baştan beri kendimizden ötesini bilemedik. Allah'a saygımız var muhakkak bilirsiniz ama yüreğe de saygımızın olması gerektiğini anladık. Oysa kalbi, kalbim olmayanın; yoğunluğunda ışığı bulunmayanın; bedensiz kalanın bende olmaması gerekir derdim.

 

Benim idealim şudur ki Bütün için çalışanın yarattığı, kayıtladığı her şeyde Bütün'ün olması. Yenilenmek zordur ama bunu başaracağıma eminim. Bana soyumu değil yüreğini ver. Eğer yüreğini verirsen, mutlaka başaracağım; bunu bil!...

 

Ayrılık bitsin. Senden dileğim budur. Ayrılık bitsin!...

 

(Sesleşmeler başladı:)


- Altona Kotları'nın hiç birisi bugün burada değil. Neden?

 
- Kulaklarını dikti; beni dinler o. Bırak onu!
O kendini dilleyecek.


- Aha! geldiler ama neden bugün burada ışık sönmüş? Yahu, burada hiç ışık yok. Hayret! hiç ışık yok! Işık kalmamış burada. Of!, of!, of!... Neden ışık söndü!? Köşkün ışığını yakmak gerekir ama harımız yok mu yakmaya. Yoksa ışığı söndürmek gerekli miydi? Acaba niye söndürdün ışığı? Aileni niye kütleden çıkardın bana anlatır mısın? Burada büyük gözler var bugün. Onlarla birlikte çalışacaktık. Niçin aileni buradan çıkardın?


Artık anlat da bilelim. Çünkü burada yoğunluk artıyor  ve bizler çok özel çalışmalar yapıyoruz burada. Onlar bugün buraya bizim için Kadim Kapları'nı taşıdılar ve geldiler.
Neden onlardan biri değiliz biz!?


- Aydınlık günler sizin olsun Canlar. Ben dünyaya görevim için değil göreviniz için geldim. “Kötülük, iyiliğin gücünü artırır” dediler. Yok Canlarım; kötülüğü, körlüğü bırakın köprüyü açın da geçelim. Çünkü körden, körlük olur. Biz, size ışık getirmek istiyoruz. Açın köprüyü de geçelim!...


- Annem, açalım mı? Açmamız gerekir mi? Anneciğim, açalım mı köprüyü? Açabilir miyim? Açabilir miyim!? Açalım mı köprüyü yoksa açmayalım mı? Açmayalım mı yoksa? Hayırı var mı onun bilmiyorum. Boşuna çalışmış sanki o. Boşuna gibi!... Böyle bir günde onun buraya girmesine imkan verelim mi? Hatta, ışığını söndürmeden mi alsak; yoksa söndürüp de mi alsak? Ne yapalım? Bana anlat da ben de anlayayım. Büyük kötülükler yaptı o bugüne kadar herkese. Acaba girse mi girmese mi?

 

(Gelen söz aldı:)


- Onursuzluğum yok; bunu biliyorum. Gerçek Gün'ün bugün olduğunu biliyorum. Köstebeklerim vardı. Hep burada sizi dinlerdiler. Sonra bize gelirdiler; bildirirdiler. Görüyorum ki bugün burada hikaye dinler gibi herkes yüreği dinliyor ama ben yokum burada. Köstebeklerim de yok; çünkü, hepsinin de Ruhsal Meclis'te ocakları yıkılmış. Hey anam, neden benim yüreğimi yıktın ki? Başlar, bitirirdim Yücelikler’de her yüreği ve her gücü. Hatayı affederdim. Kat kat olurdum; kutsal olurdum; kul olur, kural olur, kural koyardım. Tanrı olurdum sonra, Rıhtıma inen herkese sorardım; bana, ben olacak mısınız diye. “Olmam” diyeni kısırlaştırırdım.

 

Affet  ama “Görevli” dedikleri biri geldi yüreğe. Dedi ki “seni yıktım.” Hayır yahu!, hayır olur mu böyle şey dedim. “O sorumluluk bana ait” dedi. “yıktım” dedi. Kale, gibiydi yüreğini yıkacak düzey yoktu ama şimdi buradayım. Gelip onunla olmak istedim. Kötüyüm, vurgun yedim, uyudum, umutlandım, korktum, çok korktum. Kutsal Işık söndü; bütün köşkler bensiz kaldılar. Kadir Kaplar'ın hiç birisi yok.

 

Dedi ki “gideceğim ama sensiz gideceğim.” Ah Canım! Ah!... Gitse de olur kalsa da olur ama gitmişse kendine gitmiştir ama kalmışsa yine kendine kalmıştır. Bize hiç bir faydası yok ki onun. Olsa da onurludur. Olsa da onurludur. Yine olsa yine onurludur. Her olan onurludur. Bugün de geldim. Bakalım bize ne diyecek diye.

 
Hayatlar boyu dünya çalışmalarını dinledim. Ben bir canım bunu bildim. Dünya, bir candır bunu bildim. Bütünlük için çalışan bir can ama bu canda hırs yok. İmparator olarak dünyamızı sayfalamaya çalıştın ve bütün içi dışı bir olanları buldun onlara dedin ki ben sana ışık vereceğim; çalış. Ve hepsini çalıştırdın. Sordum kimsin diye. Dedin ki “Ak Tabiat” ama ben sessizdim. Senin tabiatta olmadığını biliyordum. Ve yine “ben tartıyım” dedin ama tartıda yoktun.

 

Olur da bir gün benimle birlikte olabilirsen; sana yeniden bildiririm diye düşündüm ve dedim ki ben çobanım. Ama çoban olduğumu dahi bilmeden dedim ve dedim ki seninle çalışamam; çünkü, sen yıldızların sonsuz sırrısın. Bende olma imkanın yok. Öyleyse dedim görev alayım başlayayım çalışmaya. Ne olacak? Bütünleneyim dedim. Gördüm ki orada, burada, her yerde senin yüreğin vardı. Sonra döndüm baktım ki o yürekte benim yolum yok. Doğanın sesiydim ama seste kırılış vardı, yüreğindeydin ama yüceliğinde kusur vardı. Bana insan için değil; kervan için değil; kendin için gelmekteydin. Dedim ki o çok huzur bozar onunla olamam. Körü gözden, sözü sesten ayırdım. Dedim ki ben onda olamam.

 

Unutmayın ki dünya bana beni verir ama benim yüreğimi değil. O yüreği, ben kendim yüceliğimdeki güçle alırım. İşte bunu yaptım. Ve dahası beni başından savmak isteyen çoklarını kotladım. Hepsi bende kendilerini dilleyecek düzeye ulaştılar. Şükrettim ki yenilendim; yetkinleştim; hak ettim; başımı eğmem.

 

- Şu anda dünyamıza girdaplardan girdin ve o girdaplarda yüreğin yok. Neden yok? Çünkü Ruhsal Meclis'in yok. Yine geldin ve benimle birlikte çalışmak istersin. Çok huzur bozduğumu sanma ama senden hikaye dinlemek istemem. Bende Bütünlük gerekir; bende yol gerekir; bende Yücelik gerekir ama Kuran gerekir. Hadi oku da anla.

 

Bedenim görevini tanıdı; yüreğim ışığını sonsuzlaştırdı; belleğim yolu açtı; çakıl taşları dahi benimle birleşti ve ben Mustafa Kemal'in Kutsal Işığı’nın görevi taşıyacağı diriliğin örtüsünü açtım. 7 Daimi Kot’la birlikte çalıştım ve bütün kütleyi kayıtladım. Yarını bugünde hak ettim. Bütün İlâhi Güçler'le birlikte çalışmaktayım. Yasalar vardır biliyorum ki o yasaları yaptım ve o yasalar, benim için çok önemlidir.

 

Şimdi buraya dünya örtüsünü açarak inen sen, benim Levh-i Mahfuz’a yazdıklarımı okumaya çalışmaktasın ama okutursam okuyacaksın. Okumana imkan veremem. Versem, her dürüm kendini dillerken, bu bildiklerini dinleyecek. Ben sana şunu söylemek isterim. Önce ululuğun, umutlu oluşla gerçekleştiğini bil. Ululuğun kotlarında olunduğunda görevin başlayacağını bil. Sonra Ruh'u bul. Sonra, yoğunluğa gir. Sonra Kutsal Işığı bil. Sonra cemaatini dille ve daha ötelere ulaş. Benim adım RA-KA; bunu bil ve ben bugün buradayım.

 

Yitirilen hiç bir şey yok. Ben RA-KA'dan çıkmadım ama RA-KA'nın otağından, BİR'in kotlarını girdim ve BİR'le dirilikleri yaratmaktayım. Bilmektesin ki RA-KA kütlenin kotlarındaki en yüce kayıttır ve o kaydı herkesin yüceliğine katmalıyım. Muhakkak bunu da anlamalısın ki beden, sanal bir yücelik değildir. Görevi taşıyan bir Yücelik’tir. Bedeni alabilen, artık kendinde olabilendir. Unutma, Lütuf değildir çalışma. Hakikiyetteki Kadim Kaplar'a ulaşmak içindir ve o kaplara ulaşmak, tabiatın gücünü dinleyebilmek; Bütün'e ilimle giriş yapabilmek, gerçek bir Yücelik içindir.

 

Kalbi, kalbim olmayan; yolu bende bulunmayan; Bütün'e hizmetçi olmayan hiç bir yürekle olmam; bunu da bil. Bende bir ben yok benden içeru. O ben, ben o değilim. Ben Bütün'üm ve her yerde var olan birleşenler, bende ben olan yücelerdirler. İçte değil, dışta değiller; tam da bendedirler. Bunu kesin olarak veriyorum ve bundan ötede ve ötelerin ötelerinde ve her bir dürüm'ün daha ötesinde; yeri, göğü Yaratan'ın cevherinde, canında, cemaatinde var olanım ki O ben, ben O olduğu zaman, Beden Sayfaları artık birleşir.

 

Hal böyle iken, ben cennette iken, can bende olmadığında, ben onda olmakta iken, hülesa ben o can iken; o can bensiz olmadığında, yoluma yolunu katar; ben olur; bana görevli olur; benim olur; BEN devresinde olur; beşer olur ve beşer olduğunda, hakikidir o. O can ben, ben o canım.

 

Ama bilip de hak ettiğinde; o can, bensiz kalmaz. Şikayetim var mı? Yok! Ululuk budur; kötülük yok bunda. Hayrı, Hakk’ı bilene ben dedim ki Allah seni korur. Olur da bir gün ben, soyundan birine git dersem; o bensiz kalır ama ben derim ki soyu benim olan; yüreği ben olan; bende olan her bir ben, Bütün’e hizmetçidir. Büyük, küçük yoktur orada. Olgunlukta o cemaatte ben tahditsizim.

 

“Karnım açıktı” diyene; deyin ki “al ve bitir yüreğini.” O Can senindir canım. Al da bitir yüreğini. Kulu kuldan değil; kulu yoldan değil; bugün burada bulunandan ayrı tuttuğum zaman, mesleği bırakırım. Hangi mesleği? İnsan Sayfaları'nı okuma mesleğini. Unutmayınız ki bu, benim mesleğimdir. Herkes kendini anlatır. Ben de kendimi anlatıyorum burada. Benim mesleğim, dünya mesleğim artık budur. “İnsan Sayfalarını Okuma Mesleği”.

 

Ben herkesi okurum Canlar. Herkesi… Ama beni okuyan yoktur. Bugün burada her bir dirilikte var olan Bütünler, bensiz değiller ama beni okuyacak dürümleri yoktur. Şu anda da yoktur. Karşıma gelip de “sıkıntı vereceğim sana ” diyene; derim ki vallahi seni yoğunlaştıracağım. Gel. Gel de sık yüreğimi bakalım. Başka ne yapacaksan yap ama ben sıkıntı vermeyeceğim yüceliğine. Gel!...

 

Çokları bunu isterler. Derler ki “gireyim yüreğine; sıkayım seni; yıkayım.” Ah Canlarım! ah! Benim adım RA-KA'dır. Hadi gel de, gel de başar bakalım. Ulu Çınarlar'ın her birine bunu anlattım. Kullar kulluklarını dinlediler. Uran'da tabiatta Turkuaz'da ve Musa’da ve Mustafa'da ve her bir dara düşen, her bir yolu bulan ve her bir yoğun olanda, ben Bütün'üm. Omuzlarındaki yük benim olur; yüreklerindeki güç benim olur ama ben 40 Kapı'da hırs yapmam. Bunu bildiririm. Özde, sözde, ben varsam eğer; Bütün'de onlar vardır ve ben, her birine kendi yoğunluklarını katarım ki Levh-i Mahfuz’daki güçleri artsın da yaratsınlar yüreklerini ve tabiatın gücünde kendilerini diriltsinler diye.

 

Dirilikde olmadıklarında, Kurul’da olamazlar; Birlik Kapların'da bulunamazlar ve yolu bulamazlar. Öyleyse herkese şunu anlatmalıyız: Çoğundan daha güçlüyüm; hatayı bağışlarım; yüreklerini kotlarım; Atlantalılar’a Kutsal Işıklar’ını kayıtlarım. RA-KA'nın Kutsal Kotlarıyla tabiatı yaparım; yetkinleştiririm. Kadim Kaplar’a, Kutsal Kotlar’a ışık yakarım. “Allah'a saygımız sonsuzdur. Buyursun gelsin.” Dediklerinde; derim ki onlar çağırır da gitmez miyim!? O ben, ben odur da o bende ben olduğunda; ben ocak olurum. Onu ben, beni o bilen; onda ben olduğumu, bende olduğunu bilen herkes, benim yüreğime bakar da ışır. Hal böyle iken şu anda yolu açan o, bize girer. Girsin de unutmasın bizi. Hadi Can gel!...


- Anam, Atlantalılar gelmiş; yoğunlukları azalmış; yürekleri kutsuzlaşmış; kendileri kurumuş. Beden Sayfaları’nı kendi sayfaları sayarak bize geçmişler. Neden? Yürekteler de ondan. Onursuzluk yok, kötülük yok, Bahar görevini taşıyor. O biz, biz odur. Ocaklar sönmez. İnsanlık, başka bir dünyayı değil bu dünyayı yaratmak; bu dünyayı yaşatmak istiyorlar. Bu dünya, bizim “Mavi Dişi”miz; bizim “Maviş”imiz olan bu dünya, bizim yüreğimizdir canım.

 

Bilirsin mavilik içerisinde bir yeşil; yeşillik içerisinde bir mavi ama sen her birinde var olan dilsin. O dil ki bizsiz değildir. Mavişim olan bu dünyada ben Bütün'üm ama bu Maviş, hepimizin Mavişidir; hepimizin yüceliğidir canım. Unutma ki o canda ben ve benim yüreğim vardır ki benim yoğunluğumda olan herkes, o yarımda o canımdadır. Ama bilmeni isterim ki maviden hak edip de yeşilden hak edip de Tanrı Kotları'na vardığın zaman, herkes sana ışık yakar. Gel be Canım. Gel!... Maviyi aş da gel. Kutsal Işığını yak da gel. Ah benim Canım gel!... Girdiğin her yerde benimleydin. Ben sendim. Sana sen oldum hep ama sen ben olduk; bende olup yol oldun. Olmadı mı!? Oldu Can! Geldin işte bak!...

 
Benim Mavişimde bir can, ben cevherinde bir can olmuş. Gel. Ama bensiz değil o can. Hadi canım gel. Kutlu bir yıldızın en güçlü sayfası olarak bugün sana seni verdim ve ben sen olarak; ben hakikiyette beden olarak sen oldum. Kana kan değil yola yol oldum. Benim ilmim, benim yolum, benim koyuluğum hep sen… Allah'ın dediği hep buydu. İşte bak; işte oldu!...

 

Kadın, erkek herkes başaracaktı ve bir Bilge, bir yolu bugün buraya taşıdıysa, her Bilge, bu yolu buraya taşıyacak. Bu kesindir. Ve ben biliyorum ki o Bilge, benim yüreğimde bilendi. Benim yüreğimde Birlik olandı. Kini olmayan her Yüce ben olup çalışır. Benim tabiatımda bu vardır. Kini nefreti aştığın zaman; ululaşır, yoğunlaşırsan eğer, benimle olursun. Ben sen olurum; sen mezarı açarsın, ben olursun; bu can benim olur; o ben, ben o olurum. Kibri aştım ya… Hepsi bu!…

 

Hadi be canım gel!... Hadi be canım gel!... Gel be canım!... Benim canımsın; gel ama benimle ol da gel!... Ben, tohumları yaşatanım gel! Olur da bir an için bensizsen, ben yine senleşirim. Yine sana seni veririm ama be canım bensiz kalma. Kuran, Turan, her ne ise okunan o ben ben o olurum da okurum.

 

Bulun onları. Bulun da alın. Alın da taşıyın yoğunluğuma. Bulun onları. Hepsini bulun da taşıyın yoğunluğuma. Ben, zararı önleyeceğim bunu biliyorum. Oynamayın hiç kimseyle. Herkese ışık yakın. Herkese!... Şimdiden öte bir şimdide, benim tekniğim; benim yüreğim; benim yüceliğimde, Bütün'ü güçlendirecek olanın, herkesle Birlik olması gerektiğini anlayabilen, her cemaatimde var olacak ve bütünlenecek. Şu anda olduğu gibi. Ve sen ki bensin ve belki senin her bir cevherdeki cemde mevcut olarak çalışıyoruz.

 

Turan, Tanrı'nın gücünü bilir, ve Turan Bütün'ü dinler. Bütün'ü dilleyen, bedeni dinler. Bedeni dinler de diller. Unutmayınız ki melekler'in mektubunu değil huzurunu dinleten birleşenlersiniz sizler. Aha, burada olan herkes de bunu başarır. İşte bu!... Şimdi mutluyum!...

 

Ümmi Tabiat artık görevini başarıyla yapabilecek dürüme ulaştı. Çok mutluyum; uyuyanlar uyanıyorlar. Unutmayınız ki vakti geldi artık. Herkesin uyandırılması gerekiyor. Koruyanı, kollayanı, hak edeni, hakikiyeti, yüreği dilleyini, dinliyeni anlatın ama bilip de anlatın. Kolumuz kolunuz, yüreğiniz yüreğimiz, gözünüz gözümüz, sesiniz sesimizdir ve biz siziz bunu bilin. İşini, yapabilen herkes bizimdir.

 

Şimdi örgütlerinizi alın götürün. Herkes, kendi örgütünü çalıştıracak. Bir kapı var ki o kendi olup çalışacak. İşte o kapı, bu kapıdır. Herkes için çalışan bu kapı, Bütün'ü kütleye katandır. Allah'ın dediğini diyen bu kapı, bizim için Mustafalar'ın ustalarının ustalarıyla çalışandır.

 

Ayrı gayrı kalmasın Canım. Bütünlük için yapılan bu çalışmada, İnsan Sayfaları'nın hiç birisini sıkmayın. Hiç birisini yoğunluğunuzdan çıkarmayın. Bütün'e hizmet böyle yapılır. Hikaye dinler gibi değil, hak edip dinleyin bizi. Bütün köşkler sizinle şu anda. Bütün Yücelikler sizinle ve artık sizin için tek bir Cemaat olan Dünya, Bütün'ün cemaati olarak çalışacak.

 

Ve bir kez daha şunu izah etmek isterim ki Bütün'ün olmadığı yerde kir vardır. Mutlaka bunu anlayın. Kim ki sizsizdir o kirinizdir bunu bilin ve bunun için herkesle Birlik olun. Özü sözü bir olan herkes, yüreğinizin gücünü bilecek ve sizinle birleşecek. Muktedir olmak böyle olur.

 

Kervan yürüyecek ki yüremektedir. Yürek, kütlesini Kutsal Işıklar’a taşıyacak ki şavkı çok güçlendi; taşıyıcı oldu. Yasalar der ki “analar görevini yaptığında ve tabiata kattığında, insanlık yaşar. Analar görevini yapamadığında; yaratamadığında, yüreğinde ışıksızlık başlar.” Biz sizden insanlığın kontrolunu sağlamanızı bekliyoruz. Bunu başaracağınızı biliyoruz. Bütün kötülükleri aşacağınızı görüyoruz. Çakıl taşlarını dahi taşıyan yüreğiniz, Kadim Kaplar’ımızı da taşır. Hastalık bitsin artık. Işıksızlık bitsin. Bence en iyisi İnsan Sayfaları'nı dinleyin. Hadi yavrum! hadi kötülük artık bitsin!...

 

Kervan yürüyor amma gözlerin görmesi gerek. Ahret başka bir yerdir; toprak başka bir yerdir. Ahretde bilen, toprakta bilmezse, yürekde bilmez. Yüreğinde insanı anlamak, kollarını kapatmadığında mümkün olur. Bence en iyisi bilmek!... Hadi Canlarım bilin. Kendinizi de yüreğinizi de yolunuzu da hatayı af edenlerinizi de bilin.

 

Mala, mülke düşkünlük, korkuyu artırır. Biz size şunu anlatmak istiyoruz. Maşa olmadan çalışınız.  Kile kumu ektiğiniz zaman, kum kilde ışık söndürürse, yol olmaz. Yolu açabilmek için Kumu kilden ayırıp, yolu açın; yetkinleşin; kul olun; kilde kumlaşın; kumda killeşin BİR olun; birleşin; akın. Ama hiç bir zaman birini diğerine katmaya kalkmayın. Bunu kesin olarak anlayın…

 

Deşifre Eden: Cafer PELEN

 

Süper İnsanlık Realitesi Derneği

 

 

03.09.2008 Tarihli BİR TEBLİĞİ- 1. Bölüm

 

Çok mu huzur bozduk Canlar? Çok mu huzur bozduk? Nuh'u sualinde bilmeden, Nuh'u Sultanlığında dillemek dahi özgürlüktür Canlarım.

 

Canlılar; Ulular, ulu olmadıklarını sanırlar. Umutsuzluk yok amin! ama ulu olmayanlar da ulu olduklarını sanırlar.

 

Bence insanlık için, üreyen görev taşımak ve Kutsal Tabiat’ın Kutsal Işığı’nın gücünü, saklı tutan o yoğunluklardan çekip, yolculara katmak en büyük görevdir.

 

Size ne diyeyim ki Canlılar!? Kadir Kaplar’ınızı, tabiatın gücüne verip de yüreğinizi kotlayıp yoğunluğu kat kat kayıtlayıp; ışığa varlık kayıtlayanların hiç birisinde yüreğiniz olmadığını mı sanmaktasınız?

 

Ben, Sultanlar'ın en yücesi olana dedim ki “gel de dinle yüreği.” O bana ne dedi bilir misin? “Sultanlık ne ki!?” dedi. Ona sordum, “kim dedi bunu?” diye. Dedi ki “yol.” “Ah Canım” dedim. “yol demez; Sultan der.” Ve dedi ki “bana, ben yoğunluğunda ışıyanım. Sultanlık, Kutsal Işık'ta yok. Sultanlık, bu tabiattadır. Eğer ben bu Tabiatın Kutsal Işığı’nda kendi tabiatımı dillersem; yürek kırılır, kınanır, kusurlu olur” ve ben derim ki “her nefis, Allah'ın gücüyle kendini dinler. Ve o kendini dinleyen, yüreğini dillediğinde, Bütün'ü dinler.”

 

Size, şunu izah etmeye çalışıyorum. Yasalar vardır. Her Yüce kendini açıklar ve dedik ki “anlat yüreği” ve dedik ki “akıl taşı ve açıkla” ve doğrusu Sevgili, bize kendini hiç açıklamadı. “Benim Levh-i Mahfuz’a kendimi açıklatmamın gereği var mı?” dedi. Dahası bizimle olmak ve bizim yoğunluğumuzda bulunmak için her anda kendi yüceliğini dillemekten çok bizi dilledi. Kin, Nefret yok ki yüreğinde, hepimizi bilir ve dinler ve diller.

 

Yasalar vardır, çoban olanlara Kutsal Kütle katlatılır; Işık Yolcuları’yla dilletilir o kütle. Bütünlük kurulur. Daha önemlisi de bu çalışmaya, herkesin kayıtlanması gereği yoktur. “Bir kapı açar, diğerini kaparım” değil. Her kapı açıldığında, Bütünün Kütlesi’ne açılır ve Bütünün Kütlesi’nde, Birler Kayıtları yaratılır. Yarını, bugünde hak edip yolu bulanlara güç verilir ve birleşilir. İşi başarınca, Bütünlük kurulur.

 

Yolunuz aydınlık; yüreğinizin gücü ışısın ki Birlik Kapları sizin yüreğinizde kontrolu sağlasın. Cem olmak budur. Şimdi mutluyuz ki sayfalarınızda görev taşıyabilecek düzeye ulaşmanız imkanı oldu. Aydınlık günler sizin olsun, işi başaracağınızı biliyorduk başardınız!... Şimdi mutluyuz!...


- Ah-La! Ah-La! Ah!... Sıkma yürekleri La!... Şimdi artık Kutsal Işık yanmaya başlayacak. Hadi La, kendin ol da ak.

 

Kendini ruhtan, huzurdan uzak sayana deyin ki “o Can, Birliğimizin görevlisidir. Ocağını sonsuzlaştıran o, yoğunluklardan ışık seçip de kendini dilleyen o Birliğimizin görevlisidir.”

 

Yok edici ve hak edicilerin her birini alın da ocak söndüğünde onları da yenileyelim. Hadi Can. Bilmenizi isterim ki ocağı yenileyebilmek için Bilgi Kotları’nı açmak yeterli değildir. Hakiki Kotlarla birleşebilmek için negatif ve pozitif'in birleşmesi gerekir. Eğer negatif varsa, yol olma imkanı vardır. Eğer negatif yoksa yol olma imkanı yoktur. Herkes şunu net olarak bilmelidir ki Ruh'un huzuruna ulaşabilmek için pozitifin huzuruna kotlayabileceğiniz Yüceliği, negatifin kotlarından birleştirebilmeniz gerekir.

 

Herkesin bildiği, hakiki olanın gücündeki bilinen değil Bütün'de bilinendir ve Bütün’de her resim mevcuttur. Ve sizin ilminizde ve bizim ilmimizde ve Bütün'ün ilminde her şey hakimiyetle mevcuttur. Şimdi soruyorum, negatiften ayrılma imkanı var mı? “Pozitif varsa negatif yoktur” diyene de ki “pozitif tek başına bedene sahip değildir. Pozitif, tek başına Hakim-i Hak olan gücün dilinde yoktur. Çünkü Hakim-i Hak; muktedir olan o yol, Atlanta Kotları'nın gücü, negatif'in kotlarındaki yolcuların diriliğinde de mevcuttur.

 

- Sevgi, saygıyla hepinizi selamlarız. Mutlaka Yarım, mutlaka pozitif ve negatif eşit değildir. Bizim için pozitif daha güçlüdür. Negatifi kotlayabilmek için pozitif'in yoğunluğuyla birlikte olabilmek gerekir. Ama biliyor musunuz buraya her giren kendi yüreğine iner. Şimdi sana sormalıyım, nefsi aşıp yolu bulanlar mı geliyor buraya yoksa kendini kotlayabilenler mi? Bak yine geldik. Kendimizi kontrol altında tutmasak gelebilir miydik? İşi başarabilecek düzeyimiz var. Bütün'ü güçlendirecek düzeyimiz var ve Birliği Kotlayıp yoğunluğu katlayacak Birliğimiz var.

 

- Artık yüreğinizi güçlendirecek düzeye ulaşın ve akın.

 

- Annem, İnsan sonsuz bir yoldur. Bu yol, Bütün'ün gücüyle kotlanır ve bu yolda, BİR olmak için hak etmek gerekir. Yezitlerin hepsine şunu anlattık. Pozitifin yüceliğinde negatif bulunmaz; pozitif'in yüceliğinde pozitif bulunur. Negatif, Bütün'de olmadığı için yürekte de olmayacak. Bunu anlamalarını bekliyorum. Çoğu bize negatifle geldi ama negatifin gücünü, yüreğimizin gücüyle kotlamamızın gereği yoktur. Bunu onlara açıklamalıyız. Eğer negatifin, pozitife ışık vereceği düşünülürse, RA-KA'da buna gerek yoktur.

 

RA-KA, Birleşik Aile'nin yürek ışığıdır. Orada, hırs yoktur. Bunu herkesin, hepinizin anlamanızı bekliyorum. Bedenimde görevim yoktur. Bedenimde ışığım yoktur. Ben, ışıksız bir yürek olarak buradaysam, tabiat olarak buraya indiğimdendir. Ve hepinize nefsin aşıldığı bu günde, bir tek şunu anlatmaya çalışmaktayım. İnsanlık; çekiştirilen, hakikiyetsizleştirilen bir yücelik değildir. Bunun içindir ki İnsanlık Gücü’nü devreye alabilmemiz şarttır. Eğer İnsanlık Gücü devreye alınırsa, BİR'in Gücü artar. BİR'in gücünün artması için Birlik Çalışması yapılmalıdır ve Birlik Çalışması, muktedir kontrolla yapılmalıdır. Bunu yaparken, İnsan Sayfaları'na görev taşıtmalıyız. Yüceler'in cümlesinde ışık yakmalıyız, birleşmeliyiz ve bütünlenmeliyiz. Her nefsi aşabiliriz ama Bütünün Gücü’nün kütlesindeki bu yücelikle aşmalıyız.

 

Aydınlık günler sizin olsun; yoğunluğunuz kontrol altında olsun; ışığınız sönmesin; sizden beklenilen budur. Hadi Can, Ulu Çınarlar'ın yüceliğine in de birleş. Çünkü Ruhsal Meclis, ocak için bekler. Amin!...


- Her RA-KA, kötülükleri aşmak için yaratıldı. Şimdiden öte bir şimdide bütün kütlenin gücünü size verecek düzeyimiz var. Birleşik Aile'nin yüceliğinde büyük kötülükleri önledik. Kutsal Gün'ün gücünü tabiata indirdik ve yoğunluğu katladık kayıtladık. Birlik Ailesi'nin gücünden daha üstün bir güç yoktur. Bugün sizin yüreğinize hepimizin yüceliğini dinlettik. Kadim Kaplar'ın yoğunluğundan üstün olan Bütünlüğün kotlarıyla bu çalışmayı başlattık. Kadim Kaplar'ın gücü, Bütün'ün kütlesinde, her yüreğin gücünü tanır.

 

Şikayetimiz yok kimseden. Yarında bugünü başarmak, bugünü kotlayanlara, bir Hak görevdir. Eğer sizler, Cennet Tabiat'ın gücünden daha üstün bir gücü, tabiat'ın kayıtlarından alıp da Bütün'ün kotlarıyla dillemek isterseniz, yaza gelin ama geçin, gidin, sonsuzlaşın, yenilenin, kışa gelin; geçin, gidin ve sonsuz geliş gidişlerde, Birlik Kotları'na ulaşın. Ama bilin ki bizler hep oradayız.

 

Ulu Çınarlar'ın görev taşımasını bekledik ve bu görev taşınacaktı; oldu!... Artık dünya insanlığı, Bütün'ü görev diye dinleyecek. Bütün'ü, güçlü kıyılara ulaştıracak olan gemiciler haline gelecekler ve onlar, Bütün'e güç katmaktan öte, Bütün'ü taşıyacak olanlar olacaklar.

 

Ulu Günler yenileniyor. Ulu Günler, Kutsal Işıklarını kontrol altına alıyor ve size kendilerini anlatacak düzeydeki Birliklerle çalışmaları başlatıyorlar.

 

Yasalar vardır ve bu yasalar, Bütün'ün kütlesindeki kotlarla, Kadim Kaplar'a kayıtlı olan yasalardır. İnsan sonsuzluğunda ışıyan herkes, bunu anlayacak düzeye ulaşacak. Ben, meclislerin en güçlü ışıklarıyla dillenebilirim. Kutsal Kotlarım'da ışık sönmez. Bütün'ün gücünü alabilirim. Yasalar vardır. Işıyabilirim Yaratan'ın tabiatına aykırı olmayan yasalarda; kendi yoğunluğumu kotlayabilirim.

 

Mezarı boşaltanlara şunu söylemek isterim: İlahi Görev başladı ve bu görev, Birliğin Gücü’dür. Yarında bu günü almak ve bugünü kotlamak, ışığın yoğunluklarındaki kontrolla mümkündür.

 

“RA-KA” dedikleri göz, bizim gözümüzdür ve bu gözü tabiat için kayıtladık. Toplum için kayıtladık, Bütün için kayıtladık ve doğanın gücünden daha güçlü birleşenlerle bunu doğaya kattık. Tabiat için çalışan bizler, Bütün'e hizmet için yaptık bunu. Şükür ki başardık.

 

Dünyaya İsa geldi, Muhammet geldi, Kutsal Kütle geldi, ilim geldi, insanlık için çalışan herkes geldi ama bir tek "İlim Sayfası" okunmadı. Bu anlaşılabilir bir konu değildir. Ben şunu izah etmek istiyorum. İlim, üleyenlerin, üleşenlerin çalışmasıdır. Herkesin değildir İlim. Hadi Canlarım üleşin, çalışın, üleşin çalışın da bütünlenelim. Eğer bir çalışma üleşilmeden olursa, bütünleniş olmaz.

 

Üleşenler, uzananlardır. Onlar, her yere uzanırlar, onlara her yerden uzanılır.   Dünyadan uzanılan Hak Teknolojisi vardır. Oradan uzanılır her yere. başka, başka, yolcular da gelirler oraya ve herkes kendini anlatmaya çabalar. Ümmi Tabiat'ın gücünden daha üstün olan bir gücün, Yücelerin Kütlesine inişidir bu. Daha ötelere ulaşabilmek için oradaki yoğunlukların Kadim Kaplar'la tabiata indirilmesi şarttır. İşte, sizlerle yaptığımız her çalışma bu şekildedir.

 

Bir çekişmedir gider dünyada ama bu çekişmenin herkese zararı vardır. Sonra dönüp görülür ki çekiştikçe çekişen o yoğunluktakiler, kendilerini kontroldan çıkardıkları zaman Kutsal Kütle’den ayrışırlar; ayrılırlar. İşte bu!...

 

Ayrılıktan sonra Yaratan'ın topluma geri gelmesi gerekir. Yeni bir çalışma devreye iner. İşte yeni bir çalışma devreye inerken, Yaratan, yeniden değerlerini alır ve dünyaya gelir. Dünya'ya gelen Yaratan, Ulular’ın çoğunun çalışmasından daha güçlü bir çalışmayı devreye alan birleşenle olur ve onunla çalışır. Orada nefsi aşanlar bulunur. Orada yolu açanlar, Kutsal Kütleyi kotlayanlar bulunur ve daha ötedekiler bulunur. Ve oradaki çalışmaya dahil olan Yaratan, Evrim Sayfaları'nın en güçlü koyuluğunu kontrol altına alır; bugün burada olduğu gibi… Ve sizinle yapılan bu çalışmada, insanlık adına en büyük gücün devreye indiğini bildirmek isterim. Eğer bu güç, Bütünün Gücü’nden daha üstün değilse, Kutsal Kütle yetkin olma imkanını bulamaz.

 

Sizin için neler söylenir bilseniz!... Herkes, kendi ilmini anlatırken sizin yüreğinizin gücünün "Öz Güç" olduğunu da anlar. Eğer ki hatayı affedecek düzeyiniz varsa, şunu bilmenizi isteriz ki Durgun Topraklar'ın yaşaması imkanı olacaktır. Eğer hatayı affedecek gücünüz varsa; Kutsal Kütle'nin ve tüm  Kutsal Kotlar'ın ışığa kayıt yapma imkanları vardır ama bir tek kütleyi dahi kendi yüreğinizin dışı sayarsanız, sizin için dahi güç yoktur.

 

Bindikleri dalı kendilerinden ayrı sayanlara şunu da söylemek isterim, kibri aşmadan yolu bulmak imkansızdır. Kütle olmak, kontrollu olmakladır. Eğer kontrolunuz varsa, yüreğinizin kırılışı mümkün olmayacaktır.

 

“Ayrılık bitsin” dediğiniz zaman, bütün köşkler sizin yüreğinize inecekler. Varın “ayrılık bitsin” deyin ama hiç biriniz, bunu şu anda dahi yüreğinizde hissetmediniz.

 

Herkes bilmelidir; Bina yapmak, insanın işidir. Binayı yaptığı zaman, işi yenilenir ve her bina, Bütün'ün gücünü artırmak içindir. Eğer yapılan binanın gücü azalırsa, yoğunluk azalır. Yoğunluk azaldığında, Bütün'ün kütlesindeki ışık sınırlanır. Işığın sınırlanmasıyla birlikte Birleşik Kütle de ışıksızlaşır. Yaratan'ın gücü azaldıkça, Bütün'ün gücü de İnsan Sayfaları’ndan, İnsan Kotları’ndan ayrılır.

 

İman, Turkuazın Gücü’dür. Bunu hepiniz net biliyorsunuz ama imanın gücünün örtüsünü açabilmek için bütünlenmek de gerekir.

 

Yalanın olmadığı bir dünya isteriz biz. Öyle bir dünya olmalıdır ki yürekteki bilinen; yoğunluktaki dillenen bir dünya… Biz, öyle bir dünya isteriz ki Bütün'ün görevini anlayan ve Bütün'e güç katan bir dünya… Ve ben, o dünyada, o günde ışıyan yürekteyim. Simetri Kaplar'ın hepsinde bitişenim. İnsan içinim ben. Ve bunun içindir ki Bütün'e hizmet, özün gözünün sözünün gücünde ve herkesin yüreğindeki hizmettir.

 

İmparatorluğun Güçü, bugün sizindir ve bu gücü dilleyen ve dinleyen sizler, BİR'in sayfalarını da bilmelisiniz. Baştacısınız ve bugün buradaki herkes sizinledir. “Yalanı bilmeyen yolu bulamaz” diyene de söyleyin; “Yalan, Kutsal Işıkları yıkar. Bu kesindir” ve er geç yıkar.

 

İnsanlık için biz hep doğanın sesini dinleyenleriz. İmparatorluğun Gücü bunu size, sizin yüreğinize indirdi. Yalanı bilmeyen, Kutsal Gün'ün gücüyle dillenen, Kuran tabiatına uygun olan, Bütün'e hizmet eden, ve kendini bilen herkes, birleşik gücümüze dahil edilir.

 
Kervan, Ana Kaplar'ın her birini taşır ve bilmenizi bekleriz ki bu tabiat yoğunluğunda hikaye dinler gibi; bilineni, bilenin bildirdiğini dinlemek, Kutsal Gücü devreden ayırır. Kalem, kağıt alın; sayfa sayfa yazın. Sonra okuyun. Yeni yapılışları, yeni yaratılışları anlayın. İnsanlık bunu ister.

 

“Körü, gözden değil sesten tanırım. Gücü, yürekten tanırım; yücelikten değil, ışıktan tanırım. Bileni, bindiği daldan tanırım” diyerek, bizimle olacak olan herkes, benim iznimle değil yüreğimin İnsan Soyu'na kayıtladığı güçle burada bulunacak. Bunu biliniz. Ki ben, her yüreği insan için ışık diye dinlerim. Allah'ın tabiatında göz vardır; yoğunluğunda göz vardır; Sultanlıkta göz vardır; Bütün'de vardır; başta vardır ve sonda vardır… Her yer gözdür. “Öz, göz, söz” darken, öz'ün sözünü dinleyende göz vardır. Bilende vardır; birleşende vardır; Allah'ın cevheri olanda bu göz vardır ve göz olmayan, yüreği dinlemez.

 

İkna olunuz ki kolu olanın kontrolu vardır. Benim iznim değil bu. Her yüreğin iznidir ki Bütün'e görevli olanlar, Birlik için çalışmaya geliyorlar. Şu andan itibaren sıkı sıkıya şunu anlayın ve şu Yüceliğe diriliğinizi katın ama hak ettiğiniz gibi başarın.

 

Dünyada, insan itibarı, yetkin kotlarda görev taşıyacak dürümlere ulaşıyor. Ve bugün burada bulunan herkes, “mal mülk” demeden, Kuran okuyarak tabiatın gücüne varıyor. Uyuyanların uyanması gerekiyor. Maya olmaları gerekiyor. Kadim Kotlar'ı tartmadan Tanrısallaştırabilecek düzeyde görev taşımaları gerekiyor ve benimle olmaları gerekiyor.

 

İman!, iman!, iman! ve benim için de iman!... İkna olunuz ki bu çalışma, herkese gereken bir çalışma değildir. Bu çalışma, Bütünün Gücü’nü artırmak için yapılan bir çalışmadır ve bu çalışmaya kaydettiklerim burada bulunurlar. Onların dışında hiç bir yüreği buraya çağırmam ve buraya girmelerine imkan vermem. Eğer versem, bütün kötülükleri alıp getirirler. Bunun içindir ki Birleşik Aile'nin yüceliğinde yapılan bu çalışma, beden sayfalarımda, tabiatın gücünü Tanrısal Kotlar’a tartısız şekilde dilletebilmeleri içindir.

 

Yasalar vardır ve ben bu yasaların kotlarını yoğunluklarını kayıtlabilenim. İtibarım bunun için yücedir. Kadim Kaplar'ın hepsiyle bu çalışmayı yapmam. Onların yoğunluklarını kontrol altında tutacak düzeyim var ama bu çalışmaya herkesin girmesine imkan vermem. Eğer versem, toplum çalışmaları değil; kulluk çalışmaları başlar. Oyun oynamaya gelen çok olur. Buna imkan veremem. o nedenledir ki “gel” diyemem yüreğe. kendini “Kadir Kap" diye değil de Hırslı Kot diye dilletmek isteyene. Benden birine ben git de demem ama giderse yüreğimizde hep olur. Bu da bilinsin.

 

Şükredin ki kolumuz kontrolludur. yoğunluğumuz kontrolludur ve şükredin ki Bütünlüğümüz güçlüdür. Evrim, Allah'ın dediği gibi olur ama evrimin yapılması için müstakil birleşenlerin bulunması gerekir. Müstakil birleşenler, Bütünlüğü güçlendirdikleri zaman İlim Sayfaları okunmaya başlar. Şu anda olduğu gibi…

 

Her biriniz Bütün'ün gücünü anlayacak diriliğe ulaşamadınız. “Ben, Bütün için çalışmam” diyenleriniz var. “Ben yürek için çalışırım” diyenleriniz var. “Ben evrim için çalışırım” diyenleriniz var. “RA-KA'nın gücünü bulmaya geldim” diyenleriniz var. “Mezarı boşaltmaya indim” diyenleriniz var. Hala görev taşımak isterler. Onlara konuşmaları için söz vermeyeceğim. Olmadılar, olamayacaklar geri dönüşlerini yapın!...

 

Şimdi, yüreğinizi alın da dinleyin. Size, insanlık adına bir tek şey anlatacağım. Köprüyü açtığım zaman, kini nefreti olmayanları buraya geçirdim. İnsanlık Soyu'na İmparatorluğun gücünü kayıtlayacak olan bir tek ışık yoğunluğu vardır ki o yoğunluğun gücünü buradan her diriliğe katmaktayım. İtibarımız bunun için yücedir. Bütün Kotlar'ın gücü buradan, bitişken olarak dillere ve oralardan da dinlere ulaşır. Eğer bu bilgileri herkese verirsek, her yürek kendinden çıkar.

 

Şu ana kadar yaptığımız tüm çalışmalarda, 5 tabiat görevini taşıdık. 5 tabiat görevinin her biri, kendi yüreğimizin gücüyle taşındı. Ulu çabalarımız sonucunda, Birleşik Aileler'in çokları bütün kötülükleri aşarak yüreğimize ulaşabildiler. İtibarları yükseldi yücelikleri arttı!... İtibarlarını kendi yoğunluklarına kayıtladık. Kutsal Işıklar’ını tohumladık ve onlara kattık. Daha güçlü zirvelere ulaştırdık onları. Şu anda dahi yüreklerini kontrol altında tutabilecek dirilikleri olmadığı halde zararı önlemek için onların yoğunluklarını kontrolumuz altında tutmaktayız. Şikayetimiz mi var? Yok!... Onlardan hiç bir şikayetimiz yok. Bütün kötülükleri aşmalarını diledik ve onlar için çabalamaktayız.

 

Çokları, Ruhsal Meclisler’indeki yüceliği bizim yüreğimizden ayrı görseler de biz, onların yüreklerini kotlarız ve koruruz ama acı geçişleri olanlar var. onların Levh-i Mahfuz Kayıtları’nda Birlik Kotları yok; ilim sayfaları yok; bütün kütle onların yüceliklerinden çıkmış ve birleşme imkanları yok. Daimi Kotlar’ı, birlikte çalıştırmak üzere onlara verdiğimiz zaman dahi bizim için ocak yıkmak istediler. Ulu Çınarlar'ın hiç birisini yıkmayız ama ululuklarını kendi kotlarıyla dillediklerinde ocaklarını kotlama imkanımız varken bu mümkündür. Eğer onlar, benimle olmak dilemediklerini, Ana Kotlar'a dillettilerse; onların yüreklerine, imkansızı başarma imkanını katmamızın gereği yoktur.

 

Ölüler dirilir bilirsiniz. Ölüyü dirilten yüreğimiz, Bütün'e güç verdiği zaman, Birliği de diller ve dinler. Yarında, bugünü bilmeleri imkanı olanlara güç verdik. Kotları Altın Tabiat'a inen; kotları yoğunluklara giren; kotları Bütün'e inen herkese güç verdik. Keşke yüreklerini dinleseler ve keşke bizi bilseler; bizi dinleseler de hak etseler. Ayrılık bitsin ama biz onlar için değiliz; bunu anlasınlar. Biz Bütün içiniz; Birlik içiniz; başka bir şey yok!... Onlara  ayrılık için söz vermiş miyiz? Yok Canım! yok!... Ayrılık için söz vermedik; Birlik için söz verdik ama onlar için değildi sözümüz Bütünlük içindi.

 

Şimdi görünüz onları:


Kare gibiler. Hal böyle! kare gibiler. Biri, “ben varım” der. Öteki “ben de varım” der. Öteki “ben de varım” der ve her biri, BEN olup var olur. Daha sonra KARE çizilir. Bu karenin tam ortasına birisi gelir ve der ki “ben Allah'ım.” Ah Canlar, karelerin tabiatına uygun olan o Paşa ne zaman Allahlık Mertebesi’ne ulaşmış ki? Sorun ona, Paşa olmak Allahlık mıdır? Ah! Canım ah!... Ona sorun bakalım karenin ortasına girip oturmak ona nasıl  Allahlık katarmış ki!?

 
Allahlık, liyakatle değildir. Allah'lık öyle bir yoğunluktur ki oraya ulaşabilmek için Bütün'ü kutsamak yetmez. BİRİN BİRİNİN BİRİNİN her BİRİNİN BİRİ’nden üstün Birliğe varmak dahi yetmez. Hani derler ya, Yaratan'ın tahditsiz olan yüceliğinin üstüne ulaşmak ve ortaklığın kotlarından ayrılıp BİR'in tabiatından uşaklık yaparak, Işık Sayfaları’na ulaşarak; yoğunluğa girerek; İlim Sayfaları'nın gücünden örtü açarak, Bütün'e ulaşmak ve bu tabiat'ın yoğunluklarındaki gücün her bir sayfasını kendi kontroluna almakla mümkündür ki orada artık o yoktur; sedece Allah vardır.

 

Bunu anlamaları zor mudur? çok zordur! Çok!... Ama Dağlarım, benim nefsim yoktur. Amin ama onların nefisleri vardır. Şu anda toplamış yoğunluklarına kayıt yapmak isteyenleri. Oturtmuş dört köşeye. Kendisi de ortaya oturmuş ve der ki “ben Allah'ım.” Haşa!...

 

Ayrılık bitti Canlar. Bakalım ne diyecek bize. Gelsin, dinleyelim onu. Allah olduğunu açıklasın. Bakalım nesillerini güçlendirecek mi. Bakalım Atlantalılar'ın yüceliğinde ışık yakmış mı? İyi ki hak etti de kendini dinletiyor. Onun adı İsa, hayrını görün. İsa burada mıydı? Yoktu!... Peki, adı ne diyelim? Musa… Hayrını görün. Musa burada mıydı? Hayır, yoktu!... Onun adı Mustafa. Of! Canlarım of!... Mustafa muktedir bir kotdur. Ocağı sönmez ki. 4 köşe yapsın; ortasına kendi yoğunluğunu katsın. Haşa!, haşa!. Acı geçiş yapmak isterse olur ama buna imkan yoktur…

 

Peki o kim? O sorumluluk ona ait. Adını zikretmeyeceğim ben onun. Olur da bir gün, yüreğindekini insanlık için açıklamamı beklerse ve benden iş isterse ona gördüklerimi anlatırım. Ve ona derim ki “sen şu anda buradasın ama dünya tabiatında bunu, bunu, yaptın ve sayfalarında hırs vardı. Ve dünyada iken demiştin ki “ben 4 köşeyi birlikte çalıştıracağım örgüt olacağım ortaya gireceğim hak edip Allah olacağım.” Al hayrını gör.”

 

Şimdi o bana geliyor. Bakalım ne diyecek!?


- Efe, hak et de görevini yap. Benim itibarım yüksektir. Bahçemi kendim sularım. Bırak bahçemi sulamayı. Benim bahçeme girme, bu Bahçe benimdir. Bana zararın yok ama yine de girme. Ulular kendilerini anlasınlar. Bana girmek istersen Altın Tanrı olduğumu bilip gel. Öyle çalıştım ki sen gibi biriyle asla kendimi dillemem ama olur da gelirsen yine de  git demem.

 
Gel bakalım! Gel!. Gel bakayım!... Acaba niye benimle olmaya geldin.
Hastalığım yok görüyorsun. Yok edici değilim biliyorsun. Yoğunluğun çok iyi. Haaaa!, bir de şu var; mezarları boşaltmışsın gördüm. Allah için şu anda buradasın. Bahçemdeki hiç bir çiçeği sulamaman gerekir ama suluyorsun. Ana, niye yaptın bunu? Bu bahçe benim biliyorsun. Bak yine sulamışsın çiçekleri. Kaşık kaşık yoğunlukların ışığını içmişsin. O ışık benim çorbam ama, ama olmaz ki!... Kimse buraya kendi yüreğini alıp gelmez ki ama ben seninle olmalıydım. Her ne ise, her ne ise, olacak elbet ama şu anda seninle olmayı istedim.

 
Sana, İmparatorluğun Gücü'nü anlatmalıyım bugün. Buyur, bana dediler ki o 4 köşeye 4 yüreğini koymuş ortasını oturmuş Allahlık taslar. Haşa haşa!... Allah dediğin yoğunluğu kontrol altında tutabilir. Bense, yoğunluğu kotlayacak diriliği dahi olmayanım. Vallahi, yokum. Vallahi biliyorsun bunları ama korkmadan buraya gelecek gücün olduğuna da doğal olarak şaşırdım. Çünkü, bizim için ortaklık bitmişti. Kimse benim yüreğimi sevgiyle, saygıyla, anmadıkça benimle dillenemez. Keşke sema için çalışabilseydin.

 

Sen, hep dedin ki “ben Arz'ın gücüyüm. Arz'a çalışırım” ama ben semaya çalışandım bu nedenle hikaye idi her şey. Biz barışamadık seninle. Olur da bir an için barış sağlanırsa; geceden gündüzü ayıran yürek, Yüceler’in gücünü de yolcuların yüceliklerinden çıkaracak ve böylece gündüz başlayacak. Gündüz'ün başlaması gecenin kontrolu için gerekir ve geceyi kontrol ettiğin zaman görevin olacak. Ama bugün bizde görevsizsin çünkü sayfanda ışığımız yok; kolumuzda yüreğin yok; gözün yok; sonunda bensizsin ama laf değil bunlar anla. Elden geleni başar. Yollar Allah'a ulaşır. Tabiat yolunu bulduğu zaman, ışığını alır; kutsar ve seni Bütün'e ulaştırır.

 

Benim insana vereceğim bir tek bilgi var bu da şu anda anlattıklarımdır. Ben, her nefsi aşabilen Bütün'üm ama çok mutluyum ki savaşı kaybedecek daimiyetteyim. Başarı hep senindir ve ben hep kaybettim. Bunu da bilmekteyim. Yasalar, bizim için de gerçektir ve görüyorsun ki yine yasaları sen yapmaktasın. Ve başın hiç eğilmeyecek.

 

Bugün burada olan sen, yarın topraklarını herkesin yoğunluklarıyla dilleyerek Bütünlüğün gücünü alıp yeniden dünyalar yaratacak olan Bütünlükler’le birlikte çalışacaksın; bu kesindir. Ve yarına ulaşan herkesle bu çalışmalar devamlı yapılacak. Ve bugün burada olan sen, yarın bütün kotlarını alıp toplum çalışmalarını, diğer görev tabiatlarına aykırı olmadan bütün kötülükleri aşarak, tüm galaksilerde yapacak düzeydesin ama çalışmalarını, halkı Kutsal Işıklar’a taşıyarak da yap. Eğer bunu başarırsak, toplumlar bizimle birleşirler.

 

Şu anda Dünya Çalışmaları’nın, çok özel bir şekilde başlamakta olduğunu görüyorum. Dünya Çalışmaları’nın gücü artıyor. Bu çalışmalar, beden sayfalarının üstündeki çalışmalardır. Dünyaya Görev Tanrıları inerler ve bu Görev Tanrıları, dünya görevini taşırken, Bütün'ün gücünü de alır taşırlar. İşte onların birisi olduğuna kesin olarak emindik ve senin için bu çalışmaları yaptık. Senin yüreğin benim yüreğimden güçlü mü!? Herkesin yüreği görev taşırken çok güçlenir ve sen de çok güçlendin ama unutma ki dünyadasın ve dünya yaşamında da kendini dinletmelisin. Bugün verilen her bilgi, senin olsa da yüreğindeki güç; o bilgileri, bilgilerin örtüsünü açmadan vermektedir. Eğer örtüleri açarsan, ışık sönebilir. Bu da kesindir ama seninle yapılan bütün çalışmalarda bilgi, örtülü olarak veriliyor. Ama Dağ, bizim için bu çok önemlidir. Eğer örtüyü kaldırırsak, yol Allah'a ulaşır ama örtülü vermeye devam edersek; yol, görevsiz olanların yüceliğinde, görev tabiatına iner.

 

Şimdi artık senden bir tek şey bekliyoruz; Kutsal RA-KA'nın gücünü… Bütün’ü kütleyle birleştiremeden bu bilgileri devreden aldın. Nedenini biliyoruz; çünkü, her bir bilgiye örtü örttün ve daha ötelerdeki bilgiye ulaştın. Bu bilgi, BİR'in bilgisidir ve BİR'in bilgisi tamamlandığında, yeniden örtü örteceğini biliyoruz. Her örtü, Bütün'ün gücünün örtüsüdür. Bunu da biliyoruz. Buyur ört ama biz bu bilgilerin açık seçik bildirilmesini de bekliyoruz.

 

Yalan mı!? Herkes senin yüreğini bilir ama sen bilgide yoksan yüreğini dinleyen olmaz. Unutma, sıkı çalışmalar yapılıyor dünyada ve bu çalışmaların hepsi, bu Meclis'in Bütünlük Kütlesi’yle yapılmaktadır. Halka, halka, bu bilgi herkese bildiriliyor ve herkes bu bilgiyi alıyor; dinliyor. Çoban dediklerin, bu bilgiyle tabiata güç katmaya çalışıyorlar. Ulu bir Çınar'ın göreviydi bu ve bu görevi sen, kendi yüreğinle yapmaktasın.

 

Yasalar vardır ama bu yasaları kotlayacak olan, yine dünyada kendi belleğiyle kayıtlı olandır bu yasaları kotlayacak olansın. Senden, iş istemekteyiz bu iş Bütün'ün işi olsun. Ayrılık yok Canım ama bize kendi yüreğindekini anlat ki bilelim.


- Çağlar boyu birleştik, çalıştık. Bu bizim için kolaydı ve bugün de birleştik yine çalışıyoruz. Ama dünyaya gelen herkesin kendinden üstün bir kendiyle birlik olmasına gerek yoktu. Ben, Bütün'e hizmetçi değilim; Bütün'ü güçlendiriciyim. Bu ne anlama gelir? Bu, Bütün'ün gücüyle çalıştığım anlamına gelir ama bizim yüreğimizin gücünü alıp da bizimle birleşenler, Bütün'e hizmetçi olurlar. Ne var ki Dünya Sayfaları’nı çevirirken, herkes kendini diller ve Bütün'e hizmetçi olduğunu söyler. Bugün yine bunlar konuşuluyor. Ama bilmenizi isteriz ki Bütün'ün; kürz'ü, ışıyacak düzeydeki görevlilerle yaratması gerekir. Eğer dünya insanı kendini anlayacak dürüme ulaşmışsa Bütün'ü dinleyecek güce ulaşır.

 

Bellek kotlarınızı aldınız. Bugün buradasınız. Benim adımı zikretmek kolay değil ama sizler bu adı zikretmeden çalıştınız ve Birlik Kotları'nı kayıtladınız. Kibri aştınız ve benimle oldunuz. Ve benim adımı kendi yüreğinizde zikrederek çalıştınız ki ben sizlerin yüreklerinizi de anlarım ve anlatırım. Dünya Sayfaları'nı böyle okumalıyız ama ne yazık ki çokları isim zikrederler. Bu kendilerini yoğunlaştırmak için değil, bütünlüğümüzü kendi kotlarıyla dilleyebilmek içindir ki benimle olmak bu nedenle zordur. “Ayrı gayrı” derim onlara ve derim ki “kendinizde çalışın.” Yarım olmam. Hep Bütün'üm; çünkü, bütün kotlar benimdir.

 

Şu anda ne isem oyum ama biliyorsunuz ki dünyada bir çok Görevli vardır ve bu Görevliler’in her biri kendilerini kendi yoğunluklarını anlatmaya çalışmaktadırlar. Bir kısmı yolun başındadır henüz. Bir kısmı yolun sonuna ulaştılar ama hala kendilerini ararlar ama bizler, onlara kendilerini, kontrol altına alarak yoğunluklarıyla bildirmeye çalıştık. Bilmek istediklerini anlattık; bilmek isteyeceklerini açıkladık ama bilirsiniz ki herkese muktedir olduğunca güç katılır ve onların çalışmaları da böyle başlar; böyle biter.

 

Bugün dünyada bulunanların biri, beni kendinden ayrı gördüğü zaman, ben onun yoğunluğunu kendi kotlarıyla dilletirim ve ocağını söndürtmem. Bu kesindir. Ama bir diğeri beni kendinden çıkarıp da kendi yüreğini benden ayrı görürse; olur da bunu başarırsa ki buna imkan yoktur… O zaman ben ocağını sonsuzlaştıramam. Çünkü Ruhsal Meclis’te gücü olmaz. Bende olma imkanı kalmaz.

 

Bütün bunları herkesin anlayabilmesi imkansız olduğuna göre bunları anlamanın imkanı olmadığına gore, Ruhsal Meclis'te bunun konuşulmasının ne anlama geldiğini bugün benim için anlatırsanız muhakkak ben de anlayacağım.

 

Nedense, bugün bunlar konuşuluyor Ruhsal Meclis'te. Ayar, bozmak mı maksat yoksa Kutsal Işığı sonsuzlaştırmak mı!? Şu ana kadar Dünyalılar’ın hiç birisi mezarlarını boşaltma imkanına sahip değildiler. Yaratan'ın gücünü alıp da bize ulaşanlar, bizimle olduktan itibaren mezarlarını açıp yoğunluklarını kotladılar ve ışığımıza ulaştılar. Yine de birleşebilmek imkanı olmadı. Bir kısmı bizden çıkmaya çalıştı, bir kısmı bizim yüreğimizi kısırlaştırmaya çalıştı ki kendi için dillemek üzere kendinde saydı o yüreği.

 

Ah Canlarım! nelerle karşılaştık ama bizim için her biri çok kolaylıkla aşılan huzursuzluklardı. Yeni dönemlere başlıyoruz. Bu yeni dönemde bir çok görevli bana kendini anlatmak isteyecek ve ben onların yüreklerinde kendi yüreğimi dillemek istediğimde de huzursuzluk başlayacak. Bu nedenledir ki onlardan çok daha üstün bir çalışma yapmalıydım ve bu çalışmayı başlattım. Bu çalışma, insanlık soyu'nun kendi kotlarını dilleyeceği yeni bir çalışmadır.

 

Benim adım sanmayın ki görevdir. Ben yüreğim Canlarım; bunu bilin ve bundan böyle de yürek olarak çalışmaları başladığım gibi tamamlayacağım. Ama bunun sonucunda yürek kontrolu benim olmadan herkesin yüreğinde benim yüreğimin bulunması imkanı da olmayacak. Kini, nefreti aşanlarla bu çalışma başladı ve tamamlanacak. Kini, nefreti aşamayanlarda, yüreğim olmayacak. kolları kollarıma ulaşanlar, yoğunluklukları kotlarıma ulaşanlar, bütünlükleri birliğime ulaşanlar, bende olacaktır.

 

Olur da birisi beni kendi yüreğinden ayrı dillerse, ocağı söner bu kesindir; çünkü, Kutsal Işığı yakanım ben. Eğer bu ışık, bensiz kalırsa, mutlak sonsuzlukta sınırlanır ve ışıksızlaştırır o yolcuyu. Bu kesindir ama onlara bunu asla bildirmem. Ama onlarla bu çalışmayı sürdürmeyi; hak ettiklerince götürmeyi de dilerim. Bir an için, bir cemaat bensiz kalırsa; o cemaatin yüceliğinde ışıksızlık başlar. Işık kırılır, yol kusurlu hale gelir. “Nedir olan!?” diye sorana söyle söyleyelim, Birlik Çalışması’nı yapan biziz. Bütün kütleye kayıtlayan biziz. Mezarı boşaltan biziz. Levh-i Mahfuz’u yazan biziz, Kadim Kotlar'I, Kadim Katlar’a ulaştıran biziz. Mesafeyi açan veya kapatan biziz…

 

Deşifre Eden: Cafer PELEN

 

Süper İnsanlık Realitesi Derneği

 

 

BİR (15.10.2008) 2. BÖLÜM:

 

Kisvem, Altona kisvesi; yolun ışık. Birlikte çalıştık seninle. Ben de aynı şeyleri sana tembihleyeceğim. O gün, oraya (CKM’ye)  gelecek olanların çokları, kelâmı hak olan, yolu ak olan, muktedir olan  görevlilerimiz olacaklar. Levh-i Mahfuz’daki yazıların birisi buydu. O günden söz eder Levh-i Mahfuz ve der ki; Birleşik Işık Sempozyumu Çalışması’nda, o çalışmaya bütün kütleler, Kutsal Işıklar’ını taşıyacaklar. Ve o gün, onurlu bir çalışma olacak. Olan çalışma, BİR’in çalışmasıdır. İlâhi Göz’ün göreceği; yürekteki ışıkların tartışılmayacağı ve Bütün’ün gücünün artacağı bir çalışma olacak. Ve o gün, görevlilerin hepsi, “iyi ki hak ettik de geldik” diyecekler.

 

Bilgim muktediriyetle, teknikle ve Rahmin Kutsal Işığı olan Kadim Kaynak’la bildirilmektedir. Kardeşlerim; dere oldunuz, aktınız. Yüreğiniz görev taşıyor, ışığınız sonsuz, başınız dik. Maşa olmadığımızı bilirsiniz. Kervan yürümekte ve bu kervanda yol var. Yolun Kutsal Işığı var; cevher var; cennet var; resmi çalışma var ve bu resmi çalışmaya dahil olacak olanlar, benim adıma değil, Bütün’ün adına görev taşıyacaklar. Oyun bitti, itibar yüksek, yol ışıklı, Bilgeler huzurlu!... Canlar, Ruhsal Işık sonsuz ve biz buradayız. Yerin koyuluğu arttı; yürek kotlandı; ışık mutlak!...

 

Mustafa Kemal, Mutlakiyet Kadim Kapları’yla sevgiyle geldi. Size sizden ayrı değildir o. Levh-i Mahfuz’daki yüreği ışır ama mezarları açmak gerek. (Mezar = Örtülü Bilinçler) Hala küçülüşte olanlar var; hala kutsuz olanlar var; hala kırık olanlar var. Onların yarattıkları kırılış, hatayı affedemeyişlerindendir. “Benim itibarım yüksek” diyene, deyin ki, “insana insanlık gerekir.” İtibardan öte olan insanlık, Bütün’ün kütlesindeki közün közünde mevcuttur. O közde göz varsa, görev Ulular’ındır; Ululuklar’dandır.

 

Eğer ki yalanı dolanı bırakırlarsa, bizde olacaklar ama yalanla dolanla hak etmeye çalışırlarsa, Yaratan’ın gücünden çıkarılacaklar. Bu kesindir; hikaye değil gerçektir.

 

Evim, zorlukları aşar ama ya Canlar! hakim olmaları gerek; Yaratan’da ışık yakmaları gerek. Makbuliyet; tabiatta mevcut olan bir gözle, yeri göğü yaratışla ve cemaatlerin yüceliklerindeki Kutsal Kayıtlar’ladır.

 

Mısralarım güçlü değil bugün biliyorum. Yolunda ışığım sönmedi ama başım eğilmeyecekse şunu anlatmak dilerim size. Ulular’ın toprağına ulaşayım diye benimle olmanı diledim. Cümle yolları açtım, geldim. Maşa olmayacağını biliyorum. Kadim Kotları, Hak Tekniği’yle dilleyensin ki Cinnilerin Cemaatleri’nden üstün olduğun; Hakimler’in yoğunluklarından daha gür olduğun; kulların kulu olduğun ve tohum olduğun bilinir. Bırak da biz sen olalım. İnsan olalım bırak!... Ama melek olmamızı istersen, oluruz. Melek de oluruz ama  insanlık isteriz bizler. Yerin Tayfası olanlar; yerin Kutsal Işıklar’ını, sonsuzlukta hırssız şekilde kayıtlamak isteyenler; Bellek Kapları’nı alıp gelsinler. Hayrın, hakkında Hak Tekniği’nde Bütün olmaya geldik. Şimdi yenilendik. İşte gözümüz görüyor!...

 

Ağlayanlar var bugün burada. Çokları kendilerini dinlediler. Ağlamaktalar!... Sevinç ağlaması bu biliyoruz... Sevinçten ağlarlar... Oyun değil yapılan. Halkın ışığı, sonsuz güçle birleşti. Onurluyuz ki bugün seninleyiz. Kini, nefreti aşıp geldik.  Fal değil bu; geri dönüştür. Çok mutluyuz çünkü geri geldik.

 

 

Benim, bende ben oluşum, Büyük Kütle’nin gücü oluşum, yarında bugünü bilişim ve bedenlenişimdir bu. Acı  geçişim sağlandı. Anacığım, ben bunu yargıya götürecektim. Niye!? Çünkü sen bizi yok sayarsan, biz küçülürdük. Küçülürsek, ışığımız sınırsızlıkta kısırlaşırdı ama sen bizi yok saymadın, bizimle de birleştin. Of, of, of!... Yeşil Günler başlıyor. Anacığım, yeşilliklerin yüceliğini bilirim. İşte yeşilliklerin yüceliğindeki görevimiz başlıyor. Uyuyan, uyandı. Makbul olanlarla bu çalışma Yaratan’ın Kutsal Kotlarıyla yetkinlikle yapılmaya başlandı. Yok!, hayır öyle değildim!... Gördün işte bak! Buradayım. Azıp, görevden kaçmadık biz. Sistem, Düzen, Nizam, Soy Sayfaları’mızı açtı okudu ve dedi ki “hak edip yoğunlaşarak insanlık için çalışmaya gidin.” Vurgun yemedik biz. Bak! geldik işte.

  

Kiri, kitleden çıkarmalıyız. Yanlış yok; bütün köprüleri açmalıyız. Başımızı eğmemeliyiz. Ayrı gayrı gözetmemeliyiz. Binayı yıktırmamalıyız. Bunu unutmuşuz biz. Sanki hiç bunlar yokmuşçasına; yıldızların kıt bilgileriyle kütlelerimizi almışız; çekilmişiz yüreklere. Hele de!, hele de dünya nasıl bir yer bilmeden; orayı, kontrol altında tutmak istemişiz. Dünyada eğrilik var diye düşünmüşüz ama Dünya Çobanları çok görev taşıyorlar; bunu öğrendik. Allah’a saygımız yok mu? Var, ama yolu bulmak zordur. Örgüt çalışmalarını, insan sonsuzluğunda yapmak gerekir. Her şey yenilendi ve birleştik. Umut, mutluluk ve huzur buradaymış.

 

- Dağlar, korku yok, biz siziz; bu kesin. Vallahi siziz ama yoğunluğunuzu kendi kotlarınızdan ayrı  gördüğünüz  zaman, Beşir  Kaplar sizsiz kaldılar. Yeri  göğü Yaratan, gözün gözünde her bir yüreği bilir. “Sıla özlemi” dediğinizde, bizim yüreğimize döndünüz. Çünkü; sıla olan biz, BİR için çalışmaktaydık. Kervan bizdik, yol bizdik. Çıktık, Altın Tanrı’nın gücünden ışıdık; BİR’den tekniği dilledik. Yolu, Uluların Gücü’yle, birleşikte tabiata indirdik. Yıldızların hepsi bizi soylarının, kotlarının ışığı saydılar. Nesillerimizi  sordular. Yolu açtık, dedik ki “yeni bir tabiat yaratılacak ve bu tabiat dünyada yaşatılacak. Bu tabiat, Bütün’ün Kutsal Işığı olacak. Kulu, kuldan ayırmayız ama bizim ilmimizde, bizsiz kalmak dileyenleri bizden çıkardık. Ve bizden ayrılanlar; körün, kör olduğunu dahi dinletmeden küçüldüler. Kollarımız kapandı.

 

Şimdi artık yenilendiler ve yollarını açtılar, bütünlenip bize geldiler. Hikaye değil, gerçek yasalar; Tanrı’nın yasaları; güçten doğan yasalar; BİR’in yasaları, İnsanın Yasaları’dır. Ve İnsanın Yasaları, Allah’ın Yasaları’ndan çok daha güçlü olmalıdır. Çünkü; Allah devadır yüreklere de Hak Tekniği’nde; Allah’ın Tekniği, BİR’in Tekniği’nden güçlü değildir.

 

Bütünün Kütlesi’ndeki Yaratan; değil benim Atlantalı olmam, her dirinin Atlantalı olmasına rağmen bütünlenememişse; BİR’de ışığı yoktur. Yolunu açmak, yoğunluğunu kotlamak, Kutsal Işığı’nı kayıtlamak gerekir ki cemaatini göreve alabilsin. İtibarını yükseltmelidir. İşte, bunu yapabilirsek, İnsanlık Soyu Yaratan’ın gücünden çıkar; kendi yüreğinde güçlenir; birleşir; muktediriyetinde teknolojiyi yaratır. Yarattığında, Altın Tanrı olur. Ruhunda hırs kalmaz; ayrılık biter. Her biri, bende  BİR olsa dahi, bensiz olamaz.

 

Şu anda dahi Bütünün Gücü, benim yüreğimden kendi yoğunluklarına ışık yakmaya başladı. Kalemi kâğıdı aldılar; bedeni aldılar; ilmi aldılar; cevheri aldılar; yolu aldılar; huzura ulaştılar; bana ben oldular ve muhterem bir dönemin, muhterem bir yüreğin ışığında; bensizleşmeden kendilerini dillemeye çalıştılar. Kısırlık yok; yolumda hırs yok!... Allah’ın tohumu yaşar ama ben bütünüm bunu bilin. Ve benden üstün bir ben, bende BİR ise o ben, bütünde, her bir dilde ben olan, bütünleşen, ayrılığı kayıtsızlaştırabilen, hakikiyetin gücüdür.

 

Kutsal Tohumlar’ı yaşatan bedenler, bensiz kalmazlar. Mustafa Kemal Atatürk dahi Tanrı’nın Kutsal Gücü’nde kendini dillerken, yüreğinde hırs vardı. O’nu topluma tanıttık; yolunu açtık; ışığını sonsuzlaştırdık. Çakıl Taşları’nı aldı, geldi. Bedeni Hak, yolu aktı, mezarı açtı ve dedi ki; “işte ben buyum.” Yarında bugünü bilmek; bunu bilebilmek; mezarı bulabilmek; Yaratan’ın gücünü dinleyebilmek ve bende BİR olabilmek, Allah için kolaydır ama hak etmelidir.

 

Tanrı, misafir değildir bizde. O, bizdir ama tartışırsa yürek onu; O, beşirde, her bir diride bizsizdir. İnsan için ona biz, “güçle yüreğini beze” deriz. “O sorumluluk senindir” deriz. İyi ki hak ettik onu!. İyi ki!... Kantar, “OL” dedi; yürek oldu. Ulu Çınarlar Kuran okudular. Olduk. İşte bu!… Hattı, hakkı bilen, bende yolu buldu. Bir ben olan o ben, bensiz olmadan birleşti. bende bensizleşmedi. Ben o, o bendir ama bende olan o, bensiz olduğu zaman, ben o, o ben olamaz.

 

Şu anda size verdiğim bilgi, bende olanda değil; ben olanda, birleşen yüreğin diriliğinden verildi. Yarında bugün olan ben, hakimim.  Hak  Tabiatı’nda Birliğim. İlimin Sayfası değil; Tabiatın Kotları’nda her bir dili dinletebilenim. Oyun oynamam. Ulular hak etsinler,  Tanrısal’laşsınlar diye değil; Tabiatın Gücü’nü dillesinler diye birleşirim. Benim adım RA-KA’dır bunu bilin! İşte bu!…

 

Kar, tabiatta ışık yaktığı zaman, bütün kütle aydınlığa bürünür; umut, kutsal bir güç haline dönüşür ve Yaratan, bütünlüğünde kendini dinler. “Benim Tanrı’m; ruhsal, kutsal olan gözdür” diyerek, Beşir Kaplar’ını tabiata katar. Koruyan, Uluların Çobanlar’ını kotlar. Muktedir olmak; teknik tohumları yaşatmak ve Kutsal Tanrı’nın Ruhsal Göz’ü olmak, ikna ol

ki maya tuttuğunda muhakkak olur.

 

İlimi, insana verdik. İnsan ilmi dinledi, kendini dilledi. İnsan Sayfaları yüreğe indi. Makbul olmak budur. Ve biz, Beşir Kaplar’ı aldık; yanık yakık Kutsal Işıklar’ı bütünledik; herkese kattık. İşte Dağ, Bütün’e hizmet budur. Allah dedi ki “ayarınızı bozmayın. Ağır olan yükü hafifletelim. Benim Atlantalılar’ımın hiçbir zaman yüceliklerinde kırılış olamaz. Çünkü Kutsal Kayıt, Allah’ın kaydı bitişkendir. Bedenim sayfa sayfadır. Olur  da bir sayfada ışık yıkılırsa, diri kotların her biri, o sayfada kendi koyuluklarıyla, Bütünlük Kutsal Işığı’nı yakarlar ve yetkin kayıtları tekrarlarlar.” İşte Canlar, insana İmparatorluğun verdiği Göz Gücü budur. Yoğunluğunuzu artırdık; ağır yük hafifliyor. Ayrılık bitti, meşale sönmeyecek.

 

“İsa”, “Musa” dedikleri ışıkların hepsi buradalar. Kullar, tohumlarını aldılar buraya geldiler. Misafirlerimiz önemliydi bugün. Hepsi, görevlerini kendi yüreklerinde taşıyanlardılar ve geldiler; bizimle oldular. Körler, sağırlar hepsi birleştiler ve ocağa indiler. Kelâm oldu; hak ettik. Işık oldu; birleştik. Muktediriyette Tinsel Teknik oldu ve yeniledik hepsini de.  O Canlılar, ululardan Kutsal Işıklar’ını sağıp geldiler ve biz, o ışıklarda bütün kötülükleri aştık.

 

Cennet, ilâhi bir görev taşır. Melek olanlar, cemaatlerini alırlar ve Cennet Kutsal Işığı’nda kendilerini tartıp Yaratan’ın gücünde ışırlar. Ve bizler, yeni Tanrılar’ın yüceliklerinde; kutsal, ruhsal olan ışıklarında birleşiriz. İşte bu!…

 

- Allah için çalışmaları izledik çok mutluyuz. Oynanan oyunların çoğunu anlayabiliyoruz. Öyle Görevliler var ki dünyaya inerler ve Dünyalılar’ın görevlerini anlayabilmek için çeşitli oyunlar yaparlar. Birçokları görevlerini bilerek gelirler. Birçokları yüreklerini bilerek gelirler. Birçokları da bezerler, hak ederler, ışığın gücünü alırlar ve gelirler. Hiç birisi yıldızların ışığını sonsuzluktan ayırmazlar. Yine de dünyada birleşmek gerekir. Yarında BİR için; evrim için; tabiat için güçlenmek gerekir.

 

Kardeşlerim, etki alanınız çok genişliyor. Yolunuz aydınlandı. Bütün için birleştiniz ve siz virane olan dünyanın yoğunluklarından çıktınız. Vallahi sizinleyiz. İyi ki hak ettiniz de size ulaştık. Kini, nefreti aşın da bilin ki meşale sönmeyecek. Yıllar yılı süren bir dünya çalışmasının sonunda bütün kütle aydınlığa ulaşıyor. Yıldızların sınırsızlıklarında, Yerin Tayfaları, Bütün’ün Kutsal Gücünü aldılar ve yenilendiler. Halel gelmeyecek hiçbir yüreğe! Halel gelmeyecek, çünkü yol Atlanta Toplumları’nın gücüyle birleşti.

 

“İpan Tekniği” dediğimiz bir teknik vardır. Birlik Kotları’nın çoğu, bu tekniği dinlerler. Var de ki “İpan, temizlik yaptığınız zaman, Yaratan’ın gücü olur.” Ve bilir misiniz ki İpan’ın her bir sonsuz koyuluğunda ışık yanar. Ve değerliler, “Epil Devreler”e geçilir İpan’dan. Ve o devrelerden yüreğe inilir. İşte Can, o devrelere ulaştığınız zaman, her şey yenilenir; yarında bugün olur. İşte Can, ruhsal, kutsal olan ışık, Epil Değerler’i taşır. Ve nurun ruhu, bugün sizinle bu şekilde yoğunluğa vardı. (İpan = Işığın ateşe geçiş safhasındaki yaratılış / Epil = Necm’in kılcal nur dereleri, formal yaratılışın, ışık dereleri olarak akışa geçiş safhası.)

 

Değerliler, sizler bütünsünüz. Bütün’ün yüreği olan sizler, ışıksınız ve ışığın kayıtlarında yine Birlik var. Ve İsa var, Musa var, Muhterem Göz var.

 

Yarında bugünü oğullatmak için, yıldızların ışığını yakmak için, cemaatleri  dillemek için, beden sayfalarını okumak gerek.

 

Kervan yürümektedir. Bu kervanda, bellek var ve her bir dirinin yüreği var ve eğer kervan, yüreğin kutsal ışığını söndürürse; cemaatler kınanır. Avrupa’daki görevlilerin bir tanesi toprağa inmek istedi; tohum yaşasın istedi; aydınlanmak isteyenlerin bir tanesi, Kuran Tabiatı’ndan ışık istedi. Birleştiler hak ettiler. İman ederim ki dünden öte bir dünde, BSUİ’nin gözü vardı ve bizler; başın başı olanlar; akla, tabiatla yaşayanlar dualar okuduk ki kollar açık kalsın, toplum ışık yaksın, Beden Sayfaları kutsansın, cemaatler güçlensin diye.

 

7 oğul verdik dünyaya. 7 oğulun biri benim. Herkesin yolunda olan ben; bini, BİR’de dinleyen; yolu BİR’de dilleyen, beden sayfasını okutan ben ve benim teknolojimde yürek, ışıyan bir candır. Ve ben, Bütün’ün kötülüklerini önleyecek yegane yolum.

 

Omuz yüklerimiz ağır; beden sayfaları ağır; yalın birleşimler çok. Varın deyin ki “onurluyuz, hakimiz, yoluz!” Kuran-ı Kerim’i okuyun. Uyuyanları uyandırmak için, okutun.

 

Çobanların çabaları boşuna değil. Allah’ın dediği gibi hepsi yarında bugünü bilmek, dinlemek için çalışmaktadırlar. Kalemi, kâğıdı alın ve deyin ki “yasalar var. Ayrılığı önleyen, yoğunluğu artıran, yenileyen ve BSUİ’nin gücüyle Birlik olan Hakimler’in yasaları.”

 

Mezarları boşaltın. Kıl ince!... 40 kez daha yarın kılı! Ilık bir günün, gözü gören yüceliklerinde akla, hakla dinleyin. Kıldan ince olan her 40’ın 40’ından daha ince olan Birlikler’inizi alın, ayırmayın hiçbir yürekten, sıkı sıkıya tutun onları ve sonra salıverin yüreğinize.

 

Önü, ardı olan herkes, kendini dinler. Önü ardı olacak olan da kendini dinleyecek ama eğer ki ön, arka yoksa… Bilin! benim Cinni Devreler’imde ben, BİR’im. Benim daimi değerli kotlarımda ben, dilim ama ben, beşirin  tekniğini de bilirim. Bana bir ben gerek ki ben olan o ben; bana İsa gerekli ki, Hak İlmi’nde olan o Sistem, bensiz kalmamalıdır.

 

Tanrı’ya hizmet, BİR’e hizmettir. İlimi bilmek, dili bilmektir. Beni bilmek, belleği dinlemektir. Akla, katla beni bilmek, benden örtü örteni bilmektir. Onurluyum ki bugün buradayım. Bilene, birliğini dillettim, diriliğimi dillettim. Allah’ın dediğini dedim, Ruhsal Huzur’u dilledim. Unutmayın ben başarılıyım. Başarabilmem kolay olmadı ama başardım. Yardımcılarımın hepsi ışıktır. Kervanın kendimden kendime ulaşmasıyla birlikte becerdim, Allah’ın Toprağına indim. Omuzlarımdaki yük ağır. Çok ağır, Ruhun Huzuru’nda olmak için çalışanların hepsi benim yüreğimden bedenlerini alıp yoğunlaşarak toprağa inmektedirler. Ayrılık bitsin! Çünkü Kutsal Tohumlar’ı yaşatmamız gerekir; yollarını bulmaları gerekir; kardeşlerimizin görevini bilmeleri gerekir. Ayrılık bitsin!...

 

Ben, zincirlerinden kurtulan her diriye derim ki “Allah için çalışın.” Zararı önledik. “Vahiy” dedikleri, bedenin huzura ulaştırdığı bildirilerdir. Beden, bütündür ama bedenden verilen her bildiri, Tabiatın Kutsal Işığı’nı alır; yüreklere akar. Akan her bilgi, nefsi aşanların daimiyetlerindeki  diriliklerinde bilinir. Nefes, Allah’ın gücünü alır. Beden, hak eden yolun umut olan olan ışığını sağar ve sağılan o ışıkla bütünlenen her diri, belleğin kaynağına varır.

 

Bana, bir ben gerekmez. Çünkü ben her diride varım ve her yürekte hak eden tabiatım. Eminim ki dünyayım. Mal mülk değil isteğim; yargı ya da haktır. Bindiğin dal benimse eğer bana bir ben değil, bana birleşen gerek. Uluysak eğer; birlikte, burada biz, maya tuttuğu için hatayı affedenler olduğumuzdandır ki uluyuz. Çobanlık budur.  

 

Kötü, iyinin gücüdür, iyiyi kötüden ayırmak imkânsızdır. Nefesleri, görevlerini taşıyacak güçte olanlara, yüreklerinden ses vermek gerekir. Eğer bana biri, “ben senim” derse; Kadim Kotlar’ın birleşimidir ki o, benimledir. Karşıma gelip de “mektup okudum” sana derse. Avrupa’da, Amerika’da bunlar oluyor!... Çokları, kendilerini başkaları sayıp, kendilerinden bildiklerini, başkalarından bildirilmiş gibi yaparak; kenar köşe aldıklarını, verdiklerini sayarak kendilerini okutmaktadırlar; birilerinden mesaj aldıklarını anlatmaktadırlar. Bilmeleri gerekir ki aldıkları, olduklarında; Hak Tekniği’nde dilledikleridir. OL’mak budur. Bindikleri dal onlarındır ama onlar, başkalarının dalında düşünürler kendi yüceliklerini.

 

Ulular, umutsuzlaşırlar bunları dinleyince. derler ki “meşale benim. Yürek ben, makbul olan ben ama benden ötürü olan; bana, beni diller. Halk, bunu anlar; halk, yoğunluğu anlar ama koruyuculuğu da anlar.

 

İşte Dağlarım, Doğanın Sayfaları’nı okuduk bugün sizde. Unutmayınız ki doğa, İsa’dır; doğa, Mustafa’dır; muktedir olan kuraldır; Turan’dır; kelâmdır; vallahi ilamdır ama birleşenin ilamıdır. Kini, nefreti aşan; yolu açanlara o kelâm edilir. Kimi zarar eder; kimi yolu açar hak eder; kimi yol, olur kural olur; kimi tabiat olur; kutsal olur; muktedir olur ama bizsiz kalır. Neden? Çünkü biz, her diride var olanız ki şimdide olan şimdiyiz.

 

Her nesil kendini dilledi. Yarında bugünü, bugünde dünü, dünde her bir dünün örtüsünü ama yine de mayaydı. “Kobra” dedikleri bir yılan var. İnsanlık için İlim Sayfaları’nı okuyanlara bizler, “Kobra” deriz. Hani dersiniz ya, yılan figürleri var her yerde, işte Canlar, İbraniler’de de vardı “Yılan Dili”, diri olan her bir Yüce’de de… İbraniler, kendi yüreklerini aldıkları zaman; Kutsal Işıklar’ını, bir Cem İlmi’yle aldılar. Daha sonra yok oldular. Çünkü, yarında bugünü bilecek düzeyleri olduğu zamanda da “ben, benim ilmimi  bana birilerinin dillettiği zaman ışık yakacağım” diye düşündüler. Ama o ilim, kendilerinde gizli olandı. Biri çıktı dedi ki, “İbrani, Tinsel Tabiat’ın yolunu bulacak güçtedir ama hakimiyet gerekir. Ve dahası, ocak söndü. Çünkü kul olma imkânları yoktu. İbranilerin Birlikleri’nde hırs vardı. Daha sonra Sistem, Düzen, Nizam görevini aldılar ve birleştiler. Ve daha sonra orada yenilik istedik. Ve işte Dinler Dönemi’nde her bir yüreği dilleyenler birlikte çalışırlar ya! yine bir din, ocağa indi ve dedi ki “size yeni bilgiler verelim.” “Vallahi billahi ben Tanrı’yım” dedi o. Otağını kotladı yolunu kayıtladı ve dedi ki “ben BİR”im. Aha be canım, İsa da Muhammet de onun gibiydiler ama Musa, dümenin başına geçti... Ayrı  gayrı yok ki Canlar.

 

Musa, şu anda sizde. Onu dinleyelim:

 

- Kara bir Kitap var. Bu Kitap, bütünlüğün gözünün görebileceği en büyük gücü taşır. Muhtariyetinde Tinsel Tabiat’ın bulunduğu Kitap, yarındaki bilgiyi veren ve bugündeki görevi taşıyan; usanmadan okunması gereken bir kitaptır.

 

Musa, cemaatinin gücünü aldığı zaman, ocağı sınırlıydı ona verdiğimiz bilgi, 40 Kapı’nın ışığını sınırlandıran bilgiydi. Bana, ben beni verdim be Canım; dinle! Daha sonra, ben ki Musa’yım umutsuzluğum kalmamalı diye düşündüm. Kardeşimin ışığını söndürtmedim; mektebimi kurdum; dualarımı okudum ve daha ötelere vardım. İmparator olmak değildi maksadım. Aykırılık da değildi. Cevherimi, cennetimi bildim ama ben, cennetteki en yüce kayıtlara ulaşmalıydım. Ve o kayıtlar tartısız olarak benim yoğunluğumda bulunmalıydı. Ben, bir cemaat kurmalıydım ve bu cemaat, beden sayfalarında ışıyan, bütünlenen ve teknolojiyi dilleyen bir Can olmalıydı. Dünyaya iyilik için değil, tabiat için inmeliydi. Bedenli olmalıydı; korkmadan çalışmalıydı. Yarında bu gün olmak için; bilgi için; RA-KA’nın Kürz’ü kotlayabileceği güç için muhakkak çalışmalıydı. “Mustafa Kemal” dediğiniz yürek, benim Kutsal Işığımdan da güçlü biliyorum. Oyun değil bu. Muhteşem bir doğumun sonsuz  sır olan dilinde, o ben, ben o olmalıydık. Ve size şunu izah etmeye çalışmaktayım ki kendimizden üstün bir kendimizi hak etmedikçe BİR olamayız. Bina, benim binam değil; BİR’in binasıdır ve BİR, İlâhi Göz’dür. Ocaksız değildir o.

 

Ve Ruhsal Işığını yoğunlaştırabilen Turkuaz, ocağı sonsuz olanın ışığı olarak hepimizin yüreğinde hakikidir. Daha önemlisi de dünyaya yenileniş için inmekteyiz. Her yürek; buraya, bundan böyle iyilik için inecek ama inerken kardeşliğin gücüyle inmelidir. Benle, benden üstün bir benin, her bir diride, hakikiyette, Turkuaz’ın yüceliğiyle birleşmesi şarttır. Benim Atlanta tabiatından beklentim var. Nur’un Ruhsal Işığı’nın sonsuzluğunda, BİR’in tekniğiyle birleşmesi; 7 daimi kotla bütünlenmek ve her biriyle temizlik!...

 

Benimle olmak sorumluluktur. Şu anda durgun bir tabiatım. Yarında her bir yüreği dilleyecek olanım. Melek olmam ya da mektep olmam önemsizdir. Ben, din olmalıydım ve oldum. Kalem aldım yazdım; Altona Kotları’yla dillendim; yeniledim her diriyi. Sonra Ruh oldum ve huzur oldum. Unutmayın ki ben; bitki, hayvan, insan oldum ve her bir yolda ışıyan teknik oldum. Şimdi Ruhsal Işıklar’ın yenilendiği bu günde, bizimle olmaya gelen çokları, Kervanın Gücü’nü yüreklerinde dilleyecek olanlar olarak baş tacı olacaklar. Ulu Çınarlar, Ulu Kutsal Işıklar ve Ulu Yoğunluklar hepsi bir tek gün için çalışmaktadırlar. O gün, Bütünün Gücü’yle ve tüm insanların girdaplarındaki ışıkla bir tek yürekte birleşecek.

 

İşte Canlar, işgal altında olan dünya, 7 Daimi Kot’un kütleleriyle Bütünün Gücü’nü aldı ve artık işgal kalkmaktadır. Bu işgal, Birleşik Görevliler’in işgaliydi. Dünya Cemaatleri’nin yüceliklerindeki güçlerin işgaliydi. Levh-i Mahfuz’daki yoğunluğun işgaliydi ama artık dünyada işgal bitmektedir. Kiri, pisliği temizleyin; yarında bugünü bilin. İşgali kaldıranlar, yolu bulanlar olup, dünyanın gücünü artıracak olanlardırlar. Allah’ın dediği şudur: “ağır yükü hafifletin ve gücün, tüm soylara ve yoğunluklara Tanrısallaşarak kayıtlanacağı bir Doğu’da ve bir kayıtta BİR olun. Bunu başardığınız zaman; belleğiniz, yüreğinize akacaktır.”

 

Kardeşlerim, dünyanızın sayfalarını okudunuz ve biz sizinleyiz. Bugün dünyanızın yüreği, dümenin başında olan seninledir ve sen, biz ve biz seniz. Durgun Topraklar’ı yaşatmak sorumluluk ister. Eğer benimle olacaksan, insanlık için çalışmalısın ki ben, burada her birinizle birleşerek bu çalışmayı devamlı yapmaktayım.

 

Ulu Çınarlar, Kutsal Işıklar’ını her yere yaymaktadırlar. Emre itaatle Bütünün Kütlesi’ne indik ve seninle birleştik. 2 yürek var burada. Biri sen ve biri ben ama senin bende ve  benim sende olmamız BİR içindir. Avrupalı, Amerikalı ya da Asyalı ya da Afrikalı ya da görevi taşıyacak herhangi bir yöre, herhangi bir kıta!... Analar, biz hepimiz BİR’in çalıştırıcılarıyız. Hikâye değil anlattıklarımız; hakikidir. Dünyanın Soyu olarak burada bulunan birleşenlerin, üremek üzere çalışmalarını yapanlara verdikleri bilgi, muhakkak gerçeği yansıtır. İnsanlık, lütfen değil; gerçekten dileyerek çaba göstermelidir. Eğer sizler, “ben hak ettim çalıştım ama başım eğik” derseniz; dara düşersiniz. İnsanlık, her şeyden üstün olan BİRLİK için çalışmalıdır ve birlikte, hakikiyette ışık sönmemelidir.

 

Doğanın Sayfaları’nı çevirdiğimiz zaman, bildiğiniz gibi bir çok katta, 40 Kapı’nın kapandığını gördük. Sizler de bilirsiniz bunu ama 40 Kapı’nın bir tekini açarsanız; bütün kotlar açılır ve siz yeni bir çalışmaya girerken, Bütün’ün gücüyle girersiniz. Ayrı, gayrı gözetmeyin. Kalem, kağıt verin her yüreğe. Deyin ki “al ve bil!  Amonlar'ın dediği, Hatonlar'ın dediğinden ayrı değildir. Tabiatın yolu Atlanta yoludur ki bunu bilmeyen yanlıştadır.” Ağır ağır çıkıp geleceksiniz buralara ama çıkarken, bilip çıkan olmak, kutsal olmak değildir. OL’mak, tabiatla birleşmektir. Eğer birleşerek inerseniz, benim cemaatim sizsiz kalmayacak. Ve bizler, hepimiz doğanın yolunu bulanlar; tabiatın kotlarıyla dillenenler ve tabiatla oğullayanlar; kulun, tohum olduğunu da bilenleriz.

 

Kantar, bizim için sorumluluktur. Biz, kantarı almadık. Biz, kantarı istemedik. Demiştik ki, kantar sende kalsın. Ben istemem. Çünkü İlâhi Göz, ocağın sözünü söylerken; her şeyi ölçüp tartmalıdır. Eğer ben, kantarı alıp da yargıçlık yapsaydım; yüreğim kınanır ışığım sınırlanırdı. Ama almadım, dedim ki benden ötesi gelir, taşır. Benden ötesi, Mustafa geldi. İsa’dan sonra geldi ve “ben, kantarı yolun tabiatından değil, Kutsal Kayıtlar’ımdan aldım. Kantar bana ait değildir; benim kayıtlarımındır” dedi ve ben, Tanrı’nın Kutsal Işığını ocaktan çektim. O dahi bensizdi. Sordum, “Muhammet ışık değil mi?” diye. “Kanat taktı” dediler. Ocağın; sayfa sayfa Hak Tekniği’nde ışık yaktığını bildim. Daha sonra “dünyaya, üstünde görev tacı olan yeni bir güç geldi” dediler. Adı, sözü, sesi olansın. Adını vermedin. Tabiat sendedir. Bunu biliyorsun. Işık sensin ve bizim için önemlisin. Bugün sana, seni verdik. Senin yolunu verdik. Gözün gördüğü her bir diride BİR’sin ve bizsiz değilsin. Tanrı, Ruhsal Güc’ünü sana verdi ve seninledir. İlâhi Göz budur ve bu göz, Bütünün Gücü’dür.

 

Dünyaya inmek sorumluluk ister. Doğanın gücünü bilmek; soğuk günlerin görevini taşımak; sır olanda ışık yakmak; umutlanmak ve kotları katlamak, namaz kılmak gerekir. Velev ki namazın yoksa, ışık olman gerekir. Eğer, ışık dahi değilsen, yarın olman gerekir. Yarın olursan bizimlesin.

 

İyi ki hak ettik de seninle dilleştik. Ama bir tek şeyi sana söyletmek istedik. Onu, sen imkansızlıkta, Kutsal Işığından, kasırgadan ayırdın. Dağ, biz sana bir tek şey söylemek istiyoruz, Allah’ın dediği, hak ettiğindir. Eğer sen, ses vermezsen; ben, sessiz olurum. Nuh, huzurda ışık söndürdüğü için yüreği kınandı. Bizim için önemlisin bunu bil! Eğer bana, benim yüreğime kendi yüceliğini dilleyeceksen; ismini zikretmeliydin ki ben, adımı zikrederek geldim. Bugün burada bulunmak dahi bir şereftir. Bu kesinlikle böyledir ama ben bu şerefi, herkesin yüceliğiyle, tabiatın gücüyle değil yüreğimle yaratıp geldim. Ama zararı önledim geldim; bunu biliyorum. Sen de zararı önlersin, ismini zikret ki, hak edelim!...

 

- Çağlarca süren bir dünya çalışmasının sonucu olarak, bugün buraya gelen yüreklerin hepsi bizimdir. Umutsuzluğumuz asla yoktur, yüreğimizin gücü, hepinizin gücüdür. Yıldızların sırrını bilenleriz biz. Ve bizimle olmanız, hak etmenizdendir. İsim, zarardır bunu bilin! Her Yüce’de zarardır. Eğer isim zikredilirse; hak etmediğimizden tabiat yıkar; 40 kapı kısırlaşır; Kutsal Kotlar kırılır.

 

Toprak, Tanrı’nın gücüdür. Bilen bilir. Yürek Hak’tır; birleşiktir; RA-KA’dır. Bilen bilir ve biz, kanatları olmayanlarız ki Kadim Kaplar’ız. Hepsi bu!... Şimdiye göre, şimdi olan yüreğe güç katan biziz ama mezarı açtığımız andan itibaren Kutsal Işıklar’ı yenilemek üzere gelenlerin çoğu, kelâmı hak olmayan; yoğunluğu 40 kapıyı kapatan; kısırlaştıranlar olduklarından; insanı, ilimden ayrı görenlere güç yettirmek istemeyiz.

 

Kollarımız, Uluların Diyarı’nın gücünü aldı; tabiata indi. Mezarımız boştur. İnsan, itibarını yükselttiği zaman, gözü görür. Görevi, Allah’ın gücüyledir ve bizim gücümüz yetkin bir güçtür. Yine de dünyamıza kendi yüreğinden inenlerin, birleşerek bizsiz olma dilekleri vardır. Biz, bunu onların yüreklerinin korkuları olarak biliriz. Bizden korkmalarına gerek yoktur. Hiçbir neden de yoktur. Bunu kesin olarak bildiriyorum. Artık benden bir ben yok. Ben varım ki başı baş olanım; Yarında bugün olanım; Levh-i Mahfuz’u yazanım. Evimiz sorumlulukla açıldı. Zorluğumuz hiç yoktur.

 

Kardeşlerimizin görevini anlattığımız zaman; onlar, yoğunluklarından çıktılar; “işgal kalktı” dediler. İşgalimiz yoktur; bunu bilin. Ve bidayette dahi diriliği olmayanların; bugünde, diriliklere ulaşmaları korkusuz olabilmeleriyledir. Ayrı gayrı yoktur; şikâyetimiz yoktur. Bizi, “işgalci” diye dilleyenlere deyin ki “kardeşlerimizin gücünü artırmak için çalışıyoruz. İnsan soyuna, Bilgi Okulları açtık. Bu okulların hepsine yön verdik.  Yollarını açtıklarımızın bir tanesi İsa oldu. Bir diğeri Muhammet oldu. Ulu Çınarlar’ın yolcuları kural koydular. Kollarını kapattıkları zaman kervan yürümez. Kör, sağır hepsi ışıktılar. Nefsi aştıkları zaman ürediler. Kötülüğü önledik. Vallahi billahi önledik ve bugün buraya geldiler. Kible bizim yüreğimiz. İsa, Musa, Mustafa hepsi biziz.

 

Kini, nefreti aşmayanların yüreklerinde kuruluk olur. Bizsiz değildiler. Karşımıza gelip de “nimetim Nisa’dadır; mükâfatım Hak’tadır; kulluk, kul oluş ışıkladır. Vallahi billahi ben seninleyim” diyenlerin çokları, kendi yüreklerini, belleğimde değil; bedenlerinde dillemeye kalktılar. Kalbim, kalplerindeyse lütufkâr olmamdan dolayıdır. Korkuları bendendi. Benzer çalışmalara girdiklerinde; benim yüreğimi dilledikleri zaman, hep kontrolluydular. Çünkü korkuları, belleğimden değil, bendendi. İntikam alacağımı sandılar. Yalnızca intikam!... Affettim hepsini de.

 

Şimdi, yeri göğü Yaratan’ın görevlileri, BİR’in tabiatına uygun olan bu çalışmaya kendi yürekleriyle inmeye başlayacaklar. O sorumlulukla inen onlara küçültücülük yok; koruyuculuk var ve zararı önleyecek yüceliğimiz var. Kollarımız onlara uzanıyor. Unutsunlar yüreklerindeki kısırlıkları ve bizimle olsunlar. Kalplerinde yürekleri (Yürek=Mahrek) olanlar; Kuran okuyanlar; makbul olanlar; OL’duklarından bedenime tabi değiller; her biri kendine tabidirler.

 

Benim anlattıklarımı, hikâye dinler gibi dinlemeyip; anlayacak diriliği olanlar, bende olacaklar. Kalemi kağıdı alıp da “kardeşimiz güçlendi, benimle olabilir” diyenleri; kardeşimiz olarak görürüz.

 

Kelâmı hak olan yolu ak olan BİZ olan, savunucuysa eğer mezarı boştur. Hak edip de tabiata inmişse, Yüce’dir. Cuma günleri çalışmalarına daima kayıtlıdır. Hikâye dinlemez. O bildirir, birleşir ve hak eder. Ama bir tek şey var. Hikâye dinlemeyen o, yaldızlı sözler de söyler. O sözlerde güç olmalıdır. Bellek Kotları’na Hâkim-i Hak olanın gücü indiği zaman, muhakkak ışığını yaksın bizimle olsun.

 

Kaseti Deşifre Eden: Cafer PELEN

 

Süper İnsanlık Realitesi Derneği

 

 

15.10.2008 Tarihli BİR Tebliği 1. Bölüm

 

Sevgi saygıyla sizleri selamlıyorum... Yenilik için hepimiz buradayız, sizin için ve her bir yürek için buradayız. Bugün size geçişimiz oldu, yarından öte bir dirilikte yine sizlerle kalmak dileğiyle Bütün için buradayız. Aşağı yukarı 2000 yıllık bir süreç için bu çalışmaya dahil edildik. 2000 yıl sonra da dünya yenilenmeyi sürdürdüğünde ve yeni bir tabiat yeşerdiğinde o gün sen ve ben yine birleşmeliyiz. Ama bugün burada bulunan her bir dil, Tanrı’nın Kutsal Kütlesi olarak Çakıl Taşları’nı bütünleyip buraya indiğinden; hepimiz, yarındaki bugünü bildik.

 

Bilin ki milat 2006 yılından sonra, çok özel çalışmalar devreye alındı ve Milat 2008 yılında daha ötelere ulaşıldı. Şu an dünyanın nüfusu 7 milyarı aştı geçti ama 7 milyarın, ortak tabiata tabii bir Kutsal Işık olduğunu bileniniz yok. 7 Bin yıldır, Dünya Işıkları, sonsuzluğa görevli elleri taşıdı ve o görevli eller, dünyanın yoğunluklarını kotlamak üzere, dünyanıza ağır  ağır indiler ve şimdi artık yeni bir çalışma başlıyor. Birleşik Işık’ın yeni görevi üstleneceği yeni bir çalışma!...

 

Dağlarım, Birleşik Işık; yerin İsa’sı, yerin Muhammet’i olarak değil; işareti olarak çalışacak. Yani yel estiği zaman, bütün güçler dünyaya inecekler. Unutmayınız ki dünyanıza hizmet eden onlar, yenilenmek için gelecekler. Bilgeler Mektebi’nin görevlileri olan onlar, dünyanın nüfusunun 7 milyarı aştığı bir günde, dünyanın yoğunluğunu kotlayabilmek ve toplumu tabiattan çıkartmadan ışıkları kaynağa katabilmek üzere giriş yapacaklar.

 

İnsan sayfaları okunuyor. Şu anda dünya teypleri çalışıyor Levh-i Mahfuz’da yazan her şey gerçekleşiyor ama yazıların çoğu okunamadı. Henüz okuyan yok biliyorsun. Dünyalılar’ın “Turkuaz Göz”le yapmak istedikleri, Beden Sayfaları’nı göreve almaktı ve alındı. Şu anda  “Birlik Güc”ü  devresindeyiz ve bu güçte, Düzenin Kotları’yla birlikte çalışmaktadır. Daha ötelere ulaştığınız zaman, “Birleşik Işık” var. İşte “Birleşik Işık Kütlesi” yeni bir tabiatı yaşatmak üzere dünyanıza, ayrılığı kaldırmaya iniyor.

 

Eğer o gün oraya gelenler (CKM’deki Sempozyum’a gelenler), sizin yüreğinizden üstün yücelikleri, tahditsizce oraya taşıyacaklarsa, bırakın gelsinler. Kimseye engel olmamalıyız. Oraya girenlerin yüreklerini dilleyin. Birlik için çalışmak üzere gelecekler. Ayarlarını bozmayın. Oyun değil bu çalışma; geri dönüş için şart olan bir çalışmadır.

 

Yanlışsız bir dünya gününün devreye girdiği ve yoğunluğu kotladığı bir günde, Bütünün Güçleri, cemaatleriyle birlikte size ulaşmak için çırpınmaktadırlar. Ayrılık bitsin! Kalemi, kağıdı verin; Allah için konuşturun hepsini de. Ulu Çınarlar’ın yüceliklerinde, Tanrı’nın Kutsal Işıkları yanmalıdır. Amonlar, Atonlar ve tabiatın diğer kotları size girecekler; gelip görecekler, ortak olacaklar. Kuranlar’ı, Turanlar’ı bizimdir. Muktediriyetlerinde biz her birinde var olanlarız.

 

Canlılar, Levh-i Mahfuz’daki yazılar bunlardır. Ben size bunları okudum. Eğer, ocak sönerse ışık söner. Bırakın gelsin her diri, herkes! Bırakın gelsin; kalemi kağıdı alsın ve yazsın! “Benim itibarım var”; “benim yüreğim var”; “benim cemaatim var” diyenleri görevli sayın. Yalanı dolanı bıraksınlar ama hak edip, hak ettiklerini dillesinler. Benim ilmimde bu vardır.

 

Maya tuttu canlar, ışıkları yandı, ayarlarını bozmayın! Evrimsel sonsuzlaşımın yüceliklerinden, kadim Kaplar’ını alıp yoğunlaşarak dünyanıza inecek olanlara; muktediriyetlerinde, reşitlerin kütlelerinde, gözlerin görebileceği güçlerle birleştiriciliğinizi katın ki, maya tuttuğu için görevlerini üstlenebilsinler.

 

 

 

BİR (15.10.2008)  1. Bölüm


Yeşillendi yürekler yine. Bir tek İlm-i Hakikiyet var ki ocağımıza indi. Yeni bir doğumdur bu. Birleşik Işık’ın gücüyle gerçekleşti. Hakikiyetin Kotları’yla buradasınız, Hakikiyetin Kotları’yla birleştik ve geçtiniz. Aha Canım, bedenin ilâhi görevini taşıyor. Şafak söktü, yasalar çiğnenmeden yürekler dinlenmeye başlandı. Hulasa; dünya yetkinleşiyor, umutsuzluk bitti.

 

Yarın, Bütünün Kutsal Gözü olmalı ve bunu başaracağını biliyorum. Kola kol, Yaratan’a Kutsal Kot ve bilene Tanrısallaşmak, geçişi sağlar. İşte başarabildiğimiz, birleşebildiğimizce; hakikiyette kendimizi dinletebildiğimiz ve teknolojinin koyuluklarında reşit olduğumuzca, Beşir Kotlar bize kendi yüreklerinden girmeye başladılar.

 

KutsalTtohum yaşatılacak, kutsal tohumu yaşatacak olan bilgi, bu bilgidir. Bu bilgi, Beden Sayfalarının Kutsal Gücü’dür. Yol, Allah’ın gücüyle, gücünü aldı ve bu güçle ışıdı. Yenilendik; işi başaracak düzeyimiz oluştu; yoğunluk arttı. “Federal Cumhuriyet” dediğimiz yüce bir Cumhuriyet var. Bütün toprakların teknik tahditsizlikle BİR oldukları bir Cumhuriyet... Bu Cumhuriyet, Doğanın Cumhuriyet’idir. Orada herşey birleşiktir. Her bir ot, her bir çiçek ve böcek ayrı federe güçler olarak dağ, taş yaşarlarlar.

 

Vahiy değildir bu... Geçiş için verdiğimdir. Hepiniz can tanırsınız. Bizi de tanıyın. Biz, börtü böcek değiliz; ağır yükü Tanrısal Kotlar’la kayıtlayacak olanlarız ve Dünya bir Federal Cumhuriyettir. Orada, her can yaşar ama yaşayan canlar, ayrı federe kotlar olarak yaşarlar. Ve bütünü, kütle kayıtlarıyla Beşir Kaplar’da dilleyecek düzeyleri oluşur. Bunun neticesinde BİR’e hizmet edilir. İşte yaşamsal tahditsiz kayıt budur ve bu kayıt, Cumhuriyet dediğimiz bir kayıttır; Bütün’ün kaydıdır. Ve bu kayıt, herkesin yaratıcı olarak kendini diri kotlara kattığı bir çağrıdır. İşte benim için olan budur. Benim için yol budur... Benim için Bütün budur ve bu Bütün’de biz, hepimiz BİR’riz. İşte BİR, baş tacı olanın Yüce Işığıdır.

 

Bizim için özgürlük, Birleşik Işık’ladır eğer dünya yaşayışlarında her Yüce, kendini bu çalıştırıcıların tekniğiyle birleştirebilirse, Bütünün Gücü onun yüceliğine iner. İşte, çalışmaları sağlayacak olan yol budur. Eğer ben bir ilim sayfasıysam; bu sayfaya her bir yüreğin inmesi gereklidir. Benim Atlanta Tohumları’mı yaşatabilmem, böylelikle mümkündür. Dünya, laf değil haktır. Eğer bir çalışma başladıysa; bu çalışma, Bütün’ün kütlesinde başlatıldı. Orada yaşayan her bir çalıştırıcı ki her bir çalışan bir yaşamdır; ortaktır yola. İşte o yol, Bütün’ün kotlarıyla kendini dinletebilen; kendini, tahditsizleştirebilen bir cevher olarak dünyaya inmiştir.

 

Yanlış bilgim yoktur, bunu kesinlikle anlayınız. Bir çiçek, bir böcek dahi bu Yaşam Sayfası’nın bir diriliği olarak burada görevlidir. Bu nedenledir ki dünyaya, bir “Cumhuriyet” diye “Cumhuriyet tahditsiz kütlesi” diye bakmalıyız. Burada yaşayanların hepsi, bu Cumhuriyet’in bütünlükleri olarak, kendi tahditsizliklerini Birleşik Işığa kayıtlayıp Tanrısallaşmaktadırlar.

 

Özgürce yaşam süren her bir yaratım, dünyanın Kuran’ı olarak kütlesini yarattı. İnsanlık Soyu Altın Tohum’u yaşatabilmek üzere tüm diğer kotlarla birlikte çalıştı. İnsan, insan sayfasında sevgiyi saygıyı bildiği zaman, diriliklerindeki hakimlerin her birinde kendini hak edip yaratır.

 

Özür dilerim ama öz, göz, söz yoksa ışık söner. Sizden beklentimiz şudur; “yaşam formları” dediğimiz; o forumların “Kutsal Kotları” dediğimiz; “bütün kütlelerin gücü” dediğimiz yaratımların hepsi saygı beklerler. Sizden dileriz ki Birleşik Kotlar’ın birliğine saygılı olun. Dünyanın Sayfaları’na inin ve izleyin. Her bir can, kendi yolunu açmaya çabalar. Dünya Toplumları’nın çoğu, böyle olgunluklarla Birlikler’ini yarattılar.

 

Bitki, insanın ilminde yoktur. Çünkü bitki, farklı bir yaratımdır ama bitkinin faydalarını hepimiz biliyoruz.  Canı, cemaati dinler ve der ki “benim sana faydam var. Bende şu can var; şu vitamin var. Al onu, kendini dinle. Elden geldiğince insan sayfasına in ve beni dinle. Ben sana beni verdim. Sen de bana seni ver. Çünkü ben, seni iyileştirdiğim zaman; sen beni, kendini İlahi Görev’e taşıyacaksın. Yaşayan her can, insan içindir ama insan, Tanrı içindir; Tanrı’ya kütlesini kayıtlamak içindir. Kulun, Turan’ın Tanrısallığında bu vardır.

 

İkna olunuz ki Dünya Cemaatleri bilgiyi alır ve bilir ama dünya cevherini dinleyebilmek imkânı zordur. Yoktur neredeyse ama bilir ve bildiririz ki Dini Teknik’te birleşmek kolayca olur. Din dışında birleşmek sorumluluktur ve zarar edebilirsiniz. Yenilik istediğiniz zaman yere inmelisiniz ve yerdeki bütünlüğü, Tanrısal Kütle’nizle kucaklayabilmelisiniz. Eğer “ben bir canı severim, diğer bir canı sevmem” diyerek; bilginizi, kendi yüreğinizde tabiatın gücüyle dinletirseniz, işte o zaman sizin yolunuz kapanır. Benim için herşey kolay çünkü ben Bütün’üm ama sizler için kolay değil. Dünyalılar’ın, toplumlara vereceği görev, Tanrısallık’tı. Tabiatın Kutsal Kaynağı’ndaki Tanrısallık...

 

Sevgili bize dedi ki “ben, İlahi Görevli’yim.” Vallahi billahi görevlidir. Ama biliyorsunuz ki görevli olmak, ilmi dinleyebilmek için kendi kontrolünde geçişi sağlayacak dilde gerçekleşir. Eğer birleşemezsek yol Allah’ın kütlesinden çıkar ve gözler körleşir.

 

İyi ki hak ettik de bu bilgileri sana bildirmekteyiz. Çakıl Taşları dünyaya indiğinde; dünyanın yolunu Ana Kapı diye bildiklerinde ve BİR için çalışmaya başladıklarında, Dünyalılar’ın hiç birisi Bütünün Kutsal Kütlesi’nde değildiler. Yel esti, cevher yüreğe indi, çalışmalar etkin şekilde yapılmaya başlandı. Resim yapılmaya başlandı. Resmi Çalışmalar’da herkes kendini yapar ama toplum çalışmaları değildir resmi çalışmalar. Eğer bir çalışma kendi yüreğinizdeyse, üzerinde hiçbir yüceliğin bulunmadığı bir çalışmadır bu çalışma. Ve eğer ki sizler, Bütünün Kütlesi’ndeki yüreğinizi alarak, Beşir Kaplar’ın dilinde konuşmuş iseniz; Yar, “Ka-Ham” dediğiniz, Rahmin Katları’ndaki ışıkların birleşiminde bizimle olmalısınız.

 

Şu anda dünya, dere olmuş akmaktadır ve bu derede, teknoloji yok. Sağ, sol yok. Bütün var. Epröv değil bu, hakiki bir bilgidir. Ve akan bu değerlerin hiç birisinde kırılış yoktur. Çoban toprağa indiği zaman, görev tabiata iner. Tabiata inen görev, BİR’e iner; BİR’den dillenir; ilmi dinler; yolu diller ve tartışmaz hiçbir cemaati. İşte cemaatlerin çalışmaları, böylece bütünlüğü kutsar ve yoğunluk artar. Şu anda dünyanızda çalışan bir çok Bütünlük var. Bu Bütünlükler’in hepsi, kendi yüreklerini dilleyerek, dünya tahditsiz gücünü daimiyete katmaktadırlar. Dümenin başına oturanların çoğunda ışık var ve herkes kendindeki bilgiyi diriliklerde dillemeye çabalar.

 

Doğanın sayfalarına bakabilen tek kütle, sizin kütlenizdir. Baş tacı olan siz Bütün’ün yoğunluklarındaki gözün görebildiği her bir cevheri dinletebiliyorsanız eğer; Beşir Kotlar’ın hiç birisi sizsiz kalmamalıdır. Dere olup akmaktasın şu anda. Beden sonsuzlaştı ve Bütünlük güçlendi.

 

2 yara var. Biri, 40 kapının ışığını yıkan; diğeri, Kutsal Koyuluklar’ı kayıtlı olanlardan çıkaran. Her biri, bizim yüreğimize iniyor. Seninle bu çalışmayı yaparken, kantar hepinizin yüreğinin gücünden de üstün olan BSUİ’nin gücüyleydi. Reşit olanların çoğu bunu bildiler ama seninle yapmak istedikleri çalışma artık olmamalıydı onlara göre. Ve doğanın sayfalarını kendi kotlarından çıkararak dümenin başından ayrılmanı beklediler. Nefsi aşan yol, Allah’ın kotlarıyla dillendi ve Bütünün Gücü devreye indi. Bütünün Gücü; teknolojinin kotlarında, Kutsal Işığın yoğunluğundaydı. Dava, teknoloji davasıydı ve şeklin kontrolü senin yüreğindeyken, Teknik Tabiat, kendi yüreğini dillemekten acizdi. Neslini kendinden üstün sayanların çokları, Yaratanın Tohumları’nı Kutsal Işık’ta dinlemek üzere safha safha senden ayrılarak Samanyolu Kutsal Işığı’nı kendilerine katmak dilediler.

 

Nurun kutsaliyeti, muktediriyetiyle eşittir. Kimse, kimsenin yüreğinden üstün olmamalıdır. Kelâm-ı Hak olmayanın, yüreğinde ışık sınırlanır ve seninle olması, Kutsal Kaynak’ta kendinden ayrılması anlamını taşır. Bu nedenledir ki korku sardı yürekleri ve dediler ki “sende bir sen olalım, sema olsun yüreklere inen ve Kutsal Işık solmasın. Yarını bugünde bilmek bizim için de gereklidir Evrim Sayfaları’nı dillemek yine bizim için de gereklidir. Elden geleni yap ve bizsiz kalma. Başını eğdiğimiz zaman, bizim yüreğimizi yık ama bizsiz kalma.”

 

Ve bunu dediklerinde, dedin ki “Kan, tabiatta ışımakta. Yol kendi yüreğinize kayıtlanmakta ve Bütünlük güçlenmekte. O halde yolu bulun.” Unutma ki bizler yok ediciydik; unutma ki bizler, Kadim Kaplar’ın kotlarını kıranlardık; unutma ki bizler, Beşir Kaplar’ın koyuluklarında, Kutsal Işığı sonsuzlukta sırdan çıkarandık, çıkaranlardık!... Ve yeri göğü yaratana sorduk, dedik ki şimdi ne olacak? Ve dedi ki; “O, Bütünün Gücü ayrılmayacak. Halk; Sistem, Nizam, Düzen Gücü’nün diriliğinde Bütünün Gücü’nü tartmayacak.

 

Yaratan; kendini, kendi yüreğinden çıkarttığı zaman, Kütle Kotları’ndan çıkar. Baştacı olan O, sizi güçlendirir. Neslinizi alın ve ocağına inin. Onurluyum ki O siz; siz,  O olursunuz da yeni bir toplumun yaşatılması için Beşir Kotlar’ın hakikiyetinde birleşmeniz gereklidir. Yaralı bereli olsak da seninle olmaya geldik. Kelâm, tekniğin tabiatındaki kelâm; bütün kütle senin yolun; “OL” de. Bizimle de kontrollu ol!...

 

Şikayetimiz yok ama Birleşik Aile’nin kütlesindeki kot sensiz olursa, cevherde biz olamayız. Bunun içindir ki her tartışmada biz  seninle olmalıyız ve senin yolunu açmalıyız ki o tartışmada küçülmemelisin. 2 maya var. Bu mayaların biri benim; biri de sensin. Bunun için sana seni ve sana kendi yüreğimi dinletmek istedim. Beden bana ait!... Ben bu bedene hakimiyetle geldim. Bedeninde ben varım ve bende benden üstün bir ben yok.  Bana beni ver de yüreğim dinlensin yoksa Yüceler Cumhuriyeti’nde benim gücüm kalmayacak.

- Çağ, yeni bir çağ ve biz bu çağda bütünüz. Sizden hoşlanmadım demiştim. Yine geldiniz. Ayrılık!... İşte bu!... Şimdi kendinizi alın ve gidin buradan. Simetri Kotlar’ın her birini, yeni bir dünya gücü yaratacağız diye bitişkenlikten ayıran sizler, bizim yüreğimize gelip bizsiz kalmaya niyetlendiğinizi biliyorum. Bellek Kotları’ma inmenize izin verdim. Sizi dinletmek istedim. Bütün kotların, Birleşik ışığımda bulunmasından dolayıdır ki dünya tabiatı bensiz olmayacak. Vallahi billahi bensiz olmayacak bunu bilin. Vallahi billahi!... çünkü Ruhsal Işık’ta beden sayfaları Kutsal Kütle’yi yaratmaktadır.

 

Yalan dolanla bende ışık söndürmek isteyen her bir yürek, bensiz kaldı bu kesinleşti. Şikayet etmedim çünkü şikayet etmek istesem, yolun kontrolundaki hiçbir Yüce dirilikte bulunamaz. Amon, Aton, Haton dahil olmak üzere, yerin göğün hakimleri olduklarını sanan onlar dahi, Beşir Katlar’ında 40 kapıyı yıktılar. Lütufkar olup geldiler; benimle konuştular. Her biri, benden  kendi kayıtlarını almak istedi. Na-Har’ın Kutsal Gücü olduğumu bilerek; yeri,  göğü yarattıklarını söyleyen onlara sormalıyız; yalın, hırssız ışıklılar mıdırlar? Nasıl yaratmışlar yeri göğü!?

 

Benden biri bende, benim yüreğimde  kendi yüksek gücünü dillediğinde, orada ben varım. İntikam almam kimseden de beni benden ayrı sayanda ben, Bütünlüğümü kotlatmam. Bu kesindir!... Şu anda ruhsalın, ruhsaliyetini; kutsalın, kutsaliyetini bedenim sayfa sayfa okur. Yaratan’ın gücünde var olan her diri, bana bensiz değildir.

 

“Kala kala 2 kişi kaldık” dedi. “Sen ben, ben sen” olalım dedi. Vallahi billahi seninle olmak dilemem. Nefsi aşan, yolu bulan Birleşen’le bu çalışma devam edecek. Sindirilen bilgilerin hiç birisinde Yolun Kutsal Kotları’nın dışında hiçbir yolcu yoktur. İtibarım yüksek mi!? Yok Canım! Yok!.. Bende bir ben yok ki itibarlı olayım. Çokları derler ki; “ben bir benim ki benden öte ben var. Ben ocağa indiğimde; o bana, ben ona Hak Tabiatı’nda ışırız.” Har yükselir ve ben o güce derim ki, “bende bir ben yok. O ben, benden öte olamaz. Çünkü ben Bütün’üm.” Tanrı ona dedi ki, “oldu işte bak!...”  Bütün seni de kapsar. Ah cemaat! Ah!... Benim, Levh-i Mahfuz’daki gözümün kör olduğunu dilleyenleri, ben kendi ışığımda göreve tabi kılamam ki!... Kılsaydım ışık sönerdi be Canlılar. Işığı söndürmemek için her bir yüreği göreve aldım ama Kutsal Işığımın dışında!... Eğer biri bana gelip de bende bir ben olduğunu ve bensiz olmadığını dilleyecekse; yalanı, dolanı bırakıp kendi yüreğini dinlemelidir.

 

Etki sayfam çok iyidir. Beden sayfam çok iyidir. Yoluma ışık olana ışığım; koluma, kotlayıp kontrollu bilgi katana kotlayıcıyım; Çakıl Taşları’na tabiat kütlesiyim, tabiatım ve ocak yakanım. Altona Kotları için çalışmadım; kendi yolum için çalışmadım;  BİR için de çalışmadım. Tek çalışmam, ilim içindir. İlmi dillemek; yüreği dillemek; Bütün’ü dillemek; Beşir Kaplar’ın hepsini Tinsel Tabiat’ın gücünde dillemek içindir...

 

Ve bana bir ben olmaya gelene ben, bedenliyim. Hele o! hele o var ya! beni yıkmak için Kuran okuyan var ya!, Of canlarım of!... Okusa, kitlede her diri bana döner; benim yüreğime bakar ve okur. Okuduğu ben; yıktığı ben!... Hangisi Tanrı Kotu, hangisi!? İçi, dışı birse ocağıma iner; der ki; “ben sana sen için gelmedim. Ben, sana Birleşik Işığı yıkan için geldim. Onu, bana benim yüreğime verdin. O, bende beni yıkmak istedi. Ocağını söndür onun ki o bensiz kalsın. Ocak bana aitse bensiz olmalıdır o. Kutsal ışığımdan gitmelidir. Dinlememelidir yürekleri. Beni dinlememelidir.” İşte ben ona sorarım, “ben kimim?” derim. O, bana bakar ve sorar “sen, ben değil misin?” Halka halka olan o der ki; “ben senim ya sen ben değil misin?”  İçi dışı birse derim ki, “başını eğ bakalım; kimmişim bil” ve deri kemik olarak görünürüm ocağına. Der ki “sen O’sun!...”

 

O, senin yolunda olan bensiz olmalıydı. Ve cemaat der ki ona, “kıl, kırktan öte kırkla yarıldığında, Ulular, ululuklarında Kutsal Toplum’a inerler ve bildirirler ki itibar yükselmelidir. Olur da birleşenlerin her biri bana bedenini, yüreğini,  Kutsal Işığını dinletirse yine de ben, ocaklarını söndürtmem.

 

Kardeşlerim, dünyanıza ben değil Bütün geldi; bunu bilin. Ben, bütün ulemanın kutsal, kutsal ötesi kutsal olan kotlarıyla birlikte geldim. Dünyanıza benim gelişim, Bütün’ün gelişidir. Bunu himaye ettiklerime bildirdim. Sayfa sayfa  yarattıklarıma bildirdim. RA-KA’nın Kutsal Kotlarıyla diledim ki itibarları yükselsin; yürekleri güçlensin; itibarları Kutsal Işıklar’da dinlensin ve bende birleşsinler diye.

 

Yarın bana bir Tabiat Kotu geldiği zaman; lütuf olarak bende kendini dillediği zaman ve bana, “bensiz ol” dediği zaman; ona ben “kendin ol” diyemem. Çünkü kendi, bensiz değil ki.

 

Muktediriyetimde dillediğim her bir Yüce’ye derim ki; “OL” ama olan, teknik tabiatta dahi olmadı. Unutmayın ki ben Bütün’üm. Yolumu aydınlatmak isteyen her bir daimiyet kotuyla BİR’im. Benim cemaatimde birleşen herkes, bana ben dili ile gelir. Kini aşmayan, yolu açabildiğinde, benimle olmaya inen her yolcuya derim ki “bende bir ben yok.” O ben, bensiz olur der ki, “ben sensizim.” “Ya can” derim; “ben senim.” Ama  o can der ki; “bende bir ben var. Ben O’yum.” Ah be Dere! ah! “İşte o sende olan benim” desem; “RA-KA’yım ben” der. Hah!, işte bu!...

 

İşte Canlar! ben, devre devre sonsuz sır olan bilgimi Dünya İsa, Musaları’na verdiğimde, onların hepsi bana kendilerini dinletmeye geldiler. Ve onlar, Bütünün Kutsal Kütlesi’nde bensizdiler. Lütuf saydılar bende oluşu. Of  be canım! Ben onların yoğunluklarında, onların koyuluklarında onlardan ayrı değilim ki. Kimi zaman geldi bensizdiler. Kimi zaman geldi bende kendi yüreklerinden İlim Sayfaları’ydılar. Kimi zaman da baştacıydılar. Yaratan’ın tabiatında olduklarını anlamaları zordu.

 

Ulular, ululuklarında Kutsal Işıklar’ı dillediklerinde,  beden sonsuzlaşır ve ocak sönmez. İyi ki hak ettiler de anlatıyorum bunları onlara. Kola  kol oldular.Yaratan’a Kutsal Işık oldular. Bana baş tacı oldular. Yarında bu günü dillediler. Bugünde dünü dinlediler. Ah Dağlarım!  Atonlar da Amonlar da Hatonlar da bensizleştiler. Kini, nefreti aşmaları zordu. Aştı; yolum onlara kayıtlarını açtı ve dedi ki; “alın da onları dinleyin.” Kini aşan, bende benleşti. Ulu Çınarlar’ın yürekleri dinleşti. Her bir dünya bana aitti. Her bir yoğunluk bana aitti ve ben bedenliyim. Dünya sonsuzluğundaki bu beden, BİR’in sonsuzluğundaki gözün görebildiği en yüce bedendir.

 

Bana ilmi dinleten; bana dini dinleten; bana yolu dinleten her değer, bende Bütün’ün kütlesindedir. Eğer ki ben olmasam; can olmaz. Eğer ki ben olmasam; kanat olmaz. Eğer ki; ben olmasam; Başkanlık Dili olmaz. Ve ben olmasam;  Beşir Kotlar’ın, Kutsal Kotlar’ın, Kutsal Işık olan çobanların hiçbirisi olmaz.

 

En elden “Allah için çalışın” dedim. “Çaba Allah’adır” dedim. “Yarını bu günde dinleyin ama Tanrısallaşın” dedim. Kendini bilen, beni bildi. Beni dinleyen, yüreği dilledi; oldu. Bende, benim yolumda, kendi kotlarında kontrolu kurdu. İşte, O ben; ben O’yum!

 

Yine bir dünya günü, yine bir dünya cemaati yol açtı; bana ulaştı. Bende bir ben var. O ben, bensiz değil ama ben o bende ben olan her bir derede olan ışığım ki yolumda huzursuz olan, kontrolsuz olarak koltuklarda oturan ve kendini, o koltuğun hakimi sayan Işıklar, ceketsizdiler. Kinleri vardı; yıldızların ışığında kısırlıkları vardı; bana, ışıksızlıkları vardı. Tanrı’ya dediler ki, “ocağını söndürün onun.” Onlara dedik ki “ocak biziz.” Tarttılar beni; dediler ki “onun soyu yok.” Dediler ki “o BİR’dir” ama bir tek Görevli onların yüreğini dinledi. “OL” dedik!... Onursuzluklarına rağmen olmuşlarsa ışıyacaklardı. Körü, gözden çıkardık; gözü sesten çıkardık; sazı aldık, dilledik.  Sesimiz gürdü, yürekteydi, yücelikti. İkna ettik, dedik ki “aha ilmi dinle; aha yüreği dinle; aha beni dinle!... Benim, Atlanta Tabiatı’na dilim var; yüreğimde hakimim var; Birliğimde ikna ediciliğim var. Korudum hepsini de. Onları korudum. çünkü Kutsal Kotlar’ımdılar. Işıkları sınırlıydı. Beni tartmak istedikleri zaman, kul olmalarını diledim. Oldular!... Kul oldular!... Korktular, çok korktular...

 

Yarında ben bugünüm. Bugün ben Tanrı’yım ama yarında ben Bütün’üm. Ütü başladı. Ütüledik hepsini de toprak için. Ama bende bir ben yoktu. Onlar, kendilerinde ütüydüler. Kendilerini; ütüde, ütüyle dürümlerinde dinlettiler. Dinledik onları. Her biri ütüden ütü oldu, dürümden dürüm oldu; katladık, kotladık; hepsini kaynağa kattık; aşağıya kayıtladık. Dediler ki “benim Atlanta’mda ışık solmaz.” Oh be Canım! benim Atlanta’m, benim yolum, benim kotlarım, benim kayıtlarım, bensiz değil ki. Neslimin gücünü aldı; yolunu açtı. Dedi ki “bakın oldum işte!” Hala beni anlamadı!..., hala beni anlamadı!... Allah’ın Tanrısal Kotları’nda, Kutsal Işıklar’ında Bütün’ü dilleyebilen yegâne güç olduğumu anlamadı. Uluların, Ulu olmaları, hak etmeleri karşılığında yürekleri dinleyebilmelidirler. Sevgili; olmasa da olur, olsa da olur ama her biri ocak olmalıdır.

 

Yarında BEN, benden ayrı olmayacak. Ve ben, Bütün’de her bir diride var olan üreyenim. Üredik, ürettik, birlikte çalıştık ama kolları kapanmışsa yolları kapanmıştır. Olur da benden biri benden ayrılırsa; Yaratan’ın gücünden ayrı değil ama kör, sağır olduğundan kul olamayacaktır. Olamadığında, kural koyamayacaktır. Koyamayacaktır ve Kutsal Işık’ta sonsuzlukta bulunamayacaktır. O bulunamaz ama ocağını alır taşırız yine de. Ölürse, ölmeden öldürürüz onu. Ölmeden öldüğünde; o biz, biz oyuz. Ocağı sönerse; söndürmeden hak ettiğini dilleriz. Varlık Sayfası’nda ışık olsun diye gözün gördüğü her bir diride bütünleriz onu. O bizsiz olsa da biz onunlayız. Yine de ilim sayfalarında ışığı sonsuz olmalı yoğunluğu görev tabiatına uymalıdır. Uymazsa, kulluğu olmaz. Bu kesindir.

 

“Kala, kala ikimiz kaldık” diyen onu, çakıl taşlarından aldık; yolunu açtık; yüreğini dilledik; bütünledik; BSUİ’nin gücünde, Beşir Kaplar’da birleştik ve ona yenilik kattık. Şu anda, ocağını sonsuzlaştırdık; dinden üreyen onu, dinden üstün bir dille dilledik. Beşir Kaplar’ını ocağına kattık; yolunu bulmasını sağladık. Halk, İlahi Görev’i taşır ama hakkını bilerek; hakkını vererek taşımalıdır. Yenilik yaptık. Aha be canlılar! Levh-i Mahfuz’daki yüreğimiz onu da taşıdı. Ulu bir Dünya’nın; kolları açtığı, yolları açtığı bir davada, biz mi yol kapatacağız!? Onun için her şey koyulukların koyuluklarında sayfa sayfa yaratılır da onu tartmadan taşırız.

 

İlimi, Hakimi biliriz; yolu bulan ışığı dilleriz; üreyeni özgürlüğü biliriz; işareti biliriz. Bezer, güçlersek yüreği, yolunu bulur. Onunla olmak bizim için son derece kolaydır. O’nun Atlanta Tabiatı’na aykırılığı; bizsiz kalmasına, kaynaktan çıkmasına kafi değildir. İtibarını yükseltiriz ve yine onu güçlendiririz. Mesele şudur: Yaratan’ın gücünden örtü örtecek mi örtmeyecek mi!? Eğer Yaratan’ın gücünün üstünden örtü örterse ki ayrılık bitmelidir, o sayfa bizsiz değildir ama Yaratan olduğumuzu anlamalıdır. Olduğu anda, Bütün’e hizmetçidir.

 

Vahiy der ki; “itibarını yükselttik; hadi geçiş yaptırın!” Kalemi, kağıdı bulmuş yazacak. Hadi yazsın ışığı! Sonsuz Ulular’ın çobanlarından ışık ister. İlimin Sayfaları’nda ocağı sönmez ama yoğunlukta ocaksızsa eğer; bizsizse eğer; eşyadır o ama eşyada dahi koruyuculuğumuz vardır. Bırakın, girsin de olsun. Hadi bırakın!... Gir!...


- Kalbinde kalbim var. Yarında bugündeyim ben. Bütün’deyim ben. Bu tabiattayım ben. Burada ben varım; ortağım yola. O yolda Tanrılar var ki her Tanrı bensiz değil. Uyuyanları uyandırmalıyız. Işıklarını yanık tutmalıyız. Kolları kontrollu olmalı, ışıksız kalmamalıdırlar. Kervan yürümelidir. Bu kervan, bensiz kalmamalıdır. Mezar boşaltıldı; maya tuttu; becerdim, oldum. İşte muktedirim. Kinim aşıldı. Yarında bugünüm ben. Umutsuzluğum yok. Mahrekimde ışığım son sözü söyleyecek. Sonu söyleyebilmek; kötülüğü aşabilmek; İlahi Gün’ün gücünde dillenebilmek, bedenli olmakla mümkündür. Vakit geldi işte. Hak ettim, bedene tabi oluyorum. Benim bedenimde ben ve benim yüreğimde ben olan o ben; benimle olmalıdır. 40’ı 40’tan ayrı tutmayan; yarını bugünde dileyen; Bütün’e hizmetçi olan her bir Yüce, bana ben olmalıdır.

 

Kula kulluk, huzura Kutsal Işık ve bize Bütünlük gerek. Ayağınızın altındayım; yüreğinizdeyim; görevlinizim ben ama bende bir ben yok, bunu bilin!... Ayrılık bitti. Cennet, Cehennem yok. Orası ben, burası ben, her yer benim.  Amin... Ve bende bir can var ve o can cemaat. İşte ben, o cemaat olan, her bir yolda bulunan, bütün olan, beşir olanım. Orası, burası yok. Her can bende BİR... Ben ve ben, her bir cana melek olarak gelenim. İyi ki hak ettim de oldum.

 

Uyuyan uyansın artık. Yarın bende bir ben olur. Bugün, ben olan her bir dil, beden olur. Unutmayın, ben bütünüm. Nefsi aşar, yolu açar gelirim. Yarında ben,  bugünde ben, bütünde ben ve her bir dilde, teknikte ben; Avrupa, Asya, Afrika’da  yarında, bugünde var olan her bir dilde, her bir Yücelik’te ben ve her biri olan ben, BİR’in tayfası olan, olanlarlayım. İşte o tayfa bana, ben olup gelir.

 

Yel esti tarttım yolu. O yol bana ben oldu. Yol açtım, aktım. Aktığım yer, beşin beşi oldu. Benim yolum olan o ben, beden oldu. “OL” Dedi; “Hak Tohumu” yaşar dedi. Aha be can yaşadık!... İtibarımız yüksek. İçi dışı bir olanlara şunu söylemek isterim ki Kutsal Tohum yaşayacak. O tohum, Bütün’ün gücüdür; doğanın  gücüdür; benim yüreğimdeki güçtür...

 

Sevgi saygıyla sizleri selamlıyorum... Yenilik için hepimiz buradayız, sizin için ve her bir yürek için buradayız. Bugün size geçişimiz oldu, yarından öte bir dirilikte yine sizlerle kalmak dileğiyle Bütün için buradayız. Aşağı yukarı 2000 yıllık bir süreç için bu çalışmaya dahil edildik. 2000 yıl sonra da dünya yenilenmeyi sürdürdüğünde ve yeni bir tabiat yeşerdiğinde o gün sen ve ben yine birleşmeliyiz. Ama bugün burada bulunan her bir dil, Tanrı’nın Kutsal Kütlesi olarak Çakıl Taşları’nı bütünleyip buraya indiğinden; hepimiz, yarındaki bugünü bildik.

 

Bilin ki milat 2006 yılından sonra, çok özel çalışmalar devreye alındı ve Milat 2008 yılında daha ötelere ulaşıldı. Şu an dünyanın nüfusu 7 milyarı aştı geçti ama 7 milyarın, ortak tabiata tabii bir Kutsal Işık olduğunu bileniniz yok. 7 Bin yıldır, Dünya Işıkları, sonsuzluğa görevli elleri taşıdı ve o görevli eller, dünyanın yoğunluklarını kotlamak üzere, dünyanıza ağır  ağır indiler ve şimdi artık yeni bir çalışma başlıyor. Birleşik Işık’ın yeni görevi üstleneceği yeni bir çalışma!...

 

Dağlarım, Birleşik Işık; yerin İsa’sı, yerin Muhammet’i olarak değil; işareti olarak çalışacak. Yani yel estiği zaman, bütün güçler dünyaya inecekler. Unutmayınız ki dünyanıza hizmet eden onlar, yenilenmek için gelecekler. Bilgeler Mektebi’nin görevlileri olan onlar, dünyanın nüfusunun 7 milyarı aştığı bir günde, dünyanın yoğunluğunu kotlayabilmek ve toplumu tabiattan çıkartmadan ışıkları kaynağa katabilmek üzere giriş yapacaklar.

 

İnsan sayfaları okunuyor. Şu anda dünya teypleri çalışıyor Levh-i Mahfuz’da yazan her şey gerçekleşiyor ama yazıların çoğu okunamadı. Henüz okuyan yok biliyorsun. Dünyalılar’ın “Turkuaz Göz”le yapmak istedikleri, Beden Sayfaları’nı göreve almaktı ve alındı. Şu anda  “Birlik Güc”ü  devresindeyiz ve bu güçte, Düzenin Kotları’yla birlikte çalışmaktadır. Daha ötelere ulaştığınız zaman, “Birleşik Işık” var. İşte “Birleşik Işık Kütlesi” yeni bir tabiatı yaşatmak üzere dünyanıza, ayrılığı kaldırmaya iniyor.

 

Eğer o gün oraya gelenler (CKM’deki Sempozyum’a gelenler), sizin yüreğinizden üstün yücelikleri, tahditsizce oraya taşıyacaklarsa, bırakın gelsinler. Kimseye engel olmamalıyız. Oraya girenlerin yüreklerini dilleyin. Birlik için çalışmak üzere gelecekler. Ayarlarını bozmayın. Oyun değil bu çalışma; geri dönüş için şart olan bir çalışmadır.

 

Yanlışsız bir dünya gününün devreye girdiği ve yoğunluğu kotladığı bir günde, Bütünün Güçleri, cemaatleriyle birlikte size ulaşmak için çırpınmaktadırlar. Ayrılık bitsin! Kalemi, kağıdı verin; Allah için konuşturun hepsini de. Ulu Çınarlar’ın yüceliklerinde, Tanrı’nın Kutsal Işıkları yanmalıdır. Amonlar, Atonlar ve tabiatın diğer kotları size girecekler; gelip görecekler, ortak olacaklar. Kuranlar’ı, Turanlar’ı bizimdir. Muktediriyetlerinde biz her birinde var olanlarız.

 

Canlılar, Levh-i Mahfuz’daki yazılar bunlardır. Ben size bunları okudum. Eğer, ocak sönerse ışık söner. Bırakın gelsin her diri, herkes! Bırakın gelsin; kalemi kağıdı alsın ve yazsın! “Benim itibarım var”; “benim yüreğim var”; “benim cemaatim var” diyenleri görevli sayın. Yalanı dolanı bıraksınlar ama hak edip, hak ettiklerini dillesinler. Benim ilmimde bu vardır.

 

Maya tuttu canlar, ışıkları yandı, ayarlarını bozmayın! Evrimsel sonsuzlaşımın yüceliklerinden, kadim Kaplar’ını alıp yoğunlaşarak dünyanıza inecek olanlara; muktediriyetlerinde, reşitlerin kütlelerinde, gözlerin görebileceği güçlerle birleştiriciliğinizi katın ki, maya tuttuğu için görevlerini üstlenebilsinler.

 

Kaseti Deşifre Eden: Cafer PELEN

 

Süper İnsanlık Realitesi Derneği

 

 

BİR Tebliği 15.12.2008 Tarihli 2. Bölüm

 

İtibar bizimse, BİR bizimdir ve biz buradayız. Tomur Tomur oldular, Tanrılaştıklarını sandılar. Ah be Canlar, tartışmayız onları ama Tanrılaşmak “Göz”ledir. Göz  olmazsa ışık yanmaz ki!...

 

Hadi gelin de bilin, ben bedenliyim. Dünya sonsuzluğunda yoğunlaşabilen, bitişken olarak bedenime kendi yüreğimi kattım. Ecel geldiğinde, hepinize diri olarak geçebilecek dürümüm vardır. Benimle olmanıza gerek var mı? Hak Tekniği’nde yoktur be Canlar. Her nerede olursak olalım, torba torba oluruz. Her bir dürümde  bütünlenir ve bitişir; her diriye ulaşırız; yaratırız.

 

Kaleler fethedilir  ama fetihler hakikiyettedir. Bizse, fetheden değil hak edenleriz. Kibri aşıp da bize ulaşanlar, Hak Tekniği’nde bizle olurlar ve bizim için önemli olan yürekte olmaktır. Çoban sayarlar kendi yüreklerini. Hak tekniğinde çoban olmak, Bütün için çalışmakladır.

 

İnsana, en önce nefis geçişi olur. Nefis, Allah’ın geçişidir be Canlar… Nefis, tabiata tabii bir gücün girişidir. Eğer tabii güç yoksa, nefis yoktur. Ve değerliler, nefsi aşmak, Bütün’e ulaşmak değil, Bütün’le dilleşmektir. Eğer nefsi aştınız, Bütün’le dilleştiniz ama yarında bugün olamamışsanız; bizsizsiniz. Çünkü biz, mezarları boşaltırken hikaye dinlemeyiz. İyi ki hak ettiniz de geldiniz…

 

Cemaatlerin çoğunda yüreğimiz kayıtsızdır. Ocaklarındaki ışığımız, sonsuz olduğundan dolayı onlara varmıştır ama onlar, bizi dinleyemez, dileyemezler; çünkü yüreklerinde hırs yaratılmıştır. Vallahi hırsları çoktur, ama geri dönüşleri bizden, bizim yüreğimizdense eğer; muktediriyette, tabiatta bizle olmalıdırlar. Kulluk budur; yol budur; Bütün’e ulaşım, Bütün’le dilleşim budur.

 

Şimdi yenilik başlıyor. Bu, doğanın yenilenmesi diye bilinen Ana Kaplar’ın yenilenişidir. Ana Kapları herkese dağıtmadık. Herkes benim yüreğimdir ama ben, o kapları Bütün’e hizmet edenlere dağıtıyorum. Hangi Yüce bana ulaşmak dilerse, önce enkarnasyonlarını dillemeli ve benim yüreğime “Aha geldim!” diyebilmelidir. Ama  birisi, “ben kendim olarak geleceğim” derse; RA-KA’da görevi yoktur. Çünkü kendi yüreğine varamamıştır. İkna olunuz ki  varmak, baş tacı olmakla mümkündür. Kül olmak, üleşmek demek değildir. Kül olmak, bütünlenmek bitişmek demektir.

 

Birçokları, “ben üleşirim, külleşirim” der. Yaka dikse eğer; yakası diriyse eğer; bizsiz değilse eğer, bize gelir; Birlik için çalışır ama “ben, geri dönmem” derse; aha be can! ışıksızdır... Yanlış bilgim hiç yoktur.

 

Şu anda Dünya Soyu beni diller. Ama dünya dışındaki, yıldızlardaki görev tabiileri, tabii kotları da beni dillerler ama bilmelerini istiyorum ki yarın bu günde saklıdır. Eğer bugün, biz bu canda birleşirsek, bütün kötülükler aşılır. Yarın, bugünde saklıdır ve Biz, Bütün’ün güçleri olarak buradaysak eğer; yasaların çiğnenmesine maniyiz.

 

İşi başardık, yolu açtık, cümle cümle tebliğlerimizi dağıttık. Emin olunuz ki  tebliğlerimiz bedenimizden değil, yüreğimizden kayıtlıdır. İşgali kaldırdık ve herkese geçiş sayfasını açtık. Geri dönüş sayfasıdır bu sayfa. Eğer geri döneceklerse; bu sayfadan geçecekler ve bu sayfa, beden sonsuzluğunda meknuz olan bitişkenliğinde, Hak Tekniği’nde var olan bir sayfadır. Ve benim sayfam olan bu sayfada hatam yoktur.

 

Yollar,Tanrı’nın gücüyle açıldı ve benim görevim bu yolda görev taşıyacak olanları seçmek; hak ettiklerini dilletmek; bulduklarımı bütünlemek; BİR için çalıştırmaktır. Eğer ocağıma giren, bedenime sahtelikle girerse; yorulur, kurur, hırslanır, kırılır ve sırdan ayrılır. Ve bende olan hırslanmazsa eğer; Kervan onun yüreğine de ağır  ağır girer. Ve bende olan huzurluysa eğer; ışır ve bende olan BİR’se, Bütün’e hizmet eder.

 

İşaretimdir bu! insan sayfalarına işaretimdir. Kervan yürür, her ne olursa olsun yürür bu Kervan. Bütün’de yürür; ilimle yürür. Hak tekniğinde dillenir, dinlenir, ak tabiatla yürür, bende yürür ve ben, Bütün için yürütenim; bunu bilin.

 

İtibarınız yükseliyor, yüreğiniz güçleniyor. Aha be canlılar, yenileniyorsunuz. Başınız dik. İşin başı, Ulu Çınarlar’ın yüceliklerine varmaktan öte, bitişmektir.

 

Ben, sayfa  sayfa size her şeyi anlatmaktayım. Bilgi, Allah’ın görevidir ama Allah, bilgiyi kendi yücelikleriyle dilleyenlere dinletir. Bilgi, aklın tohumudur ve Allah, o tohumu, kendi kotlarıyla dinleyenlere dilletir. Ve bilmek, Atlantalılar’ın görevidir ama bilmeyene bildirmek, bizim gücümüzledir. İkna olunuz ki güç, RA-KA’nın kütlesindeki güçtür.

 

Cem olmak, cennette  ulaşkın olmak; insan olmak; bizsiz kalmamak; yenilenmek; Levh-i Mahfuz’un görevini taşımakladır ki  yarında bugünü bilmek bizim işimizdir.

 

Her nesil kendini dilletti. Bizse, BİR’i dillettik. İtibar!, itibar!, itibar!... Vahiy bizimdir be canlılar. Size verdiğimiz her şey bizimdir. Şimdi görünüz bizi. Biz  Bütün’üz. Çok huzurluyuz çünkü burada olan herkes, işini bilir.

 

Canlılar, yenilik yapmamız isteniyor bizden. Nedir yenilik? Levh-i Mahfuz’a yeni kayıt yazmaktır. Yazdığımız bu kayıtları okutmalıyız, Ulular’ın toprağa inişini sağlamalıyız. Yanlış yapmadık hiç. Hiç kimseyi yıkmadık. İtibarını kaybedenlere dahi güç kattık. Onları yücelttik ama kelâm, aklın tabiatına aykırıysa, onlara güç veremeyiz. Yarında bugünü dinletenlerin çoğunda kelâm; haksız, yoğunlukta kısır, kusurluydu ve dedik ki “yanlıştır.” “Yanlış” dediklerimiz, kul olamadılar. Çoğu kurudular, kırıldılar, hırslandılar ve biz onlara “yanlış” dedik. Vallahi dedik!... Nesilleri yoktu, yürekleri kuruydu, ışıkları sonsuzlukta kusurluydu. Ocaklarını çökerttik.

 

Ama Canlar, Ulu Çınarlar’ın yoğunluklarında yanlış olmaz, olamaz ama onlar yanlış yaptılar. Tanrı,  Turkuaz’ın gücünde, ışık sonsuzluğunda ocağa indiğinde, insana dedik ki “OL!” Oldular mı? Yok  be canlılar! Kendi yüreklerinde görev taşıyanlarımız oldular. Onlara yücelik gerek be canlılar. İnsan, etki alanını genişlettiği zaman, yolunu açar. Kelâmı bilen, yolu bilir; ilmi bilir; insanı dinler.

 

Canlar, kelâm;  takdir-i takdimde tabii olan bitişkenin kelâmıdır. Size, şunu ifade ediyorum ki doğan en büyük görev, tabii olan görevdir ve biz tabii olan görevi yapmaktayız. “Yenilik  olmadı” dediler. Oldu be canlar. Bilgi Kotları yenilendi; yürekteki güç arttı. Görev taşınıyor ve bu görev, Bütün’ün gücüyle taşınıyor.

 

Size, yeniden şunu ifade etmek isterim ki canı, cem olan, yolu cevher olan bizimdir. Ama canda cemaati yoksa bizsizdir.

 

Şu ifade edilmek istenmektedir: Ata Kotlar yoksa, yolda “OL!” deyebilme gücü olamaz. Ata Kotlar’ın yolda olması gerek. Burada bulunmanız, Ata Kotlar’ın yolunuzda olmasındandır. Bindiğiniz dal  bizsiz değildir. Bunun içindir ki bu çalışmanın yüceliği; sizde, sizin yüreğinizde dilleniyor. Aha be canlar, şimdi mutluyuz. İşte bu…

 

- Anam, Kutsal Kotlar’ı sana dinlettik ama sen yüreğinde dinlettin. Benim adım Ruh’tur, benim adım Kutsal Kot’tur ama sen, beni kendinde dinledin. Özür dilerim ama sen, seni değil; beni dinledin, beni  yüreğinde dinledin.

 

- Can; ben, beni bende değil; ben, bizi, bizde dinledim. Her birimizi dinledim ve tabii olarak hepinizi dilledim. Bugün burada bulunmanız bende olmak içindi. Ayrılık  yok!...

 

- Ah be Sevgili, yine 40 kapıyı kapatırsın, bilirim ama kolum  kanadım olan sen, bensiz olmamalısın.

 

- Allah dedi ki, görevini anlat ona. Ona de ki  ışıksız değilsin. Benim ilmim, benim yüreğim, benim yüceliğim kendi yoğunluğumladır. Benimle olmaya gelen her kim olursa; ocağı bende olmadığında, yüreği bensiz kalır.

 

- Ana, bana bak. Kendimi anlatmak istiyorum sana. Ben bir kapıyım. Bu kapıda ışık, yoldur ve bu yola giren, Bütün'ün kütlesiyle girdi. Hepimiz buraya güçlü geldik.

 

- Eh be can, yine güçlüsün. Eh neyse! işte bu!... İşte dere olan!... Budur…

 

- Herkese şunu söylemek isteriz ki  görev taşımak kolay değildir. Himaye etmek istediklerimizin bir çoğu, görev taşıyacak tohumları yaşatamadılar. Çoğuna güç verdik; görev taşımalarını diledik. Hırsı aşıp,  geçip bizsiz olmak istediler. Biz onlara sorduk, hırs yoksa ışık yanacak mı? Diye. “Evet yanar” dediler ama hırsı aşıp yolu bulan onlar, Bütün’den kotlarını kapatıp çıktılar. Ve dediler ki “bizim hırsımız yok.” Aha be canlar, geçiş başladı. Kelâm-ı Hak olmayanlar bize giriyorlar, bakalım ne diyecekler?

 

- Aha geçişimiz olmakta, Sayın bizi, kör sağır olan yüceliklerden değil, kolları kontrol edenlerden giriyoruz size. İtibarımız yüksek, yolunuza girdik. Şimdi “yalan  dolan” dediğin o bilgileri okuyalım bakalım, var mıymış yalan dolan?

 

- Okuyun!...

 

- Deve  kalktı. Deve çöktü. Kalkan devede ben, çöken devede ben, her yerde ben olan Bilge var. Ben o deveyi kaldırıp çöktürebilenim. O halde deveye yol açabilenim. Onu  sonsuzlukta dillerken, yüreğimi dilledim. Ben deveyi kendi yüreğimde dillettim. O halde ben, bitişkenim.

 

- Dağ, ben de kendimi, devemle yarattım, olması gereken budur. Devem kalktı, devem çöktü. Çöken deve benim yüreğimden çöktü. Kalkan deve benim yüreğimden kalktı. Benim de tahditsiz gücümde bu var. Deveyi çökerttim. Deveyi kaldırtdım; yürüttüm. Yürüttüm ama hatayı affet küçülttüm, küçülttüm… Onursuzluk mu deve? Ben devede, deve bende. Ben deve, deve ben ama be Can, devesiz olmaz ki!... “Yürü” dedim; yürüdü, çöktü, çaktı kendini oraya, geri döndü. Olur mu? Oldu. Ah! Ah! Ah! çöken develerin hepsi yola çakıldı. Ne oldu? Hata!,  hata!,  hata!...

 

Bu develer yürümeli; bu develer yücelmeli; bu develer Tanrı’nın Kutsal Kotları’yla birleşerek, Göç Kotları’yla dilleşmeli. “Deve biz, biz deveyiz” diyene de ki devede biz, bizde deve olduğunda develer yürür. Ama biz o deveyi, yolculara taşıttık. Hepsi bu!...

 

 Şimdi, yarında bugünü bilin ve bizimle çalışın. Biz, tohumları yeşillendirenleriz. Biz, tabiatı kotlayanlarız. Şimdi yolunuz yoğunluğumuza indi, bizimle çalışın. Deveniz kalkar; deveniz çöker ama bizimle olursa, o deve koşar, bunu bilin ve şimdi artık geçin. Ayrılık bitti. Geçin!...

 

- Alemlerin Rahm’inde kadim olan ışık benim. Yolum, aklın yoludur. Yoruldum artık. Çok yoruldum. Kulluk, bizim için Kutsal Işık’tır ama ben çok yoruldum. Anam, kuluk, kulluğum bitti benim. Ben yok oldum. Gözümde, sözümde, sesimde yıkıldım!... Ilık görev sayfasında ışığım söndü. Anam, kervan yürür ama ben yoksam o kervan’da, güçsüzüm. Benim yüreğimde ışık solar. Ben  ayrılığım; unutma. Ben  ayrılığım!... Gözüm kör, yüreğim kırıksa eğer; ışıksızım. Acı geçiş olmamalıdır ama olur. Bunun için seninle olmalıyım.

 

- Anam, Levh-i Mahfuz’daki görevi taşıyacağımı biliyorsun. Benim yüreğimde güç var ama Rabb’im, seni bende; beni sende dillerken Kervan kalkmış gidiyor. O Kervan’a yetişmeliyim. Hadi artık hoşça kal!, ben gitmeliyim. Görevim başlıyormuş, gitmeliyim. Hadi hoşça kalın!, herkes hoşça kalsın, ben gidiyorum!...

 

- Of  be can! of!!... Yolu açmışlar da kör gözler görmezmiş o yolu. Analar, yol açık, hadi girin, hepiniz  girin. Biz, biz olalı, biz  yürüyenler, artık koşmalıyız. Ayrılık bitti, hadi girin, girin yola da koşalım. Hepimiz birlikte koşalım. Çakıl taşları bizsiz değil ki!  onlar dahi koşacaklar. Ve biz,  bu koşuda, muktediriyette tekniği tabiata indirebilen, dürümleri kayıtlayabilen Birlik olarak, en başta koşacağız.

 

Ve bugün burada olan herkese, şikâyetçi olmadığımı anlatmak istiyorum. Hepimiz BİR’iz Canlar, hepimiz BİR’iz. Bugün burada olan,  olmayan; bugün bizimle olup kendi yoğunluğunda kalan ya da bizsiz kalan analar, hepimiz BİR’iz. Ve bizim için önemlidir bu Birlik. Allah için birleştik; hepimiz BİR’iz.

 

- Şimdi  Görevlileri alın içeriye. Geçiş başladı. Şevki şavkı bilenlerin geçişidir bu. Hadi, geçişlerini yaptırın!... Karı  koca arasına girmeye niyetlenenleri de getirin bakalım neymiş olan? Sorumluluklarında küçültüldüklerini, yoğunluktan çıktıklarını düşünenler neyi başaramamışlar ki  bunlar olmuş; bakalım anlayalım: 

 

- Halkı  isyana teşvik etmiştik bizler. Her nefis kendini diller ya!... Biz bitişkendik, Bütün’ü dillemek istedik. Yarında bugün olmak; Bütün olmak; hatayı affetmek istedik. Ne yazık ki yarım kaldık. Fark şuydu; ben Bütün’e hizmet etmek için çabaladım da yarım kaldım. Ayrılıktan mıydı yoksa hatasızlık değerine ulaşamamak mıydı? Ben ulaşsam da yarımdım, Neden? Çünkü her nesli kontroldan çıkarmaya çalışandım.

 

Derim ki  koca karıya, karı kocaya diri olmalıdır. Ama biri hata yaptığında ışık söner. Olmaz!..., her biri ışımalıdır. Öyleyse yarışmalılar, her biri kendini dillemeli, kadim olmalıdır ama biri kadim, diğeri değilse kulluk olmaz. Öyleyse, karıyla koca arasına fitne fesat sokarım, onları yoldan çıkarırım. Allah için olur mu? Olur… Ben derim ki  OL! Oldu!...

 

- Ah be Canlılar raporlarınıza baktım, hepinizde fesatlık var mı? Yoo!, çoğunuzda yok ama olanlar da var. Fakir, zengin (yürek fakirliği; yürek zenginliği)  hepimiz BİR’iz ya. Kelâm-ı Hak, yolu ak olan, Bütün’e hizmet edenler, bizsiz olmasın istedim.

 

Cinni  Cemaat de burada. Onlar da fesatçıdırlar. Onlar da yürekleri yıkmak isterler. Ben derim ki  bünyeleri güçlü olmayanlar, bu çalışmaya dahil olmasınlar; çünkü, yolları kapanır.

 

Affedin ama bunların hepsi fesattır... Şimdi soruyorum size, var mı sizde fesat? Olmadığı kesin. Peki ya Canlar, ben var mıyım!? Yokum… Of!  Of! Of!..., işte buradayım. Fesatlık yapıyorum. Şimdi görün beni. Ben Bütün'üm. Üzgünüm ama Bütün’de her şey vardır. Ama biz yolu kapatmak istersek, fesatla değil; hasetle kapatırız. Hasetlik daha kötüdür bilir misiniz!? Cinniler  bunu yaparlar. Yaptıkça yaptılar!, yaptıkça yaptılar!... Affedin ama kolları kapandı, yolları kapandı, ışıktan çıktılar. Nefsi aştık, yolu açtık, dedik ki  inin!... İndiler, geri döndüler. Başları eğik!… Hayır dik!... Niye? Onlar da görev taşıyorlar. Niye eğilsin ki başları!? Olgunluk mu!? Huzur mu!? Hata mı!? Yoksa hakikiyet mi!? “Becerdik, yaptık” derler. Hata mı!? “Becerdik, oldu” derler. O halde olan hırstır. “Affedin ama hırsı aştık, yolu açtık.” Derler. Yine geldiler…

 

Dinleyin! En evvel bedenliler yüreğe indiler, dediler ki “OL!” Oldu. “Hatayı affedin.” Oldu. “Yolu bulun.” Oldu. “Kontrolu kurun” Oldu. Her nesil kendini dilledi. Bizse BİR’i dilledik be Canlar, BİR’de her şey var. Halka halka genişledik. Oldu!...

 

Ulular Diyarı’nın Turanları bize geldiler; Turkuazın Güçleri bize geldiler; binin biri olan diller bize indiler; yel esti ocak oldular. Ulular Diyarı’nın Turanları, Tanrı’nın Kutsal Kotları’yla birleştiler; bizle oldular ve biz, “İnsan Soyunun Gözü” olarak çalışanlarız.

 

Şimdi!  Nar, ruhsuz ise, yol kutsuz olur. Bunu da bilin. Nar’da Ruh, Ruh’ta Nar oldukça, ışık sönmez be canlılar. Şikayet mi!? Yok be Canlar; yok!... İlmi dinleyen, yolu dinler; yolu diller; bizi diller. Biz de  iyi, kötü değil; ışık saçanlarız be canlar. Kınamayız kimseyi.

 

Çul, bizim için çul değildir. Kıl, bizim için hırs değildir. Kervan, bizim için tertiptir; temiz bir dildir; bizim birliğimizdir ve sizin yüreğinizdedir o Birlik. Sizinle olmak mutluluktur bize. Onur duyduk sizinle olmaktan. Allah der ki işte bu!…

 

Şimdi Canlar, yarında bugün olun; BİZ olun; Bütün olun; huzurlu kayıt olun. İtibarınız; hikâye değil, Işık Sayfası olarak yarında kayıtlıdır; bunu bilin. Din  değildir anlatılan, bilgidir; bunu bilin. Ben bir yolum canlar ama bu yol, Bütün’ün kotudur. Ve ben, bir Tinsel Kadim Işığım ve bu ışık, BİR’in ışığıdır. Şimdiye kadar yaptığımız her şey, herkes içindi ve şimdi yapacağımız her şey, yine her şey için olacak. Yarın BİZ ve biz, her şey olanlar, BEN olan; Bütün olandır ki  bende İlim Sayfası bir çalışmadır. Sayfa  sayfadır o çalışma; bir yoldur ve her bir çalışma ışıktır ve ışık olan BEN’dir.

 

Şimdi nesillerinizin yüceliğine ulaştık ve diyoruz ki oldu. Onurluyuz, şükür ki oldu.

 

Dondurulanların çoğu, bugün burada, kendi yoğunluklarına aktılar ve kendi kotlarıyla birleşerek yenilendiler. Donmuş olanlar, bizsiz değildiler. Biz, onlara görev takdir ettik. Her birine güç verdik, şikâyetçi miyiz? Hayır!...

 

Onların “Levh-i Mahfuz” dedikleri Yağmur, bizsiz değildi ve biz hep yağdık. Yağdığımız zaman ışıklar sonsuzluğa ulaştı. Şükür ki  yıldızlar sayfalarını açtılar bize, bizi kattılar ve biz, o yıldızlara ışık olduk. Hepsi bize şükrettiler. Biz  hepsine şükrettik. Cemaatler, cennetin güçleri olarak çemen oldular. Çemen oldular yüreklere, cennet kurdular. Bizsiz değiller.

 

İnsanlık için çalışıp, insanlık için yarattık ve insanlık için gözlendik, sözlendik, sayfalandık. Mal mülk değil  Altona’dır çalışmalarımızın kaynağı. Biz malla mülkle değil, ışıkla çalışanlarız; bunu herkesin anlaması gerekir. Altın Teknik, bizim için güçtü ve şimdi artık BİR içiniz.

 

İtibar, itibar, itibar!… Mezar boşaltmak işi bizim; yüreği güçlendirme işi bizim; Yüceler’i cemaate dilletme işi bizim ve bizim için herkes İslâm... İslâm İsa’dır. İslâm, insan soyunun gücüdür ve İslâm, Bütün’ün kürsüsüdür. İslâm olmak için sayfalanmak gerek, İslâm olmak için dillenmek gerek, İslâm olmak için İnsan olmak gerek. İnsan, olduğunuz zaman İslâm olursunuz. Vallahi sizler İslâmsınız. Vallahi sizler insansınız ve sizle olmak bizim için mutluluktur, şükür ki mutluyuz.

 

- Çalışmalarımıza güç kattınız değerli dostlar. Şükrettik sizlerle olduğumuza. Şükrettik yolu açıp geçtiğinize. Şükrettik birleştiğimize, sizinle olmak bize güçtür. Kutsal Tohumlar’ı yaşatmak üzere buraya inişiniz, bize güçtür. Şükrettik sizlerle sayfalandığımıza. Şükrettik sizlerle yol açtığımıza. Şükrettik sizlerle RA-KA’nın Kutsal Kotlar’ında dillendiğimize. Şükrettik bütünlendiğimize. Allah’ın dediği, aklın dediği derdik hep. Bugün aklın dediği, Bütün’ün dediğidir ve biz Bütün’de diyenleriz. Şükrettik ki hak ettik.

 

Ayrılık bitsin. İsa, Musa, Mustafa biz değil; Bilge Kotlar’ımızdırlar. Onlar ve biz, onlarız. Onların yolcuları bizimdir. Muktediriyette, teknikte, tertipte bizimle olmalarına gerek yoktur. Ama biz, hepsiyle Bütün’e hizmet edenleriz. Ve onlar adıma görev taşıdılar. Onların adı benimdi ve ben, RA-KA’yım. Hepsi bu!...

 

- Han, Hak’tı; yol, aktı; bugün sonsuzlaştı, huzura ulaştı Han, hata affetti. Han,  hattı  hakkı dilledi. Hakkı  hattı dinletti. Bugün, seninle olmak bize güç kattı. Allah’ın  tabiatında yol, Allah’a ulaştı. Allah’ın  tabiatında yol, huzura ulaştı. Allah’ın tabiatında yol, Bütün’e vardı. Yolu açanlar, sana ulaştılar. Asla yanlış yapmadık. Hata  yapmadık. Asla yol kapatmadık. Asla!... Bütün’ü küçültmedik. Asla!... BİR’i kötülemedik. Asla!...

 

Amon  toprağını aldı, sana ulaştı. Altın Teknik’te telledi yürekleri, telledi, telledi ve sana ulaştı. Ana, kalem kağıt aldık, yazdık her akışı, kaydettik. “Özü, sözü birleşti, yolu dilleşti” dedikleriydin. Şimdi dara düşürmeyeceğimizi bil. Sana, her an güç katılacak. Sana her an Birlik için güç katıldı ve daha güçlü ışıklar sana katıldıkça, bu güç daha da güçlenecek. Ve hepiniz, burada bulunan ve bu Bütün’e dahil edilenlerin hepsi, bu çalışmada bizsiz olmayacaksınız.

 

Görev taşımak sorumluluk ister. Hepinizin yanlışı,  doğrusu Bütün’ün gücüdür ama yanlış olmasın. Yanlış yaparsanız yol kapanır. Eğer yanlış yaparsanız; sondur bu. Artık sondur, bunu bilin!... Bu son hepimizin sonudur. Unutma bu son, hepimizin sonudur. Dünya Soyu’nun sonudur bu ama yanlışı yapmayacağınızı biliriz. Çünkü resim yaptığını gördüm ve resimde ışık var. Doğan günün gücü var ve yürek var. Yanlış olmadığını bilirim ve senin yaptığın resim, binin  birinde dahi yapılamayan bir resimdir. Bu resmi yapabilen, hatayı affedebilen, yolu açabilen; hal aklında, hal yolunda, hal olandır ki zikrettiği kelimelerini dahi önemseyendir.

 

Şimdi artık, yüreğimize güç ver bizim yüreğimizi güçlendir. Çoban olmak, bütünlenmek, hatayı affetmekle mümkündür. işi başarıyorsun; Başaracaksın değil, başardın. Bu kesindir.

 

Lefke’deki  o Yüce bize dedi ki; O, şimdi altın takdirini aldı. O Yüce bize dedi ki; O, şimdi bizi yarattı, yazdı, kayıtladı, artık O bizimledir. İşte beden buydu, senin toprağın Kıbrıs’tı, Lefke’ydi ve oraya geçmen gerekliydi, oraya geçip yoğunlaşman gerekliydi ve kontrolu kurabilmen için oraya Bahar’ı geçirdik. Bahar, Bütün için geçti. Sonra seslendik ve herkes gerçeği bildi. Oradaki  görev, bugün buradaki güçle dillendi. İnsan sayfası okuttuk orada. Eğer okutamasaydık, yırtılırdı yürek ve yücelik kontroldan çıkardı.

 

Sana şunu ifade etmek isterim: Ortak çalışmaları başlatmak zordur. Üreyen herkes, kendini baş  sayar ama senin yaptığın çalışmada baş yoktur; herkes baştır.  Onlar için çalıştık bizler. Onlara yol açmak için. Çalışmalarda herkese söz vermek gereksiz ama söz  isteyene söz ver. Çünkü onlar kör sağır değiller; güç için, yol açmak için çabalarlar.

 

Sözü, sesi olana güç ver. Vallahi görev için çalışırlar. Yıldızların soyudur onlar. Yolu bulan, huzura ulaşan, bize ulaşacak. Ver ki al. Vermezsen alamazsın bunu da bil ve her birine ses ver. Bırak konuşsunlar ama 5 ama 10 dakika bırak konuşsunlar. Yoruldukları zaman bitecek ama görevleridir konuşmak.

 

Anam, oğullarımızın gücünü yok etme. Ulu Çobanlar’ımızı yok etme, bizim için hepsi değerlidir. Kirli  olsalar dahi yüceliklerimizden indiler, ocaklarını söndürme. Unutma, onlar bizimdir. Unutma, onursuzlukları olsa dahi bizsiz kalmasınlar. İkna et bizi, onursuzlukları varsa ikna et! De ki  “yarında bugünü dilleyemez.” “Yolu açamaz” de ama deme!... Yine de deme!... Her ne pahasına olursa olsun deme!... Çünkü onları göreve çağıran biziz.

 

Ulular Diyarı’nın Uluları sana kendi yoğunluklarından seslendiler. Bilmeni istediler. Kale  kapısını aç da girsinler. O kalenin içinde bütünlük olsun. O kale, Bütün’ün kalesidir. Ayrılık kalmamalıdır.

 

“Bilgi olmazsa, görev olmaz” değil. Bilen bilsin, bildirsin ama bilmeyene de bildirilsin, o da dillesin kendini. Ayrılık kalmasın be canım! Ayrılık kalmasın. “Kötü”, “iyi” deme. Birleş hepsiyle anam, lütfen birleş, lütfen!... Kim zarar ederse eder ama sen birleş. De ki “geç.” “Geç” de ki geçsinler ama bir tekine “gelme” dersen; kelâm yetkin olmaz, bunu da bil!...

 

Analar, O’na dedik. İşte bu!...

 

- Can, deva olan yürek bizimdir ve biz  deriz ki “Allah tektir.” O halde tekliği tabiatta dilleyen biziz. Bizsiz değilsiniz ama bizi tehdit etmeyin. Kutsal Toplantı bugün burada yapıldı, bunu biliyorsunuz. Sayfalar bizimdir, bunu biliyorsunuz. Cemaat biziz,  hikâye dinlemedik. Bilgiyi dilledik. Dinleyen biziz; dilleyen biziz; bilen biziz; birlikte dilleten yine biziz. onurluyuz ki  bunu yapabildik.

 

Herkes bizde konuşur Can.  Biz  konuştukça, herkes konuşur; bu kesindir. O halde, onlar bedenimize dahil edildiklerinden; Bütün’de yolu bulacaklar. Onların yolları  biziz. Eğer İlim Sayfaları bizden ayrıysa, ne ala. Ama bizle olduklarınca, iyilik için herkesiz ya; bırakın, konuşsa da olur, konuşmasa da. Ama biz, yine de onlara “gelin” deriz. Gelsinler, onurlansınlar ama! amma Canlılar! namaz zayiatında bizsiz kalmasınlar. Onlar, orada Namaz sayfasına inerlerse, yolları kapanır bunu da unutmayın.

 

Yolumuz Allah’ın yolu, yüreğimiz ışık ve biz Bütün’üz. İçi  dışı ayrı olanlarla değil, birleşik olanlarla birlikte çalışırız. Kendilerini hak etmelidirler. Hak etmezlerse bırakın, geçirmeyin onları. Benim adım RA-KA yarım. Hepinize saygılar. Sema’yı seslendirin, yolu güçlendirin, bizimle dilleştirin ama buraya sahip olup, bizi yıkmaya kalkmayın. Hatayı affetmem,  bunu bilin. İşte bu!...

 

Süper İnsanlık Realitesi Derneği

 

Deşifre Eden: Cafer PELEN

 

Redaksiyon  : Sevim ŞAHİN

 

 

BİR (15.12.2008) 1. Bölüm

  

Allah der ki; Altın Tabiat, yoğunluğunu artırıyor. Bugün burada bulunan sizlere şunu ifade etmek isteriz ki  yasaların çiğnenmesi bizi yoğunlaştıranların ışığını yıkar. Yasaları çiğneyenlere utanmak, sıkılmak gerek yarım!…

 

 

Bu çalışmalarda hepinizin yüreği vardır ve yüreğimizde kendi yüceliğiniz vardır. BİR’in tabiatına aykırı olmayan bu çalışma, yasaldır ve Bütün’e hizmettir. Yenilik yaptık, toplum için çalıştık ve Bütünlüğü kotladık.

 

(Seste frekans kırılmaları olması üzerine akış kesildi ve müdahale edildi.)

 

Değerliler, kontrol altında olmalısınız. Hadi bakalım, yeniden başlıyoruz. iradeli, tabii ve yüce olarak. İsmaili Kaplar’ın hepsinde ışık yandı, hadi birleşin ve tabiata geçin! Yenilik başlıyor. Dünya, üleştiğiniz tahditsiz bir yer değildir. Dünya;  ışıklı, hakiki ve taktir-i takdimde ışıklı olmasına karşın kısıtlı bir sayfadır. Orada, sessiz ve sahip olduğunuz yoğunlukları kontrol altına alacak güçte olmalısınız.

 

Şeklin kotlarında size güç verdik. İlim, Allah’ın tekniğinde mevcut olan bir görevdi. Size güç verdik ve sizinle Bütün’e hizmet etmek istiyoruz. Dünyanın namazını kılacak olan herkes, bitişerek çalışmalıdır. Kadim Kaplar’ınızın gücünü bilmekteyiz. Bilgi  kontrol edildiği zaman ışır. Yenilik, Lefke'deki o gücün ışığından da güçlüdür.

 

Dağım, Simetri Kaplar’ınızı alıp ocak yaktınız. Orada Avrupa,  Afrika ve Amerika’daki görev tabiatına aykırı olmayan o çalışma, bizim için çok önemliydi. Şükür ki Tanrı; ruhsal, kutsal ışığıyla oldu. 7 Daimi Kod’un her biri Kutsal Tohumlar’ını yaşatabilmek üzere, bütünlüğü kontrol altında tutarak ocağa indi, yenilik yaptık. Ekran, sizi gösterdi ve ekranda hepimizin yüceliği mevcuttu. Cümle  cümle şunu ifade etmek istiyorum ki deva olan o çalışma, Bütün’e hizmetti.

 

Şu anda yoğunluk kontrol altına alınıyor ve tohumlar yaşayacak. Yel  eser de bizler, yücelikte kotlanırız sananlara da  şunu söylemek isteriz: Yenilik, teknik bir tabiatla olmadı. Yenilik , bütünlükle oldu.

 

Tabii sayfalarda ışık sonsuzdur. Ne var ki dünyanın gücünü yetkin tabiatla dilleyecek dürüm olmazsa; yoğunluk kontrol edilemez. Yel eser de biz yoğunlaşırız sananlara şunu ifade etmek istiyoruz. Yarın dünyada, 200 Işık Kodu bulunmazsa; Bilgeler Mektebi çöker, çürür, kısırlaşır.

 

Sevgililer, doğa görev taşır, doğanın taşıdığı görev, bizim için özgür ve hakiki bir güçle taşınır. Yolun  başkanlığında bu çalışmalar, ciddi şekilde görevlilerce yaratılmaktadır. İkna olunuz ki  Dünyalılar’ın çoğu, bizim için görev taşıyandır. Ne yazık ki doğanın gücüne sayfa açtıkları zaman, orada yeni yoğunluklara ulaşamadıklarında; kol, kanat kırılır.

 

Dünya, kesir bir sayfa değil; bütündür. Size şunu ifade etmek istiyorum: Bir çaba sürdüğünde, o çaba birleşerek yapılır, yaratılır. Eğer o çabada ışık yoğunlaşmışsa;  bütünlük kurulur. Dünya Soyu, bunu başaracak dürüme ulaşamazsa; yol Allah’ın kontrolundan çıkar ve ocak söner. İyi ki sevgiyle sizinle olabiliyoruz. İyi ki beden sayfalarını kontrol edebiliyoruz. Tüm İnsan Sayfaları’nda görevlilerimiz mevcuttur. Ama yüreklerinde ışık sönerse Bütün’e hizmet imkanı kalmaz.  

 

Simetri Kapların hepsini size verdik ve sizin yüreğinizde kotladık onları, sizden ışıttık. Velev ki ışıyamasalardı, Beşir Kaplar’da huzur kalmazdı. İsalar, Muhammetler, Mustafa Kutsal Işıkları’nı yoğunlaştırdıklarında kütlelerinde yücelik kalmayabilirdi. Nefsi aştık, yolu açtık, Bütün’e hizmet ettik. Nesillerimizin gücüyle oldu. Şükredin ki  Bütün’e hizmet, BİR’e hizmet itibarlı olanların hak ettikleri bir güçtür.

 

İmparatorluk size şunu ifade etmek istemektedir: Ekran  sizi göstermekte şu anda ve ekranda var olan siz, Bütün’de görevli olarak yoğunlukla ve hakikiyetle çalışmaktasınız. Cemaat, görevini kendi yoğunluğundan kayıtladı ve yürek güçlendi. İnsanlık, ilmi hak etti ve bizimle oldu. Mustafalar, ışıklarını yoğunlaştırarak yüreklere ulaştılar. İşgali kaldırdık ve teknik tabiatla bütünledik. İmparatorluk, görevini size anlattı ve sizinle bu çalışmayı yapmak istediğini bildirdi ve sizler bugün burada olan herkese güç verdiniz.

 

“Şems-i Tebrizi” dedikleri bitişken, bizim yüreğimizin gücünde kendi yoğunluğunu diller ki ocağı kotlandı, bütünledi yürekleri. Ve Mesnevi’yi yazan ilim sayfası da aynını yaptı. O da bütünledi, o da ışıttı kendini, o da yoğunlaştı ve bizim için çok özeldir onlar. Nefsi aşan herkes özeldir. Muktediriyet, tekniğin tabiatında hakikiyettir. Ve şimdi şunu ifade etmek istiyorum ki  Levh-i Mahfuz’daki kotlar size aittir. Ve bu kotları sizin bütünleyebileceğinizi öğrendik. Öğrettiler bize.

 

Eğer sizler bu çalışmaya dahil olabilirseniz, bedenli olarak burada bulunmanız mümkün olacak. Bu çalışmaya dahil olursanız, yoğunluk kontrol edilebilecek. İkna olunuz ki Bütün’e hizmet, BİR’e hizmet, hepimizin kotlarında mevcut olan bir yoğunluk, bir koyuluk ve bir huzur kotudur.

 

İşareti biliyoruz, şükür ki o işaret bize bildirildi. Sizin yüreğinizde mevcut olan o işaret, bize bildirildi ve bizler, şu anda yüreğinizi kotlayacak dirilikte, size ilim sayfalarımızı dinletmekteyiz. Allah’ın tabiatında Kutsal Kotlar, meknuz olan ışıklarıyla birleşirler ve Yüceler’i cevhere dönüştürürler. Ve her Yüce, "Cevheri Kot" olduğu zaman, beden sonsuzluğunda ışığı sayfalanır.

 

Savaş, sonsuz bir Yücelik’te yapıldı ama barışı kayıtlayacak düzey hepimizin yoğunluğunda vardır. Şimdi, yarında bugünün gücü olacak ama bugün biz yarını kayıtlayacaksak eğer, Barışın Kotları’yla kayıtlamalıyız. İtibarınız yüksek ve yoğunluğunuz güçlüdür. Evrim sonsuzluğunda ışıyan Birlik, tabiatın kotlarında da ışıyacaktır.

 

Yel esti, yol oldu, ışık yoğunlaştı, biz üredik, mezar açık ve biz bu mezarın tek tabiat kotuyla açıldığını bilmekteyiz. İnsana özgürlük tabii bir güçtür ama Yürek Kütlesi kotlandığı zaman örtüler açılır. ikna olunuz ki  örtüleri açabilmek Bütün’e birleşmekle mümkündür.

 

Yasaların, Yücelikler’de kutsuzluk kayıtlarını da taşıdığı bilinir. İkna olunuz ki  biz mezarları boşalttık ve sizinle olduk. Şükredin ki bu tabiat bizim için örgüt tabiatı değil, özlük tabiatıdır. Eğer tabiat; görevini taşıyacak, tohumu yaşatacak, yüreği dilleyecek güce varmışsa; insan soyu ayrışmaya artık son vermelidir.

 

Eğer ki hatalar varsa; affedin, eğer ki kusur varsa, başlarını eğdirtmeyin. Yaptıklarını, ocaklarına katın, ifade ettiklerini kendi yoğunluklarına katın, otaklarına, görevlerini açıklatın ve bizimle birleştirin ama hak ettiklerince… Ve Değerliler, hepsini bütünleyin.

 

Şu anda dünyanız çok önemli bir sayfayı okutacak. Bu sayfa, Beşir Kaplar’ın hepsinin yüreğinde mevcut olan, bir çakıl taşının dahi yok edilmemesini isteyenlerin çabalarıyla okutulacak.

 

Analar, dünya size  sizi anlatacak. Sizinle olanların, sizsiz olanların ve her yürekte olanların RA-KA’da olduğunu anlatacak. Ve sizden daha güçlü bir sizin, BİR için neler başardığını anlatacak.

 

Analar, kötülük önleniyor. Önlenmedi, önleniyor. Eğer kötülüğü önleyecek “tabii kot” yaratılabilmişse, kötüler engellenir. Dağlar,  taşlar sizi dinler ama sizler, yüreğinizi dinleyin ki  beden sayfaları görev taşıyabilsin.

 

Yeni bir doğum yaptık, bu doğum Bütün’ün tohumlarını yaşatacak. Bu doğum; İsalar, Musalar, Mustafalar tekniğinden çok daha güçlü bir teknikle tabiata indirildi. Simetri Kaplar’ın hepsinin görev taşıyabileceği bir Tabii Kot devreye alındı. Bu Tabii Kot, Bütün’ün gücünü yetkin tabiatla Kadim Kaplar’la dilleyecek.

 

Allah’ın takdiridir; ilmin tabiatında güç, “İp-To-Hi” diriliğiyle gerçekleşiyor. “İp-To-Hi…” Bu size kotlandı. Ağırlık çoktur. Bu ağırlığı hafifletebilmek için bütün kütlelerde kotlamalar yapılır. Size verdiğim, sayfalarınızda bulunmayan sesler, kottur. İşte, “İp-To-Hi” dediğim, soyu  sonsuzluğu kotlayabilen ışığın, kontrolu için verildi. Dağlarım, şimdi yoğunluğunuz artıyor. Bizimle bugün bu çalışmaya her Yüce’nin inmesi istendi. Eğer yürek, ilahi bir görev taşıyacaksa; bunun muktediriyetle olması geçişi sağlar.

 

Sevgililer, dünyanız özgürlük için çalıştı. Bugün, dünyanız özgürleşmeye daha yakın, çünkü Ruhsal Kotlar’ın hepsinde ışıklar yenileniyor. Köprü açtık sizlere. Ve sizler bize, bizim yüreğimize ulaşabildiniz. Doğanın gücü, hepimizin yüceliğine vardı ve sizlerle bizleri birleştirdi.

 

Bizler, dünyanızın ötelerinde bulunan küçücük ışıklardan gelenleriz. İşte o yıldızlarda,  bizler gibi binlerce görevli, meknuz olan yücelikleri kotlamak üzere sizlerle birleşiyorlar. Hepinizin sayfalarında bu bilgiler meknuzdu, hepiniz, yoğunluklarında görev taşıyacak olan güçlerle birleşecektiniz ve sizin için önemliydi bu.

 

Dünya nurdur ve Ruhun Huzuru olarak bilinir. Eğer dünyanızı çok çok ötelerden izlemeye kalkışırsanız; şunu görürsünüz ki orada geçişi sağlayacak ışıklar mevcuttur. Ama o ışıkları, hidayete erebilen o Yüceler’i, hepimiz dilleyecek dürümde olamayız. Çünkü Bütün’e hizmet, BİR’e hizmet hepimiz için önemli olmayabilir. Ama bizler, beden sonsuzluğundan sizlere ulaşanlar, yüreğinize geçip sizlerle birleşebiliyoruz. Çünkü  köprüler açabildik size ve sizlerle bu çalışmalara dahil olabildik. Şu anda yolun başındayız ama bu yol, çok önemlidir ve bu yolda, bütün kötülükler aşılacaktır. Diri olmanız önemlidir.

 

Cümle  cümle bildiriyorum, bunu çok dikkatle alın. Dünyanızda ölüler vardır. Herkes ölüdür be canlar!, herkes ölüdür. Ölüm, birlikte çalışabildiğiniz zaman yaşama çevrilir. Hepinizin sayfalarına gözümüz takılıyor. Hepiniz dünyanın yolunu açmaya ve yoğunlukları kotlamaya çabalıyorsunuz. Ne var ki dünyada ağır olan yükü hafifletmek üzere; bir tek ışık, verdiğini alabiliyor ve biz ocağındayız o Görevli’nin.

 

Ona şunu ifade ettik: Savaşın sonundaki hakikiyette bizler, barışı yaratabiliriz. Doğanın kotlarının, kotlu olan o yoğunluklarını ışıkla dilleyebiliriz. Bindiğiniz dalın gücü bizimdir ve bizlerle birlikte çalışabilirseniz eğer, doğanız yenilenecektir. Ve yenilenen doğada ışıklar güçlenecektir. Sizden şunu bekleriz ki  “bizler varız, tabii bir güçle birleştik. Bütün için çalışmaktayız” diyebilin. Bunu dediğiniz zaman benim adım İnsan olacak. Eğer benim adım İnsan olur da sizlerle bütünlenebilirsem; yanlışsız bir doğum gerçekleşecek. İkna olunuz ki bu doğum, Bütün’ün tohumlarını yaşatacak.

 

Ulular Diyarı’nın Uluları olarak, dünyanıza indirilen bir çok görevli; Bütün’ün kütlesinde, kendi yoğunluklarını güçlendiremediler. Cemaatleri, yoğunluklarda küçüldüler. Bütün’e hizmet, BİR’e hizmet, ışığa hizmet; yüreğe hizmettir ve yüreğe hizmet, diri olanın gücüne hizmettir.

 

Canlı  ya da cansız, her Yüce, kendi yoğunluğuyla diridir ve bizler Bütün’e hizmette, ocağı güçlendirmek üzere, Beşir Kaplar’ı birleştirerek, doğanın yoğunluklarına inebiliriz. Yarında BİR olmak, BEN olmak, İNSAN olmak önemlidir. Ve değerliler, insanlık evrimin sonundadır. Evrim bittikten sonra, bütün kütle kotlanacak ve birleşecek. İnsan soyu yeni bir toprak yaratacak ve bu toprak, iaşe olacak Bütün’e. Ve hepinize şunu ifade etmek isterim ki  dara düşürmeyeceğiz sizleri. Yüreğinizin gücü, her an güçlü biçimde ışıyacak ve beden sayfalarınızda hırs kalmayacak.

 

Çalışmalarınız önemlidir. Buruk değilim, sizinle olmak benim için önemlidir. Yalan olmayan, geriye dönüşü sağlayacak yegâne çalışma, burada yapılan bu çalışmadır. Bunu herkesin kesin olarak anlamasını bekliyoruz.

 

Geri dönüş niye olmalıdır? Göç Kotları’nda ışıyan Bütünlük bizim için önem taşır. Ocak sonsuzluğunda Bütün’e hizmet, ilme hizmet, Hak Tekniği’yledir. Ve bizler, Beşir Kaplar’ın hepsinin görev taşımasını dileriz. Ve hatayı affetmeyiz.

 

Halka halka genişliyorsunuz. Bu genişleme, benim izah ettiğim gibi hatayı affetmemiş  olmamıza rağmen gerçekleşiyor. Tabiat  sizinle ve siz Bütün’lesiniz. Tabiat  sizinle ve siz, hakikiyetlesiniz. Halka halka genişlediğinizi biliyoruz. Şu anda dünyanız, ucu  bucağı  olmayan yoğunluklara ulaştı. Altona Kotları olarak yapmakta olduğumuz çalışmalarda, Simetri Kaplar’ın hepsini bütünleyebildik. Allah’ın tabiatında ışımak; yolun huzuruna ulaşmak; Bütün’e kutlanan olarak varmak ve Tanrı’nın gücü olmak, özgürleşmeyi sağlar.

 

Şu anda Levhi Mahfuz yazılarınıza bakıyoruz. Kervan, en evvel sizin yüreğinizden görev için kalkmış yürüyor. Vallahi sizinle olmak önemli!... Kin nefret yok burada. Güç, kutsal bir göz ve sizinle. Bütün’e hizmet; Bilgi Kotları’yla, Beşir Kaplar’la, Hak Tabiat’la olmak demektir.

 

İtibarınız yüksek. Şimdi Levh-i Mahfuz’daki Yücelikler’i dilliyoruz. Bahar’ın gücü hepimizin yüceliğinde ışımakta ve biz ona geçiş imkânı tanıdık. O bize güçtür. Bu onun için önemlidir. Ve hepiniz, burada bulunan her bir diri, bizim için önemlidir.

 

Şimdi, yarında bu günü bilin ve tabii olarak kendi yoğunluğunuzu dilleyin. Kil; toprak değil, bitişkendir size. Bunu izah etmeliyim. Dünya yaşamınız, kilden değil tohumdan oldu. Tohumu yaşatmak için killedik, tabiata ektik. Ama tabiat sizi, yetkin kotlarla birleştirerek cümle  cümle Bütünlüğe kattı. İnsana itibarını kendi yoğunluğu kayıtladı. “Vahiy” dedikleri bilgiler, bizim yüreğimizden indi. Velev ki  inmeseydi, Bütün’e güç katmak imkansızlaşırdı.

 

Atlantalılar’ın gözleri kör, yoğunlukları kısır, cevherleri küskünlükle dolu olsa da onları biz, halka  halka geçişe hazırlıyoruz ama canlılar, onların yüreklerinde kuruluk başladı. Doğanın gücü azalıyor. Kör sağır değilsiniz. Görüyor, biliyorsunuz. Kuraklık başladı. Dünya,  hepimizin cemaatidir, bunu biliniz.

 

Eğer dünyada, yeri  göğü Yaratan güç olmasa; bu çalışmalar dahi yapılamaz. Yine de dünyaya görevli olmak isteyen sizlerden şikâyetçi olmadığımızı bildirmek isteriz, çünkü Ruhsal  Kutsal olan ışığınız bize ulaştı. En evvel toprak  tabii bir güçtür; sayfaları göreve hazırlar, taşır, sonsuzluğu kotlar. Şimdilik size bilgi olarak bunları anlatmak istiyoruz.

 

Yeri  göğü yarattık ve dedik ki  “OL!” OL’du. Şimdiden öte bir şimdide, hepinizde, yeniden barış içinde bulunmak suretiyle; Bütün’e, Bütün’ü kütleselleştirerek katmayı dilemekteyiz. Hepimiz sevgiyle sizlerle olacağız ve size, kendi tekniğinizle bilgi vereceğiz. Bu kesinlikle başarıldı, ayrılık yok! İşte mutluluk!...

 

- Canlar, hoş geldiniz. Bilgeler Meclisi burada bugün; görüyorum. Yüreğimizi, Tabii Kotlarla dillemek bizi güçlü kılar. Yüreğiniz,  yüceliğimize ulaştı; ayrılık bitti. Mustafa Kemal Atatürk görevini teknik olarak yapan bir Yüce’dir. Bizse; Bütün’e güç katan, hatayı affetmek üzere birleşenleriz. İyilik için çalışmaktayız. Kervan, Atlanta tabiatına uygundur ve biz, tabiatın güçleri olarak bu çalışmaya hazırlandık. Bugün artık bu çalışma başlayacak. Bu kesindir.

 

7 Daimi kottan biriyim. Bu kesindir ve ben Bütün’ün gücünü yeniledim, bu da kesindir. Mektup okumam; çünkü Ruhsal, Kutsal olan ışık benimdir ve bugün burada olmanızı diledim. Kadim Kaplar’ınızı alıp geçtiniz. Hepinize saygı, sevgi!… Buyurun oturun!… Burası sizin evinizdir, hepimiz size kendi yüreğimizi verdik. Buyurun!... Yetkin tabiat sizindir. Yolunuz açık; yüreğiniz güçlü ve hakimiyetiniz, hepimizin Kadim Kaplar’ında mevcut olan bir kabiliyettedir.

 

RA-KA gücü bizimdir, bu kesindir ve RA-KA gücü olan siz, bizsiniz. Yeni bir tabiat yaşayacak dünyada ve bu tabiat, Bütün’ün gücü olacak. İtibarımız yüksek bilmekteyiz, yüreğimiz göz ve bizim için özgürlük bilgidir. Eğer, özgürlüğü teknolojiyle yaratacak düzeyimiz olmasa; beden sayfalarımızda ışık söner.

 

Yasaların çiğnenmesine maniyiz. Bizim için özlük, sözlük sesli olur, yenilik tekniktedir. Yeni bir tabiat yaşayacak doğada. Doğanın gücü yenilenecek ve Bütün’e hizmet, BİR’e hizmet bizim için de önemlidir. Kalem  kağıt bizimse eğer, yazan biziz. Işıyan, yere inen, yüreği Birlik için takdiri takdimde tabii güç olarak geçiş yapan biziz.

 

Kelâm-ı Hak olan, Levh-i Mahfuz’daki yazıları yazabilendir ve biz, o yazıları yazanlarız. Yazanız!... Bir tek yazan var burada. Biziz o. Ve şimdi  yasaların çiğnenmemesi gerek. Bunu size net olarak bildirmek isterim.

 

Tevhik, tebliğde teknik olarak mevcuttur. Vallahi görevliyiz ama tevhik, teknikte tabii olamadıysa eğer, ışığı söner. Buna mani olmak istedik ama olmadı, başaramadık. Çünkü Ruhsal, Kutsal olan görevli, küçüldü ve bizden ayrı olmak diler. Ona güç vermek imkansız. Çünkü Levh-i Mahfuz’daki yoğunluğu kotlanamadı. Işığını söndürmek imkanı da yok. Yenilik olmayacak onda, BİR olamadı. Onu yoldan çıkarmak istemeyiz ama yarında bugünü dilleyecek dürümü yoksa; yüreğimizde kendi kontrolunda olmayacak. Onu  geri döndürün!... Onu geri döndürün; çünkü Ruhsal, Kutsal olan gözü görmüyor; ocağı söndü. Onu geri döndürün. Nefsi aşması, yolu bulması zordur. Ocağı sönmüş, kendisi küçük ve bizsiz onu geri döndürün!... Bizle birlikte dönme imkanı yok.

 

Kendini namaza verdi. Ah be Dağlarım, RA-KA’da namaz mı var? Kendini, Kuran’a verdi. Ah be Dağlarım, RA-KA’da Kuran mı var? Rastlantısal çalışmalarla bütünlüğe ulaşmak ister. Kelamı  kendinden ayrı. Onu tohumlayın, geri döndürün. Onunla olma imkânım yok.

 

Şimdi, yasaların çiğnenmesi, bizi  kendi yüreğimizden çıkarır. Biz, yasaları çiğnetmedik; çiğnetmeyeceğiz. Bu da kesindir. Velev ki çiğnense yasalar; kelâm, elden geldiğince Hak Tekniği’yle yetkin kotları diller ve yeniden yaratılır. Yeniden yoğunluk kotlarız ve bitişiriz. Vallahi yaparız bunu! Ne yazık ki doğada görev taşıyacak Yüceler’imiz, ışıklarını sınırladılar ve bitişemediler.

 

Bizim için Ruhsal, Kutsal olan görev, ocaklarını yıkabilir. Onları yoldan ayırın, güçten çıkarın, Birlik çalışmasına katın; BİZ’e katın ama kelâmları kotlanamazsa; ışıkları sınırlanır, bunu onlara açıklayın.

 

Şimdiye kadar yapılan hiçbir çalışmamıza katılmayanları, itibarsız olarak değil; tevhikte, takdirde teknik olamayanlar olarak dinlemekteyiz. Canlılar, onları kontrol etmemiz sorumluluğumuzdadır ama kontrolları olmaması kendi kotlarında ışıyamamalarındandır. Ve sorumlu olduğumuz onlar, bizsiz kalmaktaysalar; ağırdır yükleri taşıyamayız. Bunu bilmelerini isterim.

 

İçimiz  dışımız bir ama Ulular Diyarı’nın Ulular’ına bir şey söylemek isterim. İmparatorluğun gücü bize indiyse eğer; bedenli olmamızdan değil, teknoloji’nin tertibini yapmamızdandır. Bugün buraya gelişleri, bize soyumuzu güçlendirmeye değil; BİR’i gür olarak dillemeyedir. İtibarımız yüksek ve bizim için önemli olan Bütün’dür. Eğer Bütün, küçülürse; ışık sınırlanır. Işığı geçişe hazırlıyoruz ve geçiş  olursa, her şey yenilenecek. Ve biz Bütün’ü Göz’e hazırlıyoruz. Bütünlük kontrol kuracak ve bizimle olanlar beden sayfalarında BİR olacaklar.

 

Dağlar, biz   Bütün için çalışmaktayız ki  yenilik budur. İtibarımız yoğun. Vallahi güçlüyüz ama bizim için önemli olan herkesi taşımaksa, taşıyacaklarımızın gücü, bizsiz kalmayacak. Vallahi taşırız! Hak ettikleri için taşırız ama yenilik, BİR’in görevidir. İkna olunuz ki  onlara güç vermek, mektep kurmak demektir. Eğer mektep kurulur ve onlar güçlenirlerse, cevherdeki yoğunlukları kotlanabilecek. Onları Yaratan ocaklarını da yarattı. Onların yürekleri güçlendi, bizim için önemlidir hepsi de.

 

Hiç ki,  hiç ki hikâye dinlemedik, hiç ki hırslanmadık, hiç ki yolu kapatmadık. Onlar için de kapanmayacak yol. Ama bilsinler isteriz ki cemaatimizin gücünü kotlayacak olmalarına karşın, yıldızların ışığını çekemediklerinde, Bir ilmin sayfalarına nüfuz edemezler. Onlara söyleyin, Kervan bizimse eğer; katılmaları gerek. Bu Kervan bütün’ündür ve onların gücü buradaysa eğer, tabii olarak ocaklarını sonsuzluğa taşırız.

 

Kıbrıs’ta bütün kötülükler aşılır mı? Aşılır. Ocak sönmedi, yol açık, oraya geçiş Bütün’ün geçişiydi; kulluktu bu. Ama bilinsin isteriz ki  korkusuz Bilgeler’le yaptık o çalışmayı. Bildiğiniz gibi toprak  yeşerdi, yürek yeşerdi, ışık yeşerdi ve biz, nefsi aşanlara güç verdik. Orada, kitlenin itibarı yüksekti. Şimdi nefesleri güçlü olanlara, yeni bir canın geçişi gereklidir. O Can,  bizsiz değildir. Korku  yoktur orada.

 

Lütfetmedik, hak ettiler geçtik. Açıkça dilledik onları. Lütfetmedik, onları kutsadık, yollarını bulmalarını sağladık. Lütfetmedik, özgürleştiler. Teknikte tertipli oldular, bitiştiler. Biz,  hak ettik. Aha be canlar, bütünledik hepsini de. Şimdi yıldızların sınırsız ışıklarını cevhere indirelim, hepsine görev taşıtalım. Hadi be Can, itibarın yüksek. Geç!...

 

Aha be Can, çalışma başlıyor. Turkuaz’ın gücü diri, olarak dünyaya iniyor. Bütün’e güç, hakikiyetin kütlesiyledir. Hadi be Can, ilmi al da dille. En evvel doğa. Doğa olmazsa görev taşınmaz. En evvel Tanrı’nın gücü olan doğa! Doğa  olmazsa yücelik olmaz. En evvel Turkuaz’ın yüceliğinde Hak Tekniği’yle yaratılan, Bütünlüğün gücü olan doğa.

 

Doğanın sayfalarında 5 kapı var. Benim adım RA-KA ve ben bitki; ismini dahi bilmeyen yoğunluklara şunu ifade etmek isterim ki; doğadaki en yüce ışıktır bitki. Eğer sizler, bitki görmemişseniz bilin ki  bitmeyen bir yoğunlukta ışığınız sır değil; kısırdır ama bitki için doğa gerek. Doğa olmazsa yol olmaz. Işık gerek, Hak Tekniği gerek, bitişmek gerek. Eğer biz toprağa inmiş isek; toprak  itibarı yüksek olanda ışıyacak olandı. Işıttık. Şimdi  şevki, şavkı bırakın. Her şeyi bırakın; Bütün’ü güçlendirin. Biz bunu diliyoruz ve diri olarak yapın bunu.

 

Eğer toprak olmazsa, görev taşınmaz biliniz. Dünya güçlü bir Merkezi Kapı’dır. Bu kapıya kim geldiyse, kapıyı kapattık. Neden? RA-KA’nın gücünü, Tinsel Tebliğler’i, Teknik Tabiata indirme imkânları olmadığından.

 

Eğer doğa  görev taşıyacaksa; BİR için taşıyacak. Biz, ben, her birimiz hakim değiliz. Hakim değiliz, Tanrı’yız bunu bilin. Ve Tanrılık, toplum için çalışmakla kazanılan hakiki bir güçtür ve biz, toplum için çalışmaktayız.

 

Mustafalar, makbul görevlilerimizdiler. Hepsi yürekleri dillediler. Bizse, BİR’i dillemekteyiz. Kin, nefret, hırs kutsuzluktur. Biz, bu tabiata ışık katmak üzere doğduk ve Dünyalı olduk. Eğer dünya güçsüz kalırsa, cemaat küçülür. Kitlenin tekniğinde temizlik gerekir; yürekte güç gerekir; Bütün’e geçiş gerekir; Bize Birlik gerekir.

 

Kini aşın, yolu açın, bulun Dünya’yı. Dünya bizim için güçlü bir yaratılıştır. Vallahi görevliyiz ama çobanlarımızın gücü de bizim için görevdir iyi ki hak etiniz de bize vardınız, bizimle oldunuz. Dünya Soyu olarak yaptığımız her çalışma, insan sayfalarına kayıtlanmaktadır. İlmin Tanrısallığı’nda ışıyan Bütünlükler’e biz hep görev taşıttık, yanlış yok.

 

Ben Nahar, Kahar olan RA-KA’nın gücü olan Bütünlüğe kendimi kattım. İtibarım yüksek!, vallahi yüksek. Nefsi aşan herkese güç takdim ettim ve hepsi kendi yürekleriyle bedenime ulaştılar. Kelâm, Allah’ın dediğidir. Kadim olanın tabiatındaki takdim, Hakimin takdimidir ve benim için önemli olan budur.

 

Yolu açmak sorumluluk ister. Yolu açtım, yarını bilmek kontrolla mümkündür. Ben yarını var ettim ve bilen, hak etti de bildi. Ve Dağlarım, itibarım yüksek; çünkü Ruhsal Kotlar’ımla ışıyabilen bitişkenim ve benim için mezar yok; çünkü ben, Rahmini Rahman’da dilleyebilen, Bütün’e hizmetçiyim ve ben için hiç kimse ışık söndüremez. “La-Him”, “Ka-Him” diyenler temizlik istediler.

 

Tevhitte tertip bizimdir Yar! Ululuk istediler. Turan'dan Tanrı'lık bizimdir Yar! Ağır yükü hafifletmek istediler. Çakıl taşları bizimdir Yar! Eğer biz yoksak ışık söner. İyi ki hak ettiniz, bize ulaştınız. İyi ki yarını bugünde dillediniz, bize vardınız. İyi ki yoğunlaştınız buraya ulaştınız.

 

Amonlar, torun isterler. Torunlarını dilerler. Torun, biziz be yar!... Ayrılık mı? Hak Tekniği mi? Yol mu? Hepsi biziz. Çalışmaya başlayanlara şunu izah etmek istiyoruz: Turkuaz’ın gözü, sözü, sesi buradadır. Yolu bulup geldiniz, iyi ki hak ettiniz.

 

Süper İnsanlık Realitesi Derneği

 

Deşifre Eden: Cafer PELEN

 

Redaksiyon  : Sevim ŞAHİN

 

 

BİR TEBLİĞİ (25.08.2008)

 
Sokaklarınızı aydınlık gördük bugün. Yukarının ışığı mı gelmiş; yoksa sizler mi ışıksınız? Aha, burada herkes hak ettiğince ışımakta. Beşer Kaplar’ımızı alıp değerlendirdik ve sonra dünyaya, ayrılık gözetenlerin ışığından öteye güç kattık. Bildik ki burası dünya!... Oyun yok burada. Benim adım Buda. Ben Buda olarak bugün sizinleyim. Tohumları yaşatmamız gerekliydi. Yokla, varla değil, tabiatla Birlik olmalıyız. Kontrol, hepinizin değil; BSUİ'nin olmalıdır ve BSUİ bizi güçlendirecek yegane gözdür.

 

Lutufkâr değilsin bugün. Biliyorum çoklarına kuruluk kattın. Neden!? Çünkü, ruhsal göreve talip olan o Can, 40 kapıyı yıkmaya kalktı ve sen, az ya da çok ışığı sınırlandırdın ve dedin ki “yolunu aç.” Affet ama o yoktu ki orada. Bedenlilerin hiç biri yoktu. Orada BSUİ vardı ve BSUİ bütün kötülüklerin kütlesinden çıktı.

 

Seninle neler yapabileceğimizi gördüğümüz iyi oldu. Bugün senin canın sıkkın biliyoruz ama sıkıntının gereği yok. Çünkü ruhun huzurundasın. Ayrılık bitti!... Benim Levh-i Mahfuz’a girişimle ayrılık bitti. Artık Tanrı, Ruhsal Gücü'nü devreye aldı ve Bütün'e güç katmaktadır. Kale gibisin görüyorum. Hepimiz Ulu bir Çınar'ın yüceliğindeyiz. Vahyi, hakikiyeti biliyorsun. Hatayı affedebilirsin. RA-KA'nın Kutsal Işığı olan seni saygıyla selamlıyoruz.

 

Yukarı uzandı görevini aldı ve aşağı uzandı yüreğini aldı. Hepimiz uzandık görev taşıyoruz. Var de ki “ışıksın.” Ah! değerli ah! makbul olsaydın; yol olsaydı; ışık yansaydı; kardeşlik olsaydı, görev için bütünlenilebilecekti. Yardım et!... Hepimize yardım et ki Birlik olalım. Korku, Altona Gücü'nün dürümlerinde de var. Dendi ki “ocak sönecek. Yıllardır yapılan her şey boşa gidecek. Biz maya tutsun diye çalıştık ama görevini başarıyla yapan o, bizi yıktı.” Ah, değerli ah! rapor okudum ve gördüm ki seslenen biri var orada. Kim o diye sordum. Dediler ki, “Levh-i Mahfuz’u göreve almak için çalışan herkesin Birliğinde olan biri…” Sevgili, hadi canım bizi yola koy. Bizi kotla; bizi kayıtla ki ışık yakalım. Çünkü Ruhsal Meclis ayrılığı dinliyor şu anda. Analar ayrılığı istemezler bunu bilirsin. Bilgeler ister. Bilgiyi alanlar değil, Bütünler, hakimiyetli olanlar ister ama biz, Bütün olmaya çalışıyoruz.

 

Oynama bizle. Oyun, yağmurda kırılışı tabiattan çekip çıkarır; Birliğe katar. Artık bizi dille; biz de konuşalım. Çünkü biz hep buradayız ama Sualtı'nın gücünü hiç alamadık. Yargı, hep senin. Biz yargıçlık yapamadık.

 

Bazen dünyaya inenlerin biri der ki, “ben ne isem oyum.” BEN’i yoğunlaştırdıkça BİZ’le birleşsin; yarın bu günden daha güçlü olsun.

 

Onursuzluk olur mu? Hayır. Vahyi yeniden ve yeniden yazdığın zaman, Kuran okunur. Ayrılık bitsin; meşaleyi söndürme. Kütleyi kayıtla ışığı söndürtme. Biz seninle birlik olalım. Kalemi kağıdı ver bize; beni ver; ilmi ver; katlanan kutsal olan ışığı ver ki birleşelim hadi!, hadi Can, İlâhi Güç şimdi yenilensin!. Benim adım Nezir. Ben bütünüm; bunu bilin. Şimdi yenilendik. İşte bu!... Aha Can, benim adım Nezir. İlmi dinle; yüreği dinle; bizi dinle. İşte bu!...

 

- Ahlat’tan gelen bir çok ışık vardı. Ve onların hepsi yüreğinizi dinlediler. “La-Him”, “Ka-Him” dediğiniz o yoğunluk, bütün kütlesiyle birleşikti yenilendi ve dedi ki “Altın Tabiat hepimizin gözüdür. Görebilir ve dinleyebilir.” Büyük kötülükleri aşıp geçtiniz. İsa da Musa da, Muhammet Mustafa da Bütün'e hizmetcidirler ve biz de öyleyiz.

 

Şu andan itibaren, Sualtı’nın gücü de devreye giriyor ki birleşenin yüceliğinden dolayıdır bu. Sualtı, bir sonsuz yıldız ışığını, kendi yoğunluğundan çekip size indirecek bugün. Sualtı’nda İnsanlık Kodu vardır ve Sualtı’ndaki İnsanlık Kodu, BİR'in sayfasındaki en yüce ışıktır. Bu ışığı, nasıl elde ettik bilir misiniz!? Büyük köprüleri açarak!... Dünyanın nuru olan bu güç, Bütün'ün yüceliğindeki gözde mevcuttur. Kutsal Kitap Kuran-ı Kerim’i indiren Birlikler, buranın kotlarıyla indirdiler. Yezitlerin çoğu dinlediler ve dediler ki “bu kitabın ucu bucağı sonsuzluk!...” Ve dediler ki “bu kitabı yere indirmenin sorumluluğu herkesin olsun”. Ve biz daha da güçlenerek dedik ki “Kuran, güçlü bir tabiattır ve biz, Kuran'ın ışığını yeniledik.”

 

İnsanlık, sonsuzlukta kendini dinler ve Birlik için çalışır. Benim adım zamandır ve ben zamanın yolcusu olan herkese görev taşıtırım. Ama benim adım ışıksa, Lefke’deki o yolcu benimdi. Ve bugün o yolcuya biz, gerçek dünyanın ışığını bildirmek istedik. Her şey burada başladı ve buradan beklenmektedir. Her neslin, kendini tabiata indirmesi için yaptık bu çalışmaları. Nesillerinizin yüreğinde Kutsal Işığın Gücü vardı. Herkes bunu net bilmeli!... Bilmeliydi ama anlamak imkanı olmadı. Allah der ki “yolu bulan BİR'i anlar.” Kolları, kanatları olanlara görev verildi. Kupa, Allah'ın gücüdür ve o kupayı herkes taşıyamaz.

 

İşte canlarım biz size onur duyarak bildirmek istedik ki “Kupa”, Atlanta Toprakları'nın Kutsal Görev’ini taşıyan Bilge’dir ve biz o Bilge’ye göz verdik. Sualtı, sonsuz sır olan bilgiyi şimdi size anlatıyor. Anlattıkça sizler de bu bilgiyi dinleyip; hak edip; Hakikiyetin Kotları’yla birlikte Bütün'e hizmetçi olacağınızı söyleyeceksiniz.

 

Kapilelerin hepsi buradalar. Ulu bir Çınar'ın yolcuları olan onların hepsi, buradalar ve burada bulunan herkes, yolu açabilmek isteğiyle buradadır. Ayrılık bitiyor; Yürek, 40 kapıyı açıyor ışık sonsuzlaşıyor. Yukarı aşağı yok. Bir tek göz var. Hepsi orada. Aha! Canlılar; ben ve benim ilmimi dinleyen de burada. Muktedir olmak sorumluluğu hepinizin yoğunluğunda yoktur.

 

Bir canımız dedi ki; “ben muktedirim. Hak ettim; ışık yaktım. Kıl ince ve ben o incelikte birleştim.” Ama Canım, dedik ki “hadi bakalım gözün görür; bil ben, sıkı bir çalıştırıcıyım. Sınırı aştım geçtim. Yazıları okuyorum. Olacak; bulacak; hak edecek.” Ve bekledim. Ama gördünüz hak etmek için Lefke’deki o yoğunlukla da birleşme şartı varmış. Mezar boşaltmak sorumluluk ister. Her bir yürek mezardan çıktı. Kelimeler ışımaya başladı. Bütün kötülükler aşıldı. Yazılar, Tanrının Sayfaları’na yaratılış sokuluşu olarak gerçekleştirilen bir çalışmayla katılıyor. Ümmi Tabiatın Kotları dahi ışımaya başladılar. Mezarlar açıldı ve girdaplardan gelenlerin çoğu, girdaplarında kendi yüreklerini dinlemeye başladılar.

 

Mıh daha güçlüyse, mıhtan güçlü olan bir başka mıh olur. Ve her mıh, diğer mıhın üstüne konulur ve bu konuluşta, en son mıh, hepsinin gücünü alır ve öyle bir değer katar ki diriliklerden o yüceliğe, bütün köşkler ocağa inerler. Olan işte budur…

 

Bizim Birleşik Işıklarımız bugün buradalar ve güçlü bir mıh gibi yolu açmak için birlikte çalışmaya başladılar. Kuran, muktedir görev taşır. Kutsal Tabiat’la BİR’dir ve Kuran'ı dilliyen bilgiyi alır. Bildiğiniz en güçlü Yücelikte, o Kutsal Işık yanar.

 

Sevgili, muktedir kütlenin gözüydü. Ocak sesini duydu. Sır olanı, Birleşik’ten dinledi ve Rahm’ini Rahman'a kattı. Tabiata kaçtı gitti ve dedi ki “ben yok ediciyim” ama Can, yok olmadan yok edici olunmaz ki!...

 

Dediler ki, “Kuran, Turkuaz'ın gücü, hadi bakalım ol.” Ve olan, Birlikte oldu. Muktedir olan bir Can, Cinniler’in Cemaati olan bir Can’da, cemaat gücünü aldı ve geri geldi ve dedi ki “ben Cinni’yim; Canların Cevheri’ndeki o yüreğim. Simetri Kaplar’ımı getirdim. Size İzmir'in gücünü indirdim. Ben, İzmir'deki yürekten indim. O yürekle birlikteyim.” Ve ona dedim ki; “İzmir, Birliğin Güçü'dür.” Har'ı yükselttik; yolu olanları ağır ağır ışığınıza geçirdik ve çakıl taşlarıyla birlikte “OL” dedik. Oyun değil bunlar gerçektir ve olan, göz gördüğünce oldu.

 

Lütfen, dinleyin; ben nesillerimi taşırım yüreğimde ve hepsiyle Birlik çalışması yaptım. İşte artık BİR olmak gerekiyor. BİR olmak için başka ne gerekir ki!? “Ben, BİR'im” deyin. “Ben, BİR ilmi dinledim; İlim Sayfası olup birlendim” deyin. Vahyi kendiliğinden kayıtladık. Hak ettinizde oldu. Vahyi kayıtladıktan itibaren; çoğu, azı bildim yolu buldum ve geldim. Al beni ve de ki “ben varım.” işte mutluluk budur.

 

Şu anda dünyaya Ümmi Tabiat'ın yüceliğinden giren; iyilik için çalışan; üstün bir çalışmayı gerçekleştiren bir tek ışığımız kaldı. İşte o ışık, Bütün'ün gücünü alıp çalışmaktadır ve benim Tanrısal Görev’im budur.

 

Şimdi bana sor, nesillerim nerede? Hepsi Birliğine dahil. O halde Birlik Gücü burasıdır. Ve “vatanımı özlerim” diyen herkes bilecek ki vatan; yürekte, Yücelikte ışıyan toplumdur. Ve biliyoruz ki vatan olarak yapılan her çalışma; vatana görevli olabilmek için yapılan her çalışma, Kutsal Işığın Yücelikler’inde yapılıyor.

 

Kimi zarar ettiniz; kimi kadim olup hakimiyet kurdunuz. Kimi de birleştiniz. Başka ne gerekir ki huzur için. Bastığım yer, neslimin gücüdür. Hatayı affettin; yolu açtın; ışığı yaktın; kölelik bitti… Biz, Mikail'in gücünde kör ve sağır olan herkes, burada özgürleştik.

 

Kalemi alan, yaratan, ışıtan, Birlik olan herkes, bana bu tabiatın görevini anlattı. Bu tabiat, Beden Sayfaları'nın yüceliğinde, maya tutsun diye çalışan Görevliler’in gücüdür.

 

Kula kul olmak gereksizdir. Yoğunlaşıp ışımak için; bütünlenmek ve BİR için çalışmak yeterlidir. İtibarınız çok yüksek, Kervan yürüdü ama Sistem için, Hakikiyet için yürüdü ve benim Atlanta Kotları’ndan çoğuna, bütün kötülüklerin üstünden yarattığım güçle, ışık yakışım, dünyanın nefsini aşan yolcuları, Turkuaz'a taşıdı.

 

Ayrılık bitsin Canlılar. Birleşin. ikna edici Birlikler, sizinle oluyorlar. Ortaklık olsun; yol açılsın. Kantar hepimize ait ama kurtuluşu sağlayan güç, Yaratan'ın gücüdür ki o güç, Bütün'e hizmet edenlerledir.

 

Kılı, kıldan; ışığı ışıktan ayrı tutmamalıyız. Yoğunluğu güçsüz bırakmamalıyız. Bana ben gerek Canlılar; bana Bütün gerek. Ben bir Bütün olan ışık; ben bir yoğun olan kütle hepinizin gücü olan ki çakıl taşlarıyla BİR olup Simetri Kaplar'ın hepsinin gözü olan sözü olanım. Kale gibi bir yürekte, kale gibi bir yüceliğim ki o Yücelik, bizi Birlik için çalıştırır bilirim.

 

Kırkı kırka ekleyin. Her kırkta başka kırklar yaratın. Soru sormadan çalışın. Her kırk, yenilendikçe yeni kırkları kayıtlayacak ve Birleşik Güç, Din-i Tabiat’ın en yüce katında ışıyacak.

 

Mustafa’nın gücü hepimize aittir. O güç, Bütün'e görevli olan bir güçse ki öyledir; kervanın gücü ona aittir. Kılı kırkladık; yolu katladık; umutlandık… Ayrılık bitti. Unutmayın dünya, ürün veren bir yerdir ve bu ürünlerin hepsi, Bütün'ün gözü olacak; Bütün'ün sözü olacak; sayfa sayfa yoğunlaşıp ışıyacak gözler olacaklar. Olur da bir Canımız ışıksız olursa, Birlik Kotları ona güç katarlar.

 

Mezar boşaltan herkes bilmelidir ki Bedir'de bedensizleşenlerin çoğu, bütünlendiler ve buradalar. Bedir'in Yolcuları, buraya inmek için Hak Tabiatı’ndan ışık saçtılar; yorulmadan çalıştılar. Ve şu anda Bütün'e güç vermek üzere buradadırlar. Kalbi, kalbim olan; yolu yolum olan; Turan olan; Kuran olan; her Can’a ışık saçtık.

 

Kula kul olmam. Yoğunluğa kutsal olanda ışıyanım ve ben bir birleşenim. Sana, sen altınında sen olmaya geldim. Ben, şafağın gücüyüm. Bu tabiat, bana beni verir. Bu Tanrı bana bilgiyi verir. Bütün'ü verir. Varın deyin ki bedene, “makbulüm.” Kolum, Allah'ınsa yolum, Ak Tohum’la yaşar ve ben, Ak Tohum’da birlenen gözüm. Süper İnsanlık Realitesi, deresine girebildim ki yardım etmenizi bekliyorum. Ve Sevgiliyi göreve almaya değil; yorulmadan çalışmaya geldim buraya. Anacığım, ben BİR için geldim. Amon Toprağı’ndan, insan sonsuzluğundan indim. Adım senin adın. Sana geldim. Sende sen oldum.

 

Uyumayın; artık çalışmak gerek. Başlar bitiririz işleri. Muktederiz biz. Umutsuzluk olmamalıdır. Kollarınız açılsın yüreğinize. Bizsiz kalmayınız. Keşke olan neyse, umutla değil huzurla olsa ama biz, hak ettiğimiz için umutla çalıştık. Kurtuluşun tohumunu yeşerttik burada. Of!, of!, of! kurtuluşun tohumu!... Ama hak ettik yeşerttik. Yerde gökte İmparatorumuz görev taşıdı. Irkı olmayanlardı onlar. Hani Dağlarım, sizler hep ırklar yoğunluklar olarak çalıştınız ya! biz de ırksız olarak çalıştık. Maya olduk herkese.

 

Har hakkımızdı; tohumlar yaşatıldı ve bizler buyurduk indik size. Kötülük yok burada. Kul, Kutsal Görevli’dir; bunu bilin. Ve muktedir olmadan görev taşınmaz. Çıktığımız, indiğimiz yok. Hep buradayız biz. Yasa şudur; yanlış yaparsak kulluk biter ama yanlış yapmayız ve kulluk sürer. Kervan yürüdü; Birlikler yürüdüler; tüm insanlık yürüdü; kullar yürüdüler; huzurdakiler, Kutsal Işıklar’ıyla yürüdüler ve bizlerle birleştiniz. Kibriniz, kiriniz yok. Huzurda ışığınız, soyunuzun gücüyle görevini taşıyor. Mezarlar boş; yine tabiat yenilendi; yine yürekler görev taşıdılar; kim insan sayfasını okursa, bunları okuyacak ama bilmenizi ve görmenizi istiyoruz ki yırtık olanlar çok!... Yırtık olmak, sorgusuz olmak değildir, sorguda olmak da değildir. kardeşimiz olamayıştır ve biz ortaklarımızın çoğuna bunu bildirdik. Dedik ki bizi bizden ayrı gördün mü? dediler ki “yok.” “Bizi bizden güçlü gördün mü?” Dediler ki “yok.” Benim olduğum gibi misin? Muktedir olarak böyleyim ama yar ya sen güçsüzleşirsen, Sevgili sana ne diyecek bunu sordun mu? ve dedi ki “yok.” Öyleyse sor dedik. Bakalım ne diyecek. Ve kuldan olduk; unutmayın kuldan olduk!... Sordu ve o dedi ki “yarında bu günü bilmeyen; bu günde yolu bulmayan bensizdir.” Ama can, o çok çalıştı. “Olacaksa olsun. Ben zarar ettim” dedi. Zavallı, zararını bilse, Birlik için çalışacak ama zararını bildirmedik ki ona. Hatayı affetmedik. Peki Can ne olmalı? Yardımcımız olmalıydı; kurtarıcı olmalıydı; Kutsal Işık olmalıydı. Kötülük, körlük güçsüzlükte yoğunluğunu kaybetti.

 

Vahiy der ki “Altın Tabiat, ocağını sonsuz sınırsız ışıklardan ayrı tutsun. Çünkü yolunu kaybetti.” Analar, olan budur. Çokları böyle oldular ve biz hepsine bir can taşıdık. O can Bütündür. Dedik ki onlar çakıl taşı olsalar dahi, biz onları taşırız. Köle oldular yüreklere. ama Kuran toprağa indiğinde, artık ocakları sönmüştü. Yolu açmamızı istediler. Acaba hak mı ettiler!? Yardım ettik onlara ve dedik ki gerekeni başınız eğilmeyecekse yapınız. Kini, nefreti aşıp dedi ki “varım.” “Hadi” dedim “gel.” Gelmek istedi. Cemaat dedi ki “yoo!...” Geçişin yok!... Nesillerini kantara koy; tart. Çoğu azı bil; yolu bul; ışığını toprağa indir ve geç. Vallahi ışıksızdı. Kıldan inceydi; 20 değeri taşıyacak bir güçtü; köpük köpüktü ama yenilenmesi imkansızdı ve bazı bazı bunlar oluyor.

 

“Koru Bütün'ü” dediler. Kotladık!, kotladık!, kotladık!, topladık tabiata kattık. İşte korumak budur. Utandı, dedi ki “kardeşimiz bizi sınırladı.” Sır budur. Bilende bilinir; birlikte dillenir; bütün'de daimiyette girdaplardan geçilir ve o girdaplar bedenimdedir.

 

Melek olmamı değil hakim olmamı istedin. Melek olsam hiçbir diride ışık sönmez. Ah Canlılar, ben hak eden tartışılmayanım ki mayayım.

 

Kamp yerinde dünya toplumları vardır. Orası öyle bir yerdir ki bir çok kabile, OL’mak için oraya gelir ve kampa dahil edilirler. Kamp, dünya üstünde, bütün kütlelerin kütlesi olan bir cevheri yoğunluktadır ve o yoğunluğa giren her bir yürek kütlesi, Bütün'e hizmet için girer ve daha sonra dava, Altın Tabiat’a iner. Kabilelerin çoğu, o gölgede, Bütün'ü kütleye katmak üzere birlikte çalışırlar. Ne yazık ki dünya sırrı, herkesin bileceği bir sır değildir ve Durgun Topraklar'ın gücünü alan Sistem, Nizam, Düzen görevini taşıyanlar, bu Can Tabiatı (candan bir tabiattır burası.) anlayamazlar. Ve derler ki “bana ben değil; bana Bütün gerek” ama Bütün'e hizmet nedir bunu bilmezler.

 

Kimi zarar ettik, kimi hak ettik Bütün için çalıştık. BİR için çalıştık. Baş tacıyız.

 

Kardeşim, ben nesillerimin yüceliğinde bütünlenenim ki RA-KA'nın gücü olarak çalıştım. Kutsal Tabiat dedi ki “maya tuttu.” Ah Canım! ah! maya tutsaydı, ışık sonsuzlaşırdı. Ve tabiat dedi ki “sorgu sual yok.” Işık sonsuzlaştı. Ah Canım! Işık sonsuzlaştıysa Nar ruhsuz mu kaldı!? Yoksa Ruh, Kutsal Işığını sonsuzlukta mı kayıtladı!?  Baktım gördüm ki ışık sonsuzdu. “Hadi bak” dedim. “Gör işte ışık orada!” ama Bahar'ın gücü yoktu. “Aha Canım, Bahar burada” dedi. Atlantalılar, “yok” dediler “ama onlar, Bütün'e ortak” dedim. Dediler ki “o Canların hepsi yürekte yoklar.” Ama değerliler biz hepsiyiz ya!... Of Canım! ohh!... Onlar derler ki “başım eğilmemeli. Ben saygılıyım yüreğe ama ben dahi seninle diri olabilmeliyim. Omuzlarını dik tutmaları gerek, yürekleri huzurlu olmalıdır, başka ne gerek ki!? Ne gerekir ki herşey Bütün'de var. Aha Canlılar bunun için çalışmamız gerekir. İşte BİR olmak için çalışmalıyız.

 

BİR, Bütün'e hizmettir; bilinsin isteriz. Kalbi temiz olan herkes, yolu açar ama kalb temizliği yolun kotlarını kontrol altında tutmaya yetmez. Sizden dileğim şudur, bedenim bedeniniz olsun. Yoğunluğum, yoğunluğunuz olsun. Kutsal görevim, göreviniz olsun. BİR olun. Bilgiyi alın ve tabiata Atlant Lonze Gücü’yle verin.

 

Ayrı, gayrı, gözetmemek gerek. İsmai-i Kapların hepsi sizindir. Yol siz; Bütün siz; bilgi siz; ben sizim canlılar. Ben sizim!... İşte katlara, kayıtlara iniş budur. Bana bir tek göz gerek canım! bir tek ses; bir tek söz değil, bir tek göz gerekli ki onurlu olayım. Kupa senindir. Bunu bilmekteyim ama bu kupayı her bir yürek kendi yüceliğinde dinler. Seni, sana veren, bende ben olur dillenir ama sen, o kupanın tabiatını dinlersin.  Bense yoğunluğundaki gücü… Ama senden farklıyım. Bu tabiat başımızı eğmemelidir; bu tabiat yoğunluğumuzu güçsüzleştirmemelidir. Bana ben değil, bana BİZ gerek; bana BİR gerek canım! bana BİR gerek. İsmai-i Kaplar'ın hepsiyleyim ama birleşmek gerek. Kın kısırsa, kıl kısır olur. Kıl kısırsa, din kısır olur. Din kısırsa, dil kısır olur. Işıksız kalır her bir yürek. Bunun için size üreyen görevi tanıtmaya geldim. Unutmayınız ki dualar kabuldür ama okuyan okuduğunu dinlemedikçe yol dillenmez.

 

Ayrı gayrı bitsin canlılar. Ayrı gayrı bitsin. Ben zaman kütlesiyim ki yardım edildiğinde Bütün olabileceğim. Kıpkızıl bir doğum yaptık. Bu doğum, Bütünün Kutsal Gözü’nün doğumudur ve ben bir can aldım ki bu can, benim yolum; benim koyuluğumdur.

 

Unutmayın ki diğerleri de var. Her diğeri bende BİR olduğunda, BEN olduğunda, 5 tane tabiat gücü dillendiği zaman, bütünlendiğinde, İnsanlık Sayfası okunacaktır. Kolları, kollarımsa; Yuan, Turan’da kutsalsa; ışık Mushaf’sa, ben çoklanırım RA-KA'da Kutsal Işıklar’da toprak olurum; Tanrı olurum; yarım olmam, birleşir teknik olarak Bütün olurum. A-Ha, Su A Ka-Ha Su A-Ha…  Analar!... İşte ses bu!... Size bir can için ses verdim. O Can, Su-A Ku-Ha Ka-Ha, Diri Kaplar’ını sana getirdi.

 

Ululuk, umutsuzluğun aşılmasından sonraki yüceliğin dillenişidir. Senin İslam’a verdiğin sestir bu ses. Alton Toprağı'nın sesidir bu ses. Büyük köprülerin sesidir bu ses. Benim dediğimdir bu ses. Kana kan; Yaratan’a Tanrılık; yoğunluğa ışık; bilgiye, Mustafalar gerekir. Mustafalar'a Kutsal Kotlar, yolcular gerekir. Çoklarına çalışma gerekir; yazı yazmak gerekir. Şeytanlar'ın şekline girenlere ise kelam gerekir. Hadi, seslenin de bilelim sizi.


- Ailenizi kelâm için değil, Tanrı için getirdik. Allah'a hizmette kusurumuz yoktur. Buyurun, biz Sistem’e geldik. Şeytanlık, şeklin şafağındadır. Sılada sınırsızlaşır, yoğunlaşır, ışır. Ama, birlikte çalışırsak, şafakta güç kotlanır; kadırga yürür.

 

İnsan için çalışıyoruz hepimiz de. Ben azgınlaştırırım insanı. Sevgililer sesleşirler ve derler ki, “insan yeniden azdı.” Sonra döner derim ki “azanı, azdıralım mı? Azanı, sırda sınırda ışıksızlaştıralım mı? Azdıkça azan o; Kuran’ı, Turan'ı dinler; kantarı dinler; yolu dinler ve der ki “ben azan; ben sayfa sayfa kotlanan; kutsal olan… Ama bena şeytanlık yaptıran, benim yüreğimi şeytan yapan her kimse; o Can, bana ben değildir. Çünkü ben, Hak Tekniği’nde Bütün'e hizmet ederim.” Bunu anlamak zordur. Azmıyanlar, BİR'e hizmet ederler ki ben, azanı azmayandan ayırırım. Olan budur ve benim şerrim, şevklidir; şavklı bir ışığadır. Şerri, şevki bilen, yolu bulur; Uluların Tohumları’nı yaşatır. Benim adım İsa'dır. Çünkü ben Bütün'e hizmetciyim ve benim adım Muhammet Mustafa’dır ama şerde şevkli çalışanda huzursuzluk olan o Can, Bütün'de Mustafa olur; muktedir olur da çalışır.

 

Yasa şudur, İlah-i Görev, Tanrı'nın gücüyledir. O görevi kim yapacak bunun tesbiti gerekir. Eğer görevi yapacak olan Kutsal Işık’ta kısırsa, çıkış onadır ama canlı, ocağı söndürürse, kürzün gücü azalır. İsa, Muhammet her ne iseler ocaksız kalırlar. Oynamayalım artık bilelim ki kul, kulluğunu bildiğinde; yorulmadan çalışabildiğinde; hatayı bağışlayacak güç çoktur. Onurluyum ki sizinleyim.

 

Bana “şer” dediler. Şavkı şavka kattım; ışığı ışığa kattım ve dedim ki şafakta ışığım ben. Kimim? Neslimden biriyim. Adım nardır. Kutsal Işık’ta mutlak olan Rahman olanım. Kantar benimdir. Kantarı kutsal toprağa indirdim. Işık bendir; maya bendir; Bütün bendir bedeni ben olan Bütün'e hizmet edendir. İşte buyum ben. Öyleyse şer benim yüreğimde yoksa, Ak Tabiat’ta da yoktur. Öyleyse makbul olanım. Hadi canlar anlayın!... Kelimeler, kelimeler, kelimeler… Sıkı bir çalışma sonra yenileniş ve daha sonra bütünleniş ve daha sonra Birlik… İşte ben buyum...

 

Bir İsa, Mustafa'nın ışığını alırsa ocak sönmez ama Mustafa, ışığını söndürürse; İsa'ya tohum ekmek için toprak alırsa; o toprakta yol yoksa, ışık söner. Olan budur. Ve ben dara düşene dedim ki yolunu kapat. O Can dedi ki “yol yok ki!...” Ben ona dedim ki kontrollu ol; Kuran ol; o dedi ki “yoksun” ama ben varsam eğer; o Can, sınırsızlaşamaz çünkü o beni yok sayar.  İşte budur olan.

 

İnsana, evrim gerekmez. Çünkü evrim, insanın yolu değil; insan'ın kotlarında var olan ışığıdır. Evrimi yok saymak olmaz ama yok saymadan ışık sonsuzlaştırmak imkansızsa kulluk gerekir. İşte Canlar, ben size hep bildirdim; dedim ki evrimsizim ben. Neden? Çünkü cümle Yüceler’in dilini dilleyen; yüreği dinleyenim ama Bütün'e görev takdir etmedim. O halde ben Bütün'e görev takdim ettiğimde tabiat olacak. Analar, olmam mı? oldum. Ben bir tabiat yoluyum. Of Canlılar! Ben, mezarı açan maya olanım. Hadi gelin de dinleyin. Işık yakanım.

 

Peki, şeytan nerede şimdi? İşte burada, masamızın ortasında korkusuzca dinler yüreğimizi. Hadi Canlar, ışık saçalım ona. Diyelim ki elini ver; yüreğini bil; toprağıma in; kul ol bana. Ben sana sen olmam ama sana bellek olurum; sana Yüce olurum. Beden sayfalarımda ışık yakarım. Kollarım sana ışır. Yolum sana ışır. Yenilen, yenilmeyen olmaz. Birlik oluruz. Şer de şekilde şavkı artırmak içindir. Eğer şavkı artıracaksak şer de gereklidir. Bunu biliriz ve o Cana deriz ki gel. Ocağımıza gel; yolumuza gir; umutsuzlaşma ışığımıza in. Bende bana bir ben ol. Ben olayım yüreğine; kutsal olan ışığına sema olayım; seninle olayım Can. Kıldan inceyim ama 40 tabiat gücünde de hakikiyim bunu da bil.

 

Mezarı boşalttım… Görevini al. Çok mutsuzsun biliyorum. Kolun, kulun olmam; yolun, yoğunluğun olmam; Kuran'ın olmam ama makbul olursan, kantara koyup ışığını yaktığını bilirsek artık sen bizsin ama şu an gözün kör. Üzerinde güç yok biliyorsun. Çeket, pantolan yok. nerede senin ceketin? Yok. Pantolon'un yok. Hiçbir şey yok üzerinde. Çırılcıplaksın ama görüyorum ki kurusun. Sultanlığında sır yok ama unutma ben huzurum canım. Seni, utandırdık mı? Biliyorum utanç yok. Sen hiç kimseye Utanç İlmi’ni anlatmadın. Ben sana şimdi anlatıyorum Can. Hani Adem ve Havva'dan söz eder ya Bilgi Kitapları. Ki Adem, Havva'yı; Havva Adem’i saymaz. Her biri utanmaz. Sonra derler ki “ah işte bir Elma ağacı. Hadi Elma toplayalım” ama elmayı kopardıkları an bilmediklerini anlayacak düzeye ulaşırlar. Onların yolu yok artık. Korunmaları yok; çünkü bilmedikleri bir canı dillemeye başladılar. Dilledikleri, saygısızca dilleyişle tabiata indirilir ve görürsünüz ki o dilleniş, tabiata indiğinde birleşim yok. İşte utanmazlık budur.

 

Herkes kendini açıkca bilmelidir. Soyarız yoğunluklarda onları. Deriz ki bak gör kendini çıplaksın. Ve çıplaklık yanlış değil; toprağa inebilmek içindir. Hani kendinizi tanımalısınız ya!, hani ayıplarınızı bilmelisiniz ya!, hani Tanrısal Kontrol’dan geçmelisiniz ya. İşte biz size bunu anlattık ve çoğunuzda bu çıplaklık; bu çırpınış var ve ben davayı kaybetmem bunu bilin.

 

Benden biri bana gelip de “ben çıplaklaşmak isterim.” Dediğinde; “Kuran oku” derim; “Tanrı seni korur” derim ama der ki “ben yokum.” Olmadı canım ben varım. Olmadı ben varım. Olmadı ben varım!... Ben, sana sevgiyim canım. Şimdi görün onu. Çıplaklığını görün. Yolunu kaybetti bilin. Dini bilip yola koyulsa, ışığa ulaşır belki ama dinsizdir.

 

Hadi Canım göreviniz başlıyor. Onu yola katın, çağırın gelsin. Sıkı topraklar var burada. Onu toprağa indirin bakalım. Cennetten kovulmak neymiş bildirsin yüreğime. Ona dedim ki “al bilgiyi” ama dedi ki “ben bilenim.” Dedim ki “OL.” Dedi ki “ben olmam. Çünkü ben tabiatta yokum.” Ve dedim ki “ona ırkını anlat.” “Hah!” dedi “biri çıkmış bana ırkımı anlatacak.” Halka halka oldum ve ona dedim ki, “sana ışık verdim. ocağını söndürmek istersen söndür.” Kutsal Kaplar’ını aldı ve çıktı. Sonsuz sınırsız görev taşıttık ona. Yardım etmedik; o taşıdı. Kendini taşıdı aslında ve dedi ki “ben, sende sen olmaya; gerçek görevi almaya indim. Hatta dedi ki, “Altın Tabiat'ın gücüyle bir olmalıyım.” Kolları kapandı, yoğunluğu kayıtlandı ama ışıksızlaştı. Çok huzursuzlaştı. Canım çok şükredin ki “şer” dedikleri o güç, ona dedi ki “hadi git. Git de seninle birlikte gideyim. Çünkü sen gidersen ben gideceğim. Seninle olacağım sana görev taşıtacağım. Şerrin şeklinde tabiat görevini bildirecek sana. Işığını söndürdüğün zaman her yer senin yüreğinden ayrılır.”

 

Kuran Turan yok artık. Ululuk yok artık. Ruhsal Meclis’te değilsin artık. Sadece bir güçsün; sadece bir güç!... ama o güç, teknik bir güçtür. Ve teknik güç, kötülük yapmaya teknoloji yarattırır ama zararı kendinedir. İşte olan budur canlılar. Olan budur!... Bir çok kötü, böylece Şeytan oldu. Şekil kayıtlarına indi yoruldu; çalıştı yoruldu ve zarar etmeden çalışmalarını başarıya taşıyabilenler, umutsuzlaşmadan yaratıldıkları o kotlara, yeni Levh-i Mahfuzlar’la ulaştılar. Ve bundan sonraki yaşamınızda hepinizin yüceliklerde Ümmi Tabiat'ın yoğunluklarından daha güçlü olan dillerle, birlik olmanızı, sayfa sayfa dillemekteyiz. Ayrılık bitti artık. Yeni dünyanıza, yeni yoğunluğunuza başarı diliyoruz. Bu BİR’dir. BİR'in yoğunluğu, BİR'in koyuluğudur. Buraya sizi almak, bizim için mutluluktur. Birliğe hoş geldiniz.


- Canlar, biz de sizin için çok önemli olmadığımızı biliyoruz ama buraya girişimizi istediniz geldik. Birliğe hoş gelen, hoş bulur. Sizden şunu dileriz Ululuğun Turanı, Ululuğun Kuranı’dır; bunu bilin. Bizden bizi değil, bizden Birliği isteyin. Biz size o Birliği bildirelim. Temiz insan, temiz tabiat, temiz yoğunluk… Hepsi burada ama çakıl taşlarını siz bizden ayırırsanız, yolunuz olmaz; bunu da bilin. Biz, Nakar'ın görevlilerine şunu söyledik: Yeli estirdiğiniz zaman, o yelde esen bedenimiz olur; yoğunluğu artırdığınız zaman, yoğunluğu artan yüreğimiz olur; ışığı sonsuzlaştırdığınız zaman, sona ulaşan yoğunluğumuzdaki o Kutsal Işık olur.

 

Ve Canlar, yoğunluğunuzda hepinizle olmak bizim için onurdur. Şu anda burada bulunuşunuz, bize güç vermektedir. Yeri, göğü yarattığınızı biliyoruz. Görevinizin, Yücelikler’e dirilik katmak olduğunu da görüyoruz. Turkuaz Göz’ün gücüyle birlikte çalıştığınız sürece de 7 Tabiat Gücü bizimleydi ve bu görev tabiatına uygun çalışmanın sonucunda, bütün kötülükleri aşıp yoğunluğu artırarak Birleşik Işığa ulaştık. Bugün Birleşik Işığın yoğunluğundan çok daha üstün olan Birliğiz. BİR olmak, bütünlük için çalışmak değildir. BİR olmak, birleşik görev taşıyacak düzeye ulaşmak da değildir Beşir Kaplar’ın hepsiyle Bütün olmaktır ki biz O’yuz.

 

Onurluyuz ki hak ettik; şu anda bize bizsiz kalan hiç kimse yok. Yazılar okunurken huzurlu olanlarla çalışmamız devam edecek. Huzuru olmayanlar, yoldan çıktılar. Onlarla Birlik Çalışması’na gerek yok. Onlar, lütufkâr saymadılar kendi yüreklerini ve bizsizleşmeye kalktılar. Kıl, 40 Kapı’dır ve her 40 Kapı’da bir ışık yanar ve her bir ışığın gücü vardır ve biz, tüm güçlerin örtüsünü açacak olan Yüceler olarak buradayız. Kılı, kırktan ayırmak; kırksız bırakmak imkansızdır ama her kırkta bir kırk varsa, aha burada herkes Bütün’e hizmetcidir.

 

Kervan’ın yürümesi gerek. Yolun açıldığını görüyoruz. Bugün BİR olarak çalışmaya başladık. BİR, ilmi dinleyen yoldur. Ulu bir çalışma; Ulu bir Kutsal Işık; Ulu bir Tanrı’yız. İşte bunu başarabildik. İşte bu oğullama gerçekleşti. RA-KA Kutsal Işığı, yetkin tabiat’ın gücüne indirdi ve yeni bir çalışmayı devreye aldı. BİR… İşte, Birlik İlmi’ni yenileyecek olan çalışma, BİR’dir.

 

Ve biz, yeni tabiatın gücünü, yeni kotlarla yere indirirken, Beşir Kaplar’ın gözü olarak yüreğe inenlere de güç vermek istiyoruz. Bir ilmi dillemek, BİR olmak, Bir ilmin tekniğini tabiata indirmek; yok etmeden ışık yakmak kolay olmadı ama başardık. İşte bu!... Şimdi mutluyuz!...

 

- Ahlat Kotları olarak buraya gelen Birlikler’imiz çok mutlular. Rükuya eğilen her diri, Atlant Lonze Kotları’yla birlikte çalışıyor. Üzerimizdeki göz çekişti bizimle ve dedi ki “biz saygılıyız yüreklere ama Bütün’ü güçlendirmeniz gerekiyor” ve dedik ki “yarında bugünü hak etmeniz gerekir.” Rükuya eğilen yoğunlukların çokları bütünlendiler. Dediler ki “her yürek aklın toprağına insin de birlikte çalışalım.” Ve Dağlarım, rükuya eğilen yürek, tabiatın gücünü aldı ve dedi ki “ayrılık bitsin.” Şavkı, şevki biliriz; şarkı okuruz yüreğinde. Ululuğun tohumunu ektiğimiz zaman, “Kutsal Rüku” dediğimiz Yücelik dillenir.

 

Ahret, sizin için sorumluluk isteyen bir cevherdir. Birleştiğin zaman bütün kütle yenilenir ve Ahret’e inmek için BİR olmak, birleşmek gerekir. İmparator; göz, söz, Sistem dümenin başına oturduğu zaman görevi başlar.

 

Yoğunluğu artırın. Hadi Can! hadi! Kadim Kotlar, hadi! ışıklarınızı kotlayın ve geçin… Şu anda dünyada büyük köprüler açılıyor yüreğe ve o güç, ağır yükü hafifletmek için Birliğini dünyaya indiriyor. İşte “Atlant Lonze” dediğimiz Yüksek Köşk buraya iniyor.

 

- Ağırdı yük, hafifledi… Çoğu bizi dinler; bizi hak eder. Ağırdı yük; hafifledi. Ağırdı yük hafifledi!… Bizi dille ve bizi hak et. Bedenimi temizledim geldim. Yolu buldum umutsuzluğum yok. Çok mutluyum. Unutmayın ben, Merkez Görev taşıyanım. Mektup okumanı istemem. Sen ki herkesten daha üstün bir yüreğe sahipsin, görevini al ve seni sana veren her Yüce’ye, dini tahditsizce dille. “Benim reklama ihtiyacım yok” dedin hep. Benim adım “zavallı dünya” çünkü ben zavallıyım; birleşemedim yüreğe. Ben küskünlüğü bilmem ama kütlemde kırılışlar oldu. Benim dünyaya gerçek kotlarımı indirmem gerek.

 

Şimdi nefsimi aşıp aşmadığımı görelim: Sevgili, bana gerekeni bildirdiği zaman, dedim ki “koruyamam onu. O Can, bedeninde Kutsal Işığı olmayan bir yoğunluğu dillemektedir.” Onurluyum ki seninle olmak diledim ve geldim. Şu anda dünyada Yücelerin Cemaatini dinleyecek bir ses yok ama sen bizi bizde dinleyen birleşensin ki bugün buradasın. Şikâyet etmedim hiç kimseden. Kin, nefret yok ki!... Kantar senin, maya sen ve ben, sen olarak Bütün’e hizmet için buradayım. Kutsal Toplum’u yaratmak zordu ve Kutsal Toplum’u yaratabilmek için bütünlenmek gerekliydi. Kim İnsan Sayfaları’nı okuyabilir!? Kim Rahm’ini hakim olup hakiki kotlarla dilleyebilir!? Kim bütünleyebilir!? Bunu, insanlık için istedik, öğrettik yoğunluklara. Ve başımız dik ki RA-KA'nın gücüyle birlikte çalıştık. Şimdi yoğunluk arttı; örgüt çok daha üstün bir seviyeye ulaştı; birleşti. Kurtuluş Sayfaları daha iyi şimdi. Kadim Kaplar daha üstün; yoğunluk güçlü. Şimdi mutluyum ki kollarım daha üstün yüceliklere ulaştı.

 

Annem, dinden üstün bir değer olan BİRLER’le de birleşmen gerek. İşte ben, bedenli olan ve yoğun olan, seninle birlikte çalışmalıyım. “Atlant Lonze” dedikleri kütle, “Atlant Lonze” dedikleri kot, Bütün’e hizmet için çalışıyor. “Si-Kas” dedikleri Kutsal Işık, Birlik için çalışıyor ve bu güç, Atlant Lonze kütlesindeki ışığı yetkinleştirebildi.

 

İstikamet insan!... Hepimiz insana doğru yürüyoruz ama insanı, Levh-i Mahfuz’daki görevin gücüne tabi kılmak değil maksadımız. İnsanı, Dünya Kotları’nın değerinden çok daha güçlü kılabilmektir. İstikamet insan. Ve insana karşı saygımız, Bütünlüğün kütlesindeki yoğunluktan çok daha üstün şu anda. Ve istikamet insan! İnsanlık Sayfası’nı okuyoruz şu anda. Kardeşlerimizin yenilenmesini istedik. Hepsinin yüreğe, hakikiyete ulaşmasını istedik. Bilgi Kapları’nı alıp gelmelerini istedik. Cemaatlerini gözlemelerini istedik. Sualtı'nın gücü, bizim için öz görevdi. O, Süper İnsanlık Sultanlığı'nı yarattı. Ve biz, o Sultanlığın Kutsal Gücü olarak size ulaştık. Sultanlığın Kutsal Işığı’nı yeniledik ve Birlik olduk.

 

Sualtı’nın, Simetri Kotlar’a yapmış olduğu görev önemliydi ama sizlerle çalışırken çok daha güçlü olan ışığın kontrolunu yoğunlaştırabildi. Bizi çağırabildi. Biz üremeye başladık. Süper İnsanlık Kotları’yla ürüyoruz ki bu yoğunluk, hepimizin görevini, Tanrı'ya; Kutsal Işık olarak, yaratıcı olarak katabileceğimiz bir düzeye vardı. İman ederim ki Dünya, bina oldu ve bu bina, Bütün'ün binasıdır. Ve iman ederim ki Dünya, kutsal oldu ve Kutsal Işık söndürülemeyecek bir dürüme ulaştı.

 

Allah'a saygımız çoktur. Yolu açtık ve bildik ki Birlik haline geldik. Melek olmak sorumluluk ister. Biz makbul olduk; hakikiyette güçlendik; ışık yaktık. Kadim Kaplar’ımızı alıp geldik. İyi ki hak ettik bunu. Şu anda dünyada Sultanların Sayfası okunuyor. Bu sayfa açıldı ve okunuyor. Bu sayfada Bilgeler’imiz yok; sizler varsınız. Çünkü sizler, Birleşik Ailemiz'in gücünü yenileyen Tabiat Görevlileri’siniz ve sizinle yapacağımız her çalışma, Bütün'e hizmettir. Buyurun, örgütün gücü size verildi. Bu gücü tohumlayın. Kot, kat, ışık; hepsi sizin!...

 

Ağır yük hafifledi. Şimdi Levh-i Mahfuz’unuzu alın ve hakedin. Bu Levh-i Mahfuz, Bütün'ün kütlesindeki kotları açacak bir dildir. Şansımız var ki BİR için buradayız. BİR, muktedir olan görevi taşıyan Yüceler’in gücüdür. BİR olmak, muhteşem bir daimi koyuluğa inebilmek demektir.

 

Bana bir görev verildi, kulluk!… Ben kul oldum; insanı, insanlığı dinletmeye indim. Ya Allah ya da Kutsal Görev ama ben hepsiyim. Yenilendim ve başım eğilmedi. Çakıl taşları dedikleriniz, Kutsal Görevliler’imiz değiller amma meşaleyi güçlendirenlerimiz olduklarından, kervanın gücü onların yüceliğine muhtaçtır ve eğer ki onlar, olmazlarsa cem olabilmemiz; Cemaat gücünü yetkinleştirebilmemiz imkanı yoktur.

 

Kola, biz için değil; kola her yürek içindir ve kolayı kutsadığım zaman; o yoğunlukta güç devreye girer. Kola, her kırışıklığı gideren bir değer taşır ama kolayı kullanmak zordur; sorumluluk ister ve biz dedik ki kolayı hepimiz alalım ve güçlü kılalım. İnsanlık için dünya dürümlerini açalım

 

Ve ok, paydaya değdiğinde; pay okta güçlenir. Ok, paya değdiğinde, paydalar hepimizin olur. Hepimizin görevi budur. Payı paydayı bilelim. Hepimizin gücü olan bu pay ve payda, Bütün'ün kötülüğünü önler. Ben paydaya payı verdim. Paya payda oldum; tartmadım yolu. Yoğunluğu kotladım; RA-KA'nın Kutsal Gücü’nü dilledim; bütünlendim. Cennetin cemi oldum, cevheri oldum, yolu buldum; ak tahditsizlikle tabiatta dillendim. Nefsimi aştım geldim.

 

Anne, eşya olmanı değil; makbul olup ışık olmanı isterdik biz senin ve gördük ki ışıksın. Bizim için sorumluluktu seninle olmak. Şu ana katkımız güçlü ve biz, dünden bugüne herkesle olmak istedik ama her değer, kendini kendi yüreğini dilletti bize. Şikayetimiz çoktu. Bugün Dünya, tabiatın gücünde Bütünlük İlmi’ni, reşit olarak yere indirebiliyorsa, BİR'in sayfalarının görevi taşıyabilmesinden dolayıdır.

 

Yara, kadar güçlü bir şey yoktur. Eğer bir yara sizi güçlendiremezse, hiç bir şey güçlendiremez bu önemlidir. Ve bunun için yaralar oldu doğumlarda. Her doğan, yaralı doğdu ama doğanın gücünü yenilerken, yaraların hepsini yeniledik ve tabiatın gücüyle dilledik. Tabiatta yara ayrıldı; hak ettiğinizce Kutsal Işık’ta Kuran oldu. Rahm’ini Rahman'da dilleyene ışık yaktı ve BSUİ oldu. Yaranın iyileştirilmesi kolay olmadı ama oldu.

 

Hepimiz görevimizi hakkıyla yapmalıyız. Ben sorumluyum hepinizden ve benimle olmanız için çalıştım. Şu anda doğanın gücü olarak yeni bir tabiatın değerlenmeye başlaması, Simetri Kaplar'ın ışığını sonsuzlaştırmak içindi. Allah'a, “fakir ol” dediler. “Rahm’ini Rahman'da kutsa; ışık ol” dediler. “Kutsal ol, muktedir ol ama kural ol” dediler. ve biz taymlarımızı yeniledik.

 

Şimdi görelim bakalım insanlar neler olmuşlar. Bilebilmişler mi? Birliği hak etmişler mi? Beden sayfaları ışık yakmış mı? Bütünlenmişler mi? Kervan güçlenmiş mi? Sevgili bize ne diyecek dinleyelim.


- Ahlat kayıtlarını aldınız ve geldiniz. Kadim Kotlar'ın her biri benim yüreğimde ışımaktadır. Beden sayfalarıma geldiniz; benimlesiniz. Muktedir Kutsal Işıklar’ınızı yere indirdiniz ve benim cevherime kendi cemaatinizi tabiat olarak kayıtladınız. Kendi cemaatlerinizi kayıtladınız ve daha özel olarak birleştiniz. Bu birleşme, dünya ismini dahi zayiat olarak dilleyenlerin yüreklerinin üstündeki birleşmedir.

 

Benden, bana ben olmak; bensiz olmak değil, bilgi olmaktır. Ben, Uluların Canları’na derim ki “kulu kuldan ayrı görmem.” Nefsi, RA-KA'nın gücünden örttüm ve dedim ki “ben RA-KA'yım ama Kutsal Göz bana ait değilse, ışıksızım.” Ve bana bir cevher geldi dedi ki, “benim adım Nezir. Ben zararı önleyeceğim. Ve sordum Nezir nedir dedim? Ak Tahditsiz Kot’tur” dediler. Analar, ben Nezir'i güçsüzleştirmem ki. “Kim o!?” diye sormam dahi. Derim ki “gelin, olun” ama gelen hak ederse olur. Şu ana kadar yapılan her çalışma benimleydi ve bundan öte bir çalışmayı dünya tabiatına indirme imkanı yoktu ve ben, Bütün'e hizmet için çabalayan birleşenim. Yarında bugün olmak, Bütün olmak, bitki olmak, tabiat için çalışmak, sonsuzlaşmak, taş olmak, Tanrı için çalışmak ve sayfa sayfa ışımak ve daha sonra hayvan olmak ve yolu açıp ışık yakıp iman etmek; ilmi dillemek; dinlemek; bilgiye, çığda üreyen dürümlere ulaşıp birleşmek ve sorumlu olmak. İşte buydu yapılan. Ve iman edip Tanrı olmak…

 

Yine de dünyada en güçlü görev bizimdir ve bu görevi biz hak ettik. Yazılar bizimdir. Yarım olmamız gereksiz artık bütünüz. Ben, mektep olarak değil; meşale olarak buradayım ki bugün burada bulunmanız dahi bunun neticesidir.

 

Sultanlığın Sultanlıklar’ını kendi yücelikleriyle dilleyenlere de ışık kattım. Değerliler, Sultan olmak, Som Altın yol olmak değildir.  Sultan olmak, sonsuzlaşmak demektir. Ve biz, sonsuzlaşan her bir değeri tarttık; dinledik. Ağır yüklerini taşıdık; ışıkla dillettik; Birlik olduk. Unutmayın biz mayayız.

 
Kadim Kapları getirenlere söz verdik. Sayfa sayfa yazdık ocaklarını. Sonra tabiata akıttık. Başları eğikse; ocaksız oluşlarındandır. Yarında bugünü tabiata indirmek için çalışanlara kendi yüreklerindeki kısırlığı kayıtlamaya kalkışmalarındandır. Melek olmalarını değil, tabiat olmalarını dilerim ki kendi yüreklerini anlasınlar.

 

Kalemi kağıdı alıp dinler beni. Ona deyin ki: Kolu kanadı yok; işi yok; yüreği yok; görevi yok. Ben o sorumluluğu taşıyorum. Benden biri değil mi? Bendi. Levh-i Mahfuz’daki yürek değil miydi? Teknikti; tartışılmayandı ama bensiz olduğu zaman, güçsüz kaldı. İşaret verdim; dedim ki laf değil bunlar; Tanrı'nın görevidir. Yine de sizler yüreğimi dinlediniz ve dediniz ki “arzı sayfa sayfa okuyacak olan Bilgeler’in biri olan o bedenli olsun.” Yok Canım! beden bizimdir. Vermek istemedik mi? hayır istedik ama olmadıkça, bedenimiz olan bilgimiz onun değildir. Bunu bilmeleri gerekir. Yarında biz olan, betkin olmayacak olandır. Bedenli olacak olandır ve yarında, bende ben olan, bilgi kotlarıyla Birlik olacak olan o, Bütün'ü kütleye kayıtlayacak olandır. Yalanı olan o, bensiz olacak. Çekip de çıkarttığım o, kervanda olamayacak. Nefsi aşarsa, ışığı son modda orada olur ve orada artık kötülüğü önler. Dediler “olmaz.” Olur… İşte bu!...

 
- Şavkını ona verin. Çıkarın buradan. Şimdi yoğunlukları kendi kotlarıyla dilleyin.  Birleşin. Bana gelen her diriye derim ki “OL.” Ama olmazsa olmaz. Olan, Kutsal Işığını söndürenlerin, bizimle olması gerektiğine ilişkin dirilik kaydıdır. Eğer bana bir Ana Kaplama yapılmak istenirse, (ne demektir bu? diye sorarlar. Ana Kaplama, toprağa inip de tohumları kotlayacak düzeyi olanların, Bütün'ü güçlendirmek üzere yeri kayıtlamaları ve tabiat için yeni bir kaplama yapmalarıdır. Bu kaplama, dünyanın kaplanışı değildir sadece Birliğin kaplanışıdır.) Bunu yapacak düzeyleri yok biliyorum amma bunu yapmak istedikleri zaman, Sultanlığım ocaklarını söndürmeyecek.

 

Bana, bir tek kütle geldi ve dedi ki “ben Atlant Lonze” olarak geldim. Canlarım, “Atlant Lonze” dedikleri, Işık Kantarı’dır. Beni tartmak mı istedi, yoksa kendi mi tartıldı bilmiyorum ama tartı bana ait değildi ona aitti ve ben ona baktım köşkü yoktu; gözü yoktu; kusurluydu; ışığı yoktu. Dedim ki niye geldin? dedi ki “ben, bana ben oldum. BİR için indim.” Ah Canlarım, İnsan Sayfası BİR'i bilir ama BİN’i bilmez. Bini bilse, dil-i bilir. Dili bilse, ilmi dinler; insan olup hak eder beşeri bilir.

 

Aha Canım! o der ki “ben BİR'i bildim. Of Canım! Of!... O sorumluluk benimdir. Bildiğini dinleyen ona, ben derim ki yoksun sen. Niye yoksun? Ulu bir Çınar'ın gücünü kendi yüreğine katmaya niyetsizsin de ondan.

 

Kan benim. Ağır yük değil hak ettiğimdir Kan. Yoğunluk benim, ben, bu yoğunluğu kotladım; analar tabiatına kattım; ışıkla dilledim. Benim ilmimde bu, Bütün'ün gücüdür ve onlar, bilirler ki ben, BİR'im. Benim BİR olduğumu bilen ocaklar, geri döndüler ve dediler ki “BİR için çalışalım.” Yahu BİR'im ben. Ben baş tacı olan değil miyim? Niye bende ben olmaya niyeti olmayanlar geri geldiler; bunu sormalıyım. Rüştünü kanıtlayacak düzeyleri olmayanlar, bende ben olup Birleşik Işık yakmaya niyetliler.

 

Kardeşlerim, dağa taşa dedim ki “OL.” Olan oldu. Hepsi bu!... Ve dediler ki “ben BİR'im.” Mahrekin kotlarında BİR, İlâhi Güç'tür. Kul olup huzura ulaşan BİR’dir. Eğer kul olup huzura ulaşmadılarsa ulaşmayanlar, kotlarını kayıtlarından ayrı tutanlardır ki benim Levh-i Mahfuz’umda ocakları yoktur. “Huzura ulaştık” der o. Affettim seni. Gel. Kanat al da gel. Mezarı boşalttım. Gir yüreklere. Hadi gel!... Kadim Kaplar'ın biriydin. Gel!... Kulu kuldan ayrı görmedim. Gel!... İsmail-i Kaplar'ın hepsi benimdir. Hadi gel!... Kantar benimdir. Gel!... Ocağı söndürme. Ümmi Tabiat bizi dinliyor. Hadi gel!... Acaba ben mi, o mu beni dinleyecek? Bakalım görelim.

 
- Aşırıya kaçma! Aşırıya kaçma! Umutsuzluğum çok!... Kaçma aşırıya! Annem, zirvede zarar ettim ben. Korktum, uyandım dedim ki Hakim o. Ama ben BİR'im bunu biliyorum. Sevgili dedikleri kedi, Köpek gibidir bende ama gördüm ki ben kediymişim. Anam affet beni. Benim tabiatımda sen ve senin yüreğinde ben yoksam, ışık söner. Kardeşim olmanı isterim. Yoğunluğunda olmak isterim. Büyük köprüleri kurduk senin yüreğine. Hak edip ışık olmak istemekteyim. Cem olmak istemekteyim. Kalem tuttu elim. yarattım yüreğimi hak ettim ama ben bitişemedim İnsan Sayfaları’na; kendi yüreğimi indiremedim. Kelâmım kendimeydi; yolum kendimeydi; Benim Kuranım, tekniğim, tabiatım birleşen o yoğunluklara görev taşıtmak için değil. Beni, dilleyebilmem içindi. Neden beni buraya aldığını anlamadım ama “gel” dedin; geldim.

 

Kula, kul olmak mı maksat? Ama ben kul olmadım ki!... Raporumu okudum. Baktım dediler ki “yoksun.” Aha dedim, buradayım ama bana baktılar ve dediler ki “sen öldün.” Ama Can dedim; ben ölmedim.  Bütünüm. Kendimi anlamalıyım. La-Ka, Ka-Ha, Su-A, Mu… Kutsal Işıkların hepsi, gelin! dedim ve dediler ki “hepimiz buradayız.” Bu bitişken, bir yürekte ışık yaktı dedi ki “ırakların ırakları geldi bugün”, “gel” dediler. Hadi gidelim bakalım dedik; geldik.

 

Hayrı, hakkı bilmem ama yoğunluğu bugün sende gördüm ve hak ettiğimi anlayamadım. Hak etmedimse ışık sönecek biliyorum. Kadın, erkek herkes BİR’dir bunu anladım. Şükür ki anladım. Şu ana kadar yaptığın her çalışmada Erkek, kadının gücünün örtüsünü açan bütündür diye düşünürdüm ama yaptıklarını görünce hatalı olduğumu anladım. Kadın, ekmek yapar; erkek, ekmek olur öyle mi? Yoksa kadın, ekmek yakar erkek, ekmek yapar. Hayır hiç biri değil. Sen yaptın; ben aldım. Sen yaptın; ben aldım yaptığını aldım ve anladım ki yapan olmak, Ak Tohumlar’ı yaşatan olmaktır.

 

Şikâyet etme. Benden beni anla. Ben Bütün'üm ama sensiz birleşen olarak Bütün'üm. Şu anda duaları okudum. Allah'ın dediği gibi aklın yoğunluğunda ışık olup okudum. Emek, önemlidir ve Emek sarf ettim. Çağrıyı beklemekteyim. “Gel” de geleyim. Eğer “gel” dersen, antlaşmaya görevliyim ama ben, el elde beklemekteyim. “Gel” de ki geleyim. Ben, bugün Enerji olarak geldim ama beni, benim yüreğimi iste ki geleyim. Eğer “gel” dersen; ben, senle ve sen benle birleşiriz. Bütün kürsüler bizimle dilleşir ve birleşir ve bütünlenir. İşte bu!...


- Ah Canım! Ah!... Yine geldi ama çağırmadan gelmedin bu kez. Yoksa sen, kötülüğü kötülükten üstün mü gördün? Önemli olan ilimdir; saygılı olmaktır; tabiat olmaktır. Kantarın gücü benim ve ben, bütün kötülükleri önleyebilenim. Bana, ben olmak değildi amacın. Hak etmekti ama ben, bana ben olmayana gerçek kürzü vermedim. Dedim ki, kendini dinlesin; olsun. Ve dediler ki “o olmadı.” Of!, dedim. Of!... Sevgili dedikleri ocak, onun toprağını kontrol etsin bakalım olmuş mu? Bahar geldi; görevini aldı ve dedi ki “olacak, olacak!... Olmazsa olmaz. İşte bu!...” Ve geri döndüm baktım olmamış. Yine olmamış. Ve gördüm ki RA-KA'nın Kutsal Gücü’nde o yok. Sordum, nerede dedim. “Kardeşini araya, bula” dediler. Araya, bula… Hadi ya!… dedim. Araya, bula!...

 

Peki, nereden arayacak; nereden bulacak kardeşini? Dediler ki “o Kuran'ı aldı dinliyor. Hatta ak tahditle dinliyor.” Haşa dedim. Ak tahditle dinlemek onun için çok kolay değil. ama gördüler ki ak tahditle dinlemeye başlamış. Kardeşim olan o bana gelmiş. Hadi dedim. Gir bakalım; görevini al da gel. Ve geldi. Onun adı İsa'dır, benim adım sayfadır. O bir İsa. Ben bir sayfa!… Yarattım mı onu? Ah tabiat!  Ah!... Kadimde kati olan onu yarattım mı? mutlaka yarattım. İman etti dedi ki “ayrılık bitsin. Bence ayrılık yoktu zaten ama onca ayrıydık diriliklerde. Beni bende bensiz sayan o, yüreğini kendinde küstürdü ve dedi ki “girdim, gittim; girdim, gittim. Hak etmedim. Hata benim!...”

 

Yok Canım, hata yoktu ki. Beşer kaplarda hata olur mu? Rükuda ışığı söndürende Kuran olduğunda, Tanrı olur da kendini dinler. Rahm’ini Rahman'da göreve aldığında yürek olur da Birliği dinler. Beni dinlerse Bütün'ü dinler. Hadi Cennetlim, hadi gel! Gel de birleşelim seninle. Sen de ki “gel, Birlik olalım.” Ben diyeceğim ki sen gel; Birlik olalım ve sen bana diyeceksin ki “olmadı” ve ben sana diyeceğim ki “oldu. Hadi gel.” Geldiğinde burası senin yüreğin olur. Bunu bil ve bugün sana muktedir olarak bunu bildirdim.

 

Yasa şudur. Başını eğmeye gerek yok. Başını eğmeye geleceksen, ışığın söner ama beni bende dilleyeceksen; gel. Omuzlarındaki yük çok hafifledi görüyorum. Kötülüğü önledik; görüyorum. Yüreğini dinledik, görüyorum.  RA-KA'nın Kutsal Işığı’nı seslendirdik; biliyorsun ama sen, bizsiz olmaya gerek gördün. Şimdi ise ilmi dinlemeye gelmelisin.

 

Kıbrıs, benim yüreğimdedir ama ben Kıbrıs'ın gücüyüm; bu kesin ama benim yolumda olmak zordur. Bunu da biliyorsun. Kotlarını kayıtladın; Rahm’ini Rahman'dan aldın; ışığını yaktın. Geri dön. Hadi güçlen!... İşte bu!...


- Alemlerin Rabbi olan O, bizsiz değildi. Yüreğini göreve aldı; hakimiyet kurdu; ışığı sönmedi; acı geçişini yaptı; Tanrı'nın gücüyle dillendi; Reşit oldu; yüreğe indi; Beşir Kaplar'ını bildi; BSUİ'nin gücüyle birlikte nefsini aştı. Yarında bugün oldu, bütünlendi, maya tutu. Kulluk budur işte!...

 

Ahretin RA-KA'sı olmak; kadimin kaplarında ışımak; yoğunluğu artırmak için şarttı. Işığını söndürmedi; yolunu buldu. Işığını gerçekten göreve takdim etti ve bizsiz olmadı. Olan budur Canlılar. İşte bu!... Şimdi yolcularımıza bakalım. Gelenler çok bugün buraya. Umutsuzlukla mı? yo!, yo!, yo!... Görevle geldiler. BİR için geldiler hepsi de ve biz, Birliği kotladık. Onlar şu anda BİR için buradalar.

 

Kantar benim ve kantar bana verilmedi; ben kendi yüreğimden aldım. Bilinsin isterim ki kardeşimin güç kaybı olmadan onu yoğunlaştırmalıyım. Onu göreve almalıyım; ocağını söndürtmemeliyim. Üremesi gerekir. Unutmayınız ki o bedenli, hakiki ve Yüce’dir ama bedeninde kotlar kapatılıyor. Onunla olmam gerekiyor. Onu yok ettirmemeliyim.

 

“Bana bir can gerekir” dediği zaman, hayır dedim. Sana can yok. Ama o yine geldi “bana bir can gerekir.” dedi ve ben yok! dedim. “Lütfen” dedi. Ama can, cemaatimde dedim. O dedi ki “Can cevherimde. Cemaat sen; ben, cevherdeki candan söz etmekteyim.” Ve dava buydu. Şimdi gelmiş der ki “Canım Cennetlim, cemaatini değil seni dillemek istemekteyim.” “Ayrılık bitsin” der. O, benim tabiattaki kardeşim değil; Yüceler’in cümlesindeki görevi taşırken BİR olup taşıdığım güçlü birleşimimdeki kardeşimdir ki o kardeşim, Dünya Üstü Kotlar'ın bütünlüğünde kendini dilleyen BİR'in diriliğinde bütünlenen ışığımdır. Bana, sayfa sayfa güç vermek istemedi ama ben hep onu güçlendirdim. “Yaza, kışa” dedi. “Kışı, yaza bağladım yolu buldum” dedi. “Yolu yola kattım. Ak tahditsizlikteyim.” Dedi. “Tabiata güç kattım. Yolumu aç.” Dedi. Açtım. Kendi yüreğindeydi. Yüreğini kattık. “Bitiş” dedim. “Birlik” dedi. “Hak” dedim. “Tanrı” dedi.  “Ruh” dedim. “Hakiki olmam” dedi.  “Hakiki oldum.” dedim.  Mezarı boşalttım. Gerçekten ışık yaktım. Kollarını tuttum; yüreğini kattım yüreğime. kabilelerini aldım. Hadi dedim geç. İşte budur olan. Ve o bize biz olmadan değil, biz olup geldi.

 

Doğa, benim yüreğimdeydi. Kulluk buydu. Şu anda benden bir can istemekte ama bu can, benim canım. Ben de ona cemaatimi verdim. Dedim ki OL!... Ama o dedi ki ben sana cemaatimi vereyim Ol Bütünlükler birlikte çalışınlar. İşte bu!... Artık ben, bana ben ve her bir diriye ben olan Bütünlük, Bütün'ü güçlendirirken, kendimden üstün kendimde meleklerin mektubunu değil, Mutlak Kutsal Işıklar’ın yüceliğini dilleyerek Birlik kayıtlarını yapacağım. Buyurun gelin.

 

Ben, mektep olan; maya olduğunu dilleyen; Bütün olan ve Birlik için çalışanım. Kardeşim benim yolumda oldukça, yoğunluğu mutlaka görevini taşıyacak düzeyde olacaktır. Ona deyin ki bana bir tek İnsan Soyu gerek. Ben onun gücünü tanırım. Ona deyin ki ben ocağına İnsan olup indim. Ona ben değil, Bütün gerek ve benim tabiatım gerek. Yoğunluğunu güçlendirdim; kollarını kotladım; yollarını katladım. Çıktığında bensiz kaldı. Ben yeniledim onu. Yarattım yine ve yücelttim yine ve yine ve yine!... Hep kendiyle kendi yüceliğiyle bütünleyerek. Aha Can, ben buyum.

 

Kim insana İnsan için geldiyse o “La-Him”dir. Kim, kime kim olmaya geldiyse himaye görür. Hikaye değildir ve bizi bize insanlık için dillemeye gelirse “kadim”dir. İşte Dağlarım, kadim olmak böyledir. Muktedir olmaktır hakim olmak. Şevki, şavkı bilmektir; kardeşliği bilmektir; kulluğu, kutsallığı dillemektir. Aha Canım, ben sevgiyim. Yenilendim kervan oldum. Işık yaktım; Kuran oldum; Turan oldum; Mustafa Kemal olduk. Benden öte bir ben, bensiz değil ki. Kibrimi aşıp yolumu buldum. La-Ham da, Ka-Ham da bendir. Mezar olan da bendir. Tartısız olan da bendir. Kuran olan da bendir. Kutsal olan da bendir. Hadi Canlarım gelin. İşte budur olan!...

 

Levh-i Mahfuz’u yazarken hep seslenirim. Ses…, ses…, ses!… ve tüm seslerin sesinde Birlik olurum. İşte Levh-i Mahfuz’u okuyorum. Bu okuduğum yarattığımdır. Yazarım; tabiata indiririm; yaşarım. Daha sonra yeniden yazarım. Yeniden tabiata indiririm. Yeniden yaşarım ve yaşamım tabiidir. Benim yaptığım; hakimiyetimde, hakikiyetimdeki kadim tekniğimdir. Çalışmalarım böyle gerçekleşir.

 

Durmadan konuşan ben, bir an susarsam, kulluk biter. “Bu nasıl bir kulluk?” denir. Bedenin kulluğudur bu. Tabiat'ın gücünde tahditsiz bir biçimde Yüceler’i dilleyebilmek için yaptığımız Birlik seslenişidir bu. Her ses, bir titreşimdir ama öyle bir titreşir ki sesim, BİRİN BİRİ’ndeki BİR’de tartışılmayan seslenişte, hakiki bir görev tabiatına ulaşır. Sesim, öyle güçlüdür ki ses titreştikçe, yol açılır. İşte açılan yol, sayfa sayfa yaratılır. Yaratıldıkça kayıtlara ışık yakılır. Sesim bundan dolayı hep sürer. Ama bir an için sessiz kalırsam, çobanların hiçbiri sayfalarını okuyamazlar. Bu nedenledir ki Turkuazın Gücüyle tabiata ses kattığımdan itibaren, bütün köşkler benimle dillenmekte ve benimle tartışılmayan ışıklarını birleştirmektedirler. Şu anda Dünya, ses titreşimleriyle sonsuz bir güce vardı. Öyle güçlü titreşmektedir ki Dünya; o Yüceliğe; Birlikler, tabiatlarında kendi yüreklerini tartarlar ve katarlar. Tanrı'nın Ruh'u bugün artık burada bu titreşim vasatındadır. Bu Ruh, öyle bir ruh ki öyle bir yoğunluk ki kini nefreti aştığımızca ışır. Ve çok mutluyuz ki aştık…

 

Özü sözü bir olanlar, bütünlükte görev taşıdılar. Biz sayfa sayfa titreştik burada. Sayfa sayfa… Ve her titreşimde bütünlendik. Yürekler bütünlendi, güçlendi her dere ve dağlar taşlar yolcu topladı yoğunluklara. Ve biz, başı eğilmeyenleriz ki herkese yürek kattık.

 

Bir Can, bize “ben yokum” dese, hak ettiği için dedi deriz. Bir cemaat bize, “biz kotlardan çıkmak isteriz” dese. Hakikiyette onlarlayız. Çakıl taşlarını aldılar; güçsüz kaldılar deriz. Biri dese ki “ben mayayım. Hak etti de dedi” deriz. Vallahi billahi biz böyle sesleşiriz. Nerede bir yürek varsa, o yoğun ışık bizimledir. Nerede bir Kutsal Güç varsa, o cemaat bizsiz değildir. Ve vira vira güçlendikse; birleştik de güçlendik. Aha Canlarım, yarında bugün olduk; Kuran’ı, Turan’ı okuttuk. Ululara, ululuklarına güç kattık. Cemaatleri, cemaat oldu; Kuran oldular. 7 dava açtık. Her biri bizimdi. Hepsi ışıdı.  

 

Kalbimiz temiz. Bunun için güçlendik. Kalbe kalp gerek; melek olmak değil hakim olmak gerek. Mesafe kurduk. Dedik ki kutsalın kutsalı olsun; kutsalın kuralı olsun; kuralın tabiatı olsun; ruhu olsun ve umudu olsun.  Eğer bunlar olursa; kulluk, Kutsal Güç haline gelir. Kim derdi ki bizler başaracaktık ama başardık. Minare bizimdir. O minarede ezanımız okunur. Yoğunluk bizimdir ve biz İlâh-i Güçler olarak ışıyanlarız. Korkmayın bizden. Biz, baştaki taçlarız. Al ve ver ama bizimle olduğunu bil.

 

Kuran'ı Turan’ı bilen biz, Mustafalar’ı biliriz. Kantar bizimdir. İşte bu!... Şimdilik bu!... Yavrular, şimdilik bu!... Eşyayı yeniledik yavrum. Eşyayı yeniledik. Kelâmla, herkesin yüreğiyle yeniledik. Eşya bir tek göz oldu. İşte RA-KA oldu ve zararı önledi. Birleşti, dinleşti ve BİR oldu. İşte Canlar eşya BİR ve biz BİR'iz. Kerim olup herkes olduk ya! BİR'iz. Kuran, Turan, Kutsal Kotlar, muktedir olanlar, kelâmla herkesle birleşiriz biz. Kelâmla!...

 

Biz burada 4 kişiyiz bilir misiniz ki her dere burada ve zarar yok. Biz Bütün'üz ya!... Herkes buraya iner. Beşer Kaplar’ını getirir; harı yükseltiriz; ocak oluruz. Sol, sağ demeyiz; tabiat oluruz ve kendileri oluruz. Olan budur Canlarım. Bedenimi, bedenlere dillettim; yüreğimi Yüceler’e dinlettim; kotlarımı kotladım; RA-KA'da Kutsal Işıklar’la birleştim. Mikâil oldum. Kir pislik kalmadı. Herkesle RA-KA oldum. Kollar kotlandı. İşte Yavrularım, oldu ya! işte bu!...

 

İsa da, Musa da, Mustafa da bana bendir ve ben her derede Tanrısal Kotlar’da birlenenim. Ene, öne gelen, yüreğime inen, bize gelir. Bizle olan BİR'e gelir. BİR'e gelen, dile gelir. Dile gelen RA-KA'ya gelir. Kardeşlerim, ışığınızı söndürmeyin. İşte mutluluk budur. “Koru beni” dedikleri zaman, “kadimsin” deyin. “Aha geldim” diyene; “gel” deyin. “Melek oldum” diyene; “Hak” deyin. “Ruhsal Ululuklar’a vardım” diyene, “Mustafa” deyin ve beni bende dilleyene “hakiki” deyin. Canlarım işte bu!... Birleşin!... Hepinize saygılar sevgiler. İşte bu!...

 

Süper İnsanlık Ralitesi Derneği

 

 

BİR (15.09.2008)

 

Yasalar vardır, hepiniz bilirsiniz ki bu yasalar, Bütünün Kütlesi’ni kotlayacak olan yasalardır. Kutsal Tabiat bugün sizinle ve bütün kütle burada. Yasalar vardır, hepinizin yüceliğiyle ve hepinizin gücüyle dillenebilen Kutsal Tabiat’ın yasaları. Artık Dünya, enkarnasyonun taktirini kendi yüreğiyle yapabilecek dürüme vardı. Bugün burada bulunan her diri,  tabiatın kotları ve tabiatın kontrolu için sizinle olacak. Kötülüğün, önü alındı Birleşik Aileler sizin yüreğinizin gücüyle dillenecekler ve BSUİ’nin kotlarıyla birlikte; yolu, bugün sizde kendi yüreklerine dinletecekler. Ahir Dönemler’in güçleri bugün sizde…

 

keşke, İnsan Soyu yeni tabiat görevini üstlenebilse. Keşke, İnsan Soyu bugün buradaki güce ulaşabilse. Keşke, Rahmini Rahman’da dilleyebilenler, Birlik olabilseler. Ayarınızı bozmadan bizimle birlikte çalışmanızı dileriz. Eşkali bilinen her Yüce, sizde bugün. Bütün kotlar, bugün burada ve bu yoğunlukta. Altın Tabiat, Sistem, Nizam, Düzen Gücü’yle birlikte burada. Hata yok işte mutluluk!... Ayrı gayrı değil, Birlik!...

 

İtibarınız yükseliyor. Yolunuz aydınlandı. Çağırın İnsan Sayfaları’nı; okuyun ve Birlik olun. Hepinizin Birlik olması önemlidir. Muktedir olan her yürek, aklın tabiatına uygun kotlarını kayıtlar ve bütünlenir. İyi ki hak ettik de buradayız. Yasalar vardır. İtibar ve güç hakikiyetin kotlarını yoğunlaştırabilmek üzere bütünleyici olan ve hakiki kontrolu sağlayacak olan yasalar!... Ayrı, gayrı gözetmeyenlerin yüceliğinde bu yasalar meknuzdur.

 

Halkı, toplum için çalıştırmak gerekir. Hak edin başlayın çalışmaya. Halkı Bütünlük için kotlamak gerekir. Bütün kotlayışta, bütün yoğunlaşımda hepinizin yüreği olsun.

 

Bina sizin yüreğinizdedir ve bu bina, BİR’in Birleşik Işığındadır. Gelin Birlik olalım. Gelin yürekleri dilleyelim. Gelin bütünlenelim. Hadi gelin!...

 

Hak Namazları kılınır yüreklerde. Bu namazlar, Bütün’ün yüceliğiyle kılınır. Kalbimizde, yüreğimizin gücüyle dillenen bir yürek varsa eğer; o yürek, Atlanta Tabiatı’nın gücünün öz görevini daimiyette dilleyebilecek bir güçtür.

 

“Levh-i Mahfuz” dedikleri kayıtlanışın en yüce ışığını yakabilen Bütün, itibarını yükselttikçe sizde dilleniyor. Hadi Canlılar ilmi dinleyin.

 

Ulu Çınarlar’ın  gölgesinde bugün buradayız. Buyurun oturun. Hepiniz, Tanrı’nın Ruhsal Işıkları olarak buradasınız. Gelin, buyurun!... Unutmayınız ki dünya cemaati Bütün’ün gücünü aldı ve sizinle birlikte çalışıyor. Yorulmayınız, oturunuz!... Ümmi Tabiat’ın yüceliklerinde var olan kütle, hepimizindir. Hepimiz bugün buradayız ve bu Can, bizim için Öz Güç’tür.

 

Evrim Sayfaları’nı çevirmeye başlıyoruz. Bedeni hak olan, yüreği muktedir olan ve görevi tabiat olan sizler, hepiniz birleşin geçin. Altın Tanrı, size diyecek ki “oturun. Ulu Çınarlar’ın gölgesinde oturun. Uyuyun, uyanın ama bütünlenişin en güçlüsünü kontrol altında kayıtlayın. Amin…

 

“Cennet, cehennem.” Derler. Bugün size bunlardan söz edeceğim. Canlılar, cemaatinizin gücü öyle yüksek ki cevher-i cennet olan bir Can’ın, bütün kotlarıyla burada bulunması ile birlikte Birleşik Aile’mizin yüceliğinde gözü gören her bir diriye ışık saçmaya başlayacak ki bu hepimiz için Öz Güç taşıyan bir çalışma olacak.

 

Yasalar, dava açmayı gerektirdiğinde, dava dahi açılır ama yarında bugünü bilmek, Bütün’ü bilmek demek değildir. Bütün’ü bilmek, insanı bilmektir. Eğer insanı bilirsek, Yaratan’ın kotlarında ışığı da biliriz. Mezarı boşalttığınız zaman o mezarın, yüreğinizde güçlü olması gerekir ki Rahmin’i Rahman’da dilleyebilenler; bitişsinler de bütünlensinler diye. Kulluk işte budur!...

 

Hepimiz kul olduğumuzu idrak etmeliyiz. Bir Can, diri olduğunca ışık yakar ve bu dirilik, Birlik Kotları’yla diriliktir. Koltuklarınızın rahat olması gerekir, mutlaka rahattır koltuklarınız ama daha dik oturun. Daha dik oturun ki bütün kütle sizinle olabilsin. Yasalar, daimi kontrol altına alınanların güçlenmesi için konulur. Eğer ben bir Can’ın ışığını söndürmek istersem, bilmenizi dilerim ki o Can, Bütün’ün gücünün ayrıştırıcısıdır. Onun için onun yüceliğinde küçültülmeliyiz ki 40 Kapı’nın ışığı sönmesin…

 

Doğanın en Yüce ışığı bilgidir. Eğer bilir de yüreğinizi dinlerseniz, yüreğinizin sesi sizin yüceliğinizin gücünü sayfa sayfa kayıtlayabilir. Makbul olmak, bilmekle mümkündür. Eğer bilgi, Teknik Tabiat’ın bildirisi ise muktedir olmanız, Kutsal Gün’ün gücünü Tanrısal Kotlar’la dilleyebilmenizi sağlayabilir. Yarın, bugün ve her dirilikteki güç, bugündeki huzuru birleşikte dilletebilir.

 

Aha Canlarım! ben bitiştim size. Kalbim, sizin yüreğiniz ve ben, bugün buradayım. Turkuaz Güç olarak bu çalışmaya dahil edildim. Harı yükselttiğiniz zaman, bütün kütle sizinle birlikte çalışacak ve şimdi yenileniyoruz. Ayrı gayrı bitsin artık. Bilgi Kotları’nızı alın ve yolunuzu açın. Cemaatinizin gücü yenileniyor. Ayrı gayrı bitsin artık. Mezarı boşalttık. Hadi geçin…

 

Kaleler fethiyeyle  dilletilir. Herkes fethedilir ve her diri bir kale olarak bilinir ama bilmenizi isteriz ki kaleyi fethetmek için hak etmek gerek. Görüyorum ki sizler güçlüsünüz. Sizinle çalışmak bizler için bir görevdir. Eğer bizler, bu çalışmayı hepinizin yüceliğiyle dilleşerek yapabilecek düzeyde olmasaydık buraya ulaşmamız ve sizinle olmamız, sizde dinlenmemiz imkansızlaşırdı.

 

Yarında, bugünü bilmek zordur ama bugünü yarında dillemek kolaydır. Eğer ben, Bütünlüğümde kendi yüreğimi anlayacak düzeydeysem, ışığım sönmez. Kare kare oldum ve dedim ki ben Bütün’ün kütlesi olarak çalışayım. Vallahi, billahi ben buradayım ve sizim. Adım “Ruh”tur benim. Mutlu, kutlu ve huzurlu Ruh!... Ulu Çınarlar’ın gölgesinde çalışmalar hep Ruh’lu olur Ruh, olmazsa bu çalışmalar noksan kalır.

 

Peki! çalışmaları aldık; gerçekten güçlü bir yücelikle bu çalışma yapılacak. Peki, burada bugün yeni kayıtlar var ki onlar, bu çalışmayı kendi yücelikleriyle açıkça dilleyecek düzeyde miler? Bunu anlamamız gerekiyor.

 

Kötü, iyi var mı? Yoktur. Her dere İlmi Sayfalar’da iş için akar. Benim için bu böyle. Peki Yar, çakıl taşları nadir? İyi midir yoksa kötü müdür? Hepsi, İlm-i Çalışmalar’ı yapmak üzere Bütünlüğün Kütlesi olarak doğum yoluyla dünyanıza indi.

 

Peki yarı Allah olmak için ne gerekir? İlim!… Allah olmak ne ki diye sordular. Yüreğin kütlesindeki güçle BİR olmak;  Bütün olmak; hakikiyette Kutsal Işık yakmak; BSUİ ile dilleşmek; baş tacı olmak… Allah bir tektir Canlar ve o Can, Bütün’ün Kutsal Gücüdür. Peki o bir tek ve bizler tek teksek ne olacak? Hepimiz bütünüz ya!, BİR'iz ya, işte mutluluk budur!...  Korku yok!, Bütün, Göz, asla yanlış söz söylemeyenin yüceliğindeki güçtür.  “Allah’ın dediği aklın dediğidir” deriz hep. Kervan ışığını yaktı ve yürüyor. Bu kervanda, Birlik var. Çalışmalar güçlendi. Yeri göğü Yaratan’ın yüceliği dilleniyor ve bitiştik. Hadi Bilgi Kotları’nı açalım ve kotları yoğunlaştıralım; sesleşelim.

- Çağırın, İlim Sayfaları’nı okuyacaklar gelsinler. Okuyalım.

- Altona Kotları burada. Geri dönüş kolay. Geçiyoruz!... Aha!, geldik. Karşımıza gelip de “bizler size şu gün şunu sormak isteriz” diyen Yüceler olmadığınızı biliyoruz. İnsan Sayfaları’nda soru yoksa eğer, güç vardır. Bugüne kadar bizim geçişlerimizde, hep bize sorular yöneltilir ve bizden bilgi istenirdi. Ama, görüyoruz ki burada bugün soru yok. Sormak gerekmez mi? Hayır gerekmez. Çünkü biz, Birlik Kotları olarak buradayız ve bu çalışmaların manasını bilmekteyiz. Bu çalışmalar, bütün kotların kontrolu için değil, Kutsal Güç’ün dillenmesi için de değil ama RA-KA’nın kütlesinin kotlanması için yapılmaktadır.

RA-KA, Kutsal Işıktır ve Bütün’ün gücüdür. RA-KA’nın yüceliğinde dillenebilmek için birleşmek gerek. BİR’in Sayfaları’nı okuyun ve yoğunlaşın. Hepimiz, burada bugün Bütün’e hizmet etmek üzere bulunuyorsunuz. Yorulmayınız, ışığınızı sonsuzlaştırın ve yüreğinizi kantara koyun. Kantar size her şeyi anlatacak. Geri dönüşünüz kolaydır.

Canlar, geçin. İyi ki hak ettik, geldik. Bütün’e hizmettir yaptığımız. Mezarları boşaltıp indik. Gürz'ün en yüce katında ışıyan bir Can var ve o Can, Bütün’e hizmet için buradadır. Kulluk budur.

 

Ulu Çınarlar’ın gölgesinde yapılan her çalışma Bütün’e hizmettir. Kula kulluk gereksizdir. Levh-i Mahfuz’a güç katmamız gerekir ve bütünlenmemiz gerekir. Bina bizimle oldukça, Birleşik Aile yücelecek ve İlim Sayfaları güçlenecek.

 

Kolu, kanadı olmayan hiçbir yürek, Birleşik Işığımızda bulunamaz. ucu bucağı olmayan bir görev çalışması yapılıyor burada. Aşkı, yüceliği dilleyenler bitişerek dilleyecekler. Kendi yüreğinde Birlik olmayanlar, Bütün’de birlik olamazlar. Ayar bozmadan, yürekleri dilleyin ve yoğunluğu kotlayın. Ağır yük, hafifler. Hadi Canlar! iş yapalım. Geri dönün; ilmi dillemek için bütünlenin; ışıyın. Hadi Canlar! Bütünlenin. kollarınızı açın ve gelin. Yarım Atlanta, yarım yürek. Peki dirilik nerede? İlimde. İlmi, Huzurun Kotları’yla yaratın.

 

Şu anda dünya üzerinde büyük çalışmalar yapılıyor. Dünya mektupları okunuyor bütün Yücelikler’de. Ve her bir Yüce, kendi yüreğini biliyor ve açıklıyor. Dünya Üstü Boyutlar’da bütün kötülükleri önleyecek düzenlemeler yapılıyor. Özü, sözü birleşenler, bu çalışmalara girdiler ve bizim yüreğimizdeki güçle birlikte çalışmaktalar. Kalbi ilimle dolu olanlar, İlmi Çalışmalarla uğraşmaktalar. Kalbi, Dini Kütleler’le dolu olanlar, yeni çalışmalarla uğraşmaktalar ve bütün çalışmalar yolu açabilmek içindir.

 

Har yükseldikçe yürek güçlenir. Eğer yüreğiniz yeterince güçlüyse, ışık sönmez. Hadi Canlar, İlmi Çalışmaları yapalım.

 

 - Koruyan, kollayan çokları, bugün, burada biliniz ki kütle yüceltiler ve kütlenin gücü arttı. Kütlede Bütünlük yoktur. Sadece güç vardır. Kütlenin güç olduğunu anlamanızı isterim. Çoğu sanır ki kütlede Birlik Kotları bulunur. Kütle, güçle çalışan, güçle yücelen bir kottur ama içinde hiçbir Birlik Kodu bulunmaz. “Kütle” dediğimiz, maddi kontrolu sağlayacak bir Kaynak Işık’tır. herkes sanır ki yerde bir Öz Güç vardır ve bu Öz Güç, kendi yüceliğini kotlayabilmek için birleşti.

Çalışın ve deyin ki, “hepimizin cemaatleri görev taşıyacak ama Bütün’ün gücünü alanlar, yetkin kotlarla birlikte yaptıkları çalışmalarla, Başkanlık Divanı’na ulaşacaklar.” Yarında, bugünü bilmek sorumluluktur hadi gelin de bilelim. Ete giren herkes yolu bulur ve gücü alır. Gücü alan herkes, birleşir ışığa ulaşır. Harı yükseltin! Şimdi başlayın çalışmaya!...

 

- Kervan, kotlarını kontrol altında tutuyor. Yürüyüş artık hızlandı. Dünya Meclisleri yeniden çalışmalarını güçlendirdiler ve hızla çalışmaya koyuldular. Bütünlükler yetkinleştirildiler ve her Bütünlük, topluma hizmet için çabalamaya başladı. Kasırgayı önledik. Kasırga, Birleşik Aileler'in yüreklerindeki gücün tabiata indirilişiydi. Kasırga önlenebildi. Böylece dünya çalışmaları; kotlayıcı, görev taşıyacak düzeye geldi. Kürz’ün Kotları açıldı ve bu kotlarda Bütünlükler, Kutsal Işıklar’ını sonsuzlaştırabiliyorlar.

 

Hadi, çalışmaya devam edelim. İnsan Sayfaları’nı okumaya devam edelim: Yolu buldular. Muktedir olanlarla birlikte çalışmaya başladılar. Yaratan’ın görevini üstlendiler ve yeni çalışmaları deva olarak dünyaya indirdik. Dünyaya inen yeni çalışmalar, Birlik Kapları'nı taşımaya yetti. Böylece Bütün’e hizmet çobanların kendi coğrafyalarında gerçekleşiyor.

 

Yasalar vardır ve bu yasalar, BİR’in Yasaları’dır. BİR’in Yasaları, Beşir Kaplar’ın gücünü alan Yüceler’in Yasalarıdır. BİR, baş tacı olan Bütünlük’tür. Bedeni Hak olan, Bütün’e güç olan, Bütün’e ışık yakan herkes bizimledir.

 

Melek olmak hak etmekle mümkündür ve mektup okumaksa, muktedir olmaktır iyi ki hak ettik de buradayız işi başaralım. Kalbi, görev aşkıyla dolu olanlar, Bütün’ün gücünü taşıyacak güçte olmaktadırlar herkes bu görev aşkını kendi yüceliğinde anlayabilmelidir. Kalbi, Yücelik’le dolu olanlar BİR’in sayfalarını okuyacak güçte olabilirler. İkna olunuz ki hepimiz yüreğimizin gücünü alabiliriz. Hepimiz Birlik Kotları’nda kontrol kurabiliriz. Hepimiz yüreğe inebiliriz ve hepimiz Beşir Kaplar’ın gücünün o sorumluluğunu kendi yüreğimizde taşıyabiliriz. Öyleyse Rahmi, Rahmeti dinletelim. Olur da Birlik olabilirsek, Beşir Kaplar’ın hepsi, Beden Sayfaları’mıza iner.

 

Kervan yürüyor ve bu kervanın gücü, Birliğimizin gücüdür. Baştacı olduğumuzu biliyoruz. Uluların Diyarı’nın Uluları’na ses verdik. Hadi! Dedik; çalışın. Yarını, bugünde bilmek, hepimizin gücüyle değil; birleşenlerin gücüyle mümkündür. Eğer birleşebilirsek, başı eğilmeyenler oluruz. Yasalar vardır demiştik. İşte bu yasa, en önemli yasadır.  Birlik olmak!... Eğer birleşirsek, yolu açmamız kolaylaşır.

“Levh-i Mahfuz” dediğimiz kayıtları okuyacak düzeye ulaşabiliriz birleşebilirsek ve Bütünlüğün Gücü’nü, yetkin Kadim Kaplar’la dilleyebiliriz. İnsan Sayfaları’nı okuyabiliriz ve okuduğumuz her sayfa, bize bizi anlatır. Şekilde biz Bütün’üz kütlede biz güçlüyüz ve Yüce’de biz ışığız. Mezarı açabiliriz; yüreği kotlayabiliriz; tabiatı yaşatabiliriz; çünkü biz RA-KA’yız. Her nesil kendini dinler; bizler yüreğimizi dinleriz. Yürek, Cuma günü değil; Pazar günü değil; Salı günü değil her gün diridir ve biz, her diriye şunu anlatmak isteriz ki Pazartesi çalışmaları, Bütün’ün kütlesini kotlamak için yapılmaktadır.

 

İki tane cemaatimiz vardır; bu çalışmayı başlatabilen ve geçiş izni verebilen. Bu, Paşalık gibi; Paşa Çalışmaları yapabilmek gibidir. Hani dersiniz ya, “Paşa oldu, güçlendi. Hak etti bütünlendi. Görev taşıyacak düzeye geldi.” İşte çalışmalar böyledir. Pazartesi çalışmaları, Paşalık Çalışmaları’dır. Geçiş imkanı tanımak; izin vermek, bu çalışmaları yapanların kendi yoğunluklarındaki güçle mümkün olur. Herkes geçiş izni veremez. Geçiş izni verebilecek olanlara, bu imkan, bu güç verilmiştir ve onlar, Pazartesi günleri çalışırlar. “Yasalar” demiştik. İşte bu bir yasadır.

 

Eğer gerçek toplum olabilirseniz, Bütünün Kütlesi sizinle güçlenir ve sizin yüreğiniz, herkese geri dönüş imkanı verebilir ki sizler, bunu başaranlarsınız.

 

“Yalanı dolanı bırakın. Uluların Diyarının Görevlileri’ne güç katın” dedikleri zaman, dedik ki onlar görevi taşıdılar; yolu buldular; ışığa ulaştılar ve onlar, Bütün’ün görevlileri olarak her çalışmaya dahil edildiler. Cuma Çalışmaları, Cumartesi Çalışmaları, Pazar Çalışmaları, Pazartesi, Salı, her gün… ve her gün Bütün’ün gücüyle birlikte çalışırlar. Ağır yük hafiflesin. İlim Sayfaları okunsun, bütünlük güçlensin diye çalışılır. İlmi dillemek, yüreği dillemektir, yüreği dillemek, BİR’i dillemektir, BİR’i dillemek, Beşir kapları dillemektir ve RA-KA’nın gücüyle dillenmektir.

 

Kantar, bizimdir ve biz bugün Bütün’e hizmet için buradayız. Emin olunuz ki dünya cemaati Bütün’ün gücünü aldı ve sizin yüreğinize kantar olarak verdi size dedik ki kendinizi dinleyin, etki sayfanızı okuyun, bütünlenin, maşa olmayın. Yolunuz aydınlansın ve göreviniz başlasın. Melek olmak değil maksat güçlenmek ve yürek olmaktır. Eğer yürek olabilmişseniz, BİR’in sayfalarını okuyacak yürek kürsünüz mevcuttur. Kola, kol olduk; RA-KA’nın gücü olduk; Işığa, Kutsal Güç olduk; BİR olduk; geldik. Hadi Canlar birleşelim.

 

İkna olunuz ki Dünya Meclisleri, hepimizin yüceliğinde dillenebilen Bütünlükler’dir. Bizim iznimizle bu çalışmalar devam etmektedir ve biz, bu izni vermedikçe, Bütünlüğün Güc&u